**บทที่ 175: ความโหยหาที่มิอาจเติมเต็ม (Need 5 (M))** เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบอุ้มปทุมถันอีกข้างของฉัน บีบเฟ้นเนื้อนุ่มอย่างย่ามใจ พลางใช้นิ้วคลึงเคล้าปลายยอดจนมันแข็งขืน การปรนเปรอสองทางพร้อมกันนั้นช่างน่าเหลือเชื่อ ยอดอกของฉันไวต่อสัมผัสเสมอมา แต่ในยามนี้มันราวกับมีเส้นใยเชื่อมต่อตรงสู่จุดกระสันส่วนลึก ทุกการสัมผัส ทุกแรงดูดดึง และทุกครั้งที่เขาหยิกเย้าล้วนส่งกระแสความซ่านสยิวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาปรนนิบัติสลับข้าง มอบสัมผัสรัญจวนให้ทรวงอกอีกข้างด้วยความชำนาญที่ไร้ที่ติ ริมฝีปากของเขาร้อนผ่าว เปียกชื้น และสมบูรณ์แบบ เขาดูดดึงยอดอกของฉันจนมันแข็งขึงและปวดปร่า ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นชื้นปลอบประโลมเยียวยา ในขณะที่นิ้วมือยังคงทำงานกับทรวงอกอีกข้าง ทั้งบีบเค้นและคลึงเคล้าจนฉันต้องหอบหายใจถี่กระชั้น "แรงกว่านี้..." ฉันพึมพำสั่ง เขาขบฟันลงบนยอดอกจนฉันหลุดเสียงร้องออกมา ความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกับความรัญจวนทำให้สติของฉันเริ่มพร่าเลือน เขาใช้ลิ้นปลอบประโลมรอยกัดนั้นครู่หนึ่งก่อนจะย้ำลงไปใหม่ และครั้งนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ความว่างเปล่าภายในกายบีบรัดตัวอย่างบ้าคลั่ง ฉันสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่เริ่มเอ่อล้นอีกครั้ง ร่างกายของฉันในค่ำคืนนี้ช่างละโมบตะกละตะกลามเหลือเกิน ฉันผละออกจากเขาแล้วเลื่อนกายลงไปเบื้องล่าง แก่นกายแกร่งของเขาผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า สั่นระริกด้วยความพร้อมพรั่ง ฉันใช้มือรวบกุมมันไว้แล้วรูดรั้งเพียงครั้งสองครั้ง เขาก็ส่งเสียงครางลึกในลำคอพร้อมกับสะโพกที่หยัดยกขึ้น "ได้โปรด..." เขาละล่ำละลัก "ได้โปรดเถอะเฮเซล ผมต้องการ... เข้าไปอยู่ในตัวคุณ" ฉันจ้องมองเขา มองดูเขาจริงๆ ในสภาพที่เส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้ายังคงเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาก่อนหน้า ดวงตาของเขาพร่าเลือนด้วยความต้องการและความโหยหาอย่างถึงที่สุด เขาช่างดูงดงามเหลือเกินในสภาพที่พังทลาย... และเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ทาสตัวน้อยผู้น่าสมเพชของฉัน "พูดอีกครั้งสิ" ฉันออกคำสั่ง "ได้โปรด... ผมต้องการคุณ ผมอยากเข้าไปอยู่ในตัวคุณ..." ฉันหยัดกายขึ้นคร่อมสะโพก วางตำแหน่งให้อยู่เหนือตัวเขา ฉันใช้แก่นกายร้อนผ่าวถูไถไปตามร่องรอยแยกของกายสาว เคลือบชโลมตัวเขาด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนา เขาส่งเสียงครางกระหึ่ม มือทั้งสองข้างเอื้อมมาบีบเค้นสะโพกฉันไว้มั่น "นายต้องการสิ่งนี้ใช่ไหม?" ฉันถาม "ใช่..." คำตอบนั้นแทบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ "ได้โปรดเถอะเฮเซล ผมต้องการ—" ฉันค่อยๆ กดกายฝังลึกลงไปบนตัวเขาในคราวเดียวอย่างราบรื่น เราทั้งคู่ต่างหอบกระสัน เขาเติมเต็มภายในตัวฉันจนถ้วนทั่ว ความรู้สึกคับแน่นนั้นแทบจะเกินรับไหวหลังจากห่างหายไปนาน ฉันหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อปรับตัว สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นตุบตับอยู่ภายในกาย มือของเขาบีบเค้นสะโพกฉันแน่นจนอาจเกิดรอยช้ำ แต่ฉันก็ไม่ได้ห้ามเขา ปล่อยให้เขาได้ยึดเหนี่ยวไว้ ให้เขาได้สัมผัสถึงตัวตนที่แท้จริง "ขยับสิ..." เขาอ้อนวอน "ได้โปรด ขยับที" ฉันทำตามนั้น... เริ่มต้นอย่างเชื่องช้าด้วยการควงวนสะโพก ค้นหามุมองศาที่ทำให้ดวงดาวนับล้านระเบิดกระจายอยู่หลังเปลือกตา มือของเขาช่วยนำทางทว่าฉันยังคงเป็นผู้กุมบังเหียน ฉันเป็นคนกำหนดจังหวะ และใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อความหฤหรรษ์ของตัวเอง ฉันควบขี่เขาอย่างเชื่องช้าทว่าล้ำลึก ดึงเชงเวลาให้เนิ่นนานเพื่อทรมานเราทั้งคู่ด้วยความโหยหา ทุกครั้งที่เขาพยายามจะเร่งจังหวะหรือกระแทกสวนขึ้นมา ฉันจะหยุดนิ่งลงทันที รอจนกว่าเขาจะสงบลง แล้วจึงเริ่มต้นใหม่ตามจังหวะของฉันเอง "เฮเซล..." เขาส่งเสียงครางพร่า "คุณกำลังจะฆ่าผม" "ก็ดี" ฉันโน้มกายไปข้างหน้า เปลี่ยนองศาเพื่อให้เขาโถมเข้าใส่จุดกระสันส่วนลึกที่สมบูรณ์แบบที่สุด จุดที่ทำให้ฉันเห็นแสงดาวพรายระยับ ฉันบดเบียดร่างกายลงไป ขยี้จุดอ่อนไหวเข้ากับกายแกร่งของเขาในทุกครั้งที่โยกย้ายสะโพก ความสยิวซ่านค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ มันเป็นการไต่ระดับสู่จุดสูงสุดที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่น ต่างจากความรุนแรงก่อนหน้า ฉันลิ้มรสของมัน ไล่ล่ามัน และปล่อยให้มันกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัว ทันใดนั้นบารุคก็หยัดกายขึ้นนั่ง ดึงร่างของฉันให้แนบชิดกับแผงอกของเขา มือข้างหนึ่งสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสางดึงรั้งไว้ ส่วนอีกข้างโอบรัดเอวฉันไว้มั่น เขาจูบฉันอย่างหิวกระหาย ลิ้นรุกรานเข้ามาในโพรงปากเหมือนกับที่ฉันเคยรุกรานเขา การเปลี่ยนขั้วอำนาจนี้ควรจะทำให้ฉันหงุดหงิด ทว่าในยามนี้ฉันเตลิดเปิดเปิงเกินกว่าจะใส่ใจเรื่องนั้นเสียแล้ว ริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาที่ลำคอ ลาดไหล่ และต่ำลงไปอีก... จนกระทั่งเขาพบทรวงอกของฉันและครอบครองยอดปทุมถันไว้ในปาก ความรู้สึกนั้นพุ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ฉันหวีดร้องออกมา ท่วงทำนองการขยับเขยื้อนเริ่มสะเปะสะปะ เขาดูดดึงอย่างแรง ฟันของเขาขบเม้มยอดอกที่อ่อนไหวเบาๆ ในขณะที่มืออีกข้างทำหน้าที่บีบเค้นปทุมถันอีกข้าง เขาคลึงยอดอกด้วยนิ้วมือ หยิกเย้าแรงพอที่จะทำให้ฉันต้องสะอึกหอบ "บารุค..." ฉันครางชื่อเขา เสียงนั้นขาดห้วงอยู่ในลำคอ เขาสลับข้าง มอบสัมผัสที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน ลิ้นของเขาตวัดวนรอบยอดอกก่อนจะดูดกลืนมันเข้าไป การเร้าอารมณ์พร้อมกันสองทางนั้นรุนแรงจนเกินจะรับไหว เส้นประสาททุกส่วนในร่างกายราวกับกำลังลุกเป็นไฟ ฉันควบขี่เขาหนักหน่วงยิ่งขึ้น ไล่ล่าความหฤหรรษ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครา ริมฝีปากของเขาที่บดขยี้ทรวงอก แก่นกายของเขาที่ฝังลึกอยู่ภายในกายฉัน และอ้อมกอดที่รัดแน่น—ทุกอย่างมันมากเกินไป... ฉันกำลังจะแตกสลาย แหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "นั่นแหละ..." เขากระซิบชิดผิวหนัง "ปลดปล่อยมันออกมาเพื่อผม... ให้ผมได้สัมผัสมัน" คำพูดของเขาคือฟางเส้นสุดท้ายที่ผลักฉันตกเหวแห่งอารมณ์ จุดสูงสุดถาโถมเข้าใส่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรก ร่างกายของฉันกระตุกวูบ บีบรัดตัวเขาเป็นระลอกคลื่นที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด เขาส่งเสียงครางลึก สะโพกสอบหยัดยกขึ้นเพื่อรองรับทุกหยาดหยดอารมณ์ของฉัน ทว่าฉันยังไม่พอใจ... ยังไม่ใช่ตอนนี้ จนกว่าฉันจะได้ตักตวงทุกสิ่งที่ต้องการจากตัวเขาจนหมดสิ้น ฉันกดตัวเขาให้จมลงกับเตียงแล้วเริ่มขยับกายอีกครั้ง เร็วขึ้น... แรงขึ้น... ตักตวงทุกสิ่งอย่าง... ใช้สอยเขาตามใจชอบ มือของเขากุมสะโพกฉันไว้ ช่วยส่งแรงขยับ ทว่าฉันยังคงเป็นผู้กุมอำนาจ เป็นคนควบคุมทุกอย่าง ฉันจ้องมองใบหน้าของเขาในยามที่ฉันควบขี่ มองดูสันกรามที่ขบแน่น ดวงตาที่เหลือกลอย และลำคอที่ขยับเขยื้อนยามเขาลอบกลืนน้ำลาย เขาใกล้แล้ว... ใกล้มาก... ฉันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านภายในกายเขา และปลายนิ้วที่จิกเกร็งลงบนเนื้อหนังของฉัน "เฮเซล..." เขาหอบพร่า "ผมไม่ไหวแล้ว... ผมกำลังจะ..." "ยังไม่ถึงเวลา" ฉันสั่ง "จนกว่าฉันจะอนุญาต" ฉันเปลี่ยนมุม บดเบียดเน้นย้ำในจุดที่ทำให้เขาต้องหลุดคำสบถ ร่างกายของเขาตึงเครียดราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุด ทุกมัดกล้ามเนื้อสั่นเกร็ง เหงื่อผุดซึมตามไรผม เขาขบฟันแน่นจนฉันเกรงว่ามันจะแตกออกจากกัน "ได้โปรด..." เขาอ้อนวอน "ได้โปรดเถอะ ผมกลั้นไม่ไหวแล้ว" ฉันโน้มตัวลงไป ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูของเขา สะโพกของฉันไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว ไม่เคยมอบช่วงเวลาให้เขาได้พักหายใจ "ตอนนี้แหละ... ปลดปล่อยเข้ามาในตัวฉันเดี๋ยวนี้!" เขาปลดปล่อยออกมาพร้อมกับเสียงตะโกนก้อง ร่างกายแอ่นโค้งพ้นจากเตียง ฉันสัมผัสได้ถึงแรงฉีดฉีดฉีดและชีพจรที่เต้นตุบตับลึกอยู่ภายใน สัมผัสถึงความอุ่นซ่านของสายธารแห่งความปรารถนาที่หลั่งรินท่วมท้นมดลูก มือของเขาบีบเค้นร่างฉันแน่นจนรู้ดีว่าพรุ่งนี้จะต้องมีรอยช้ำทิ้งไว้... หลักฐานของค่ำคืนนี้ หลักฐานระหว่างเรา ฉันยังคงขยับกายต่อเนื่องผ่านห้วงอารมณ์นั้น ดึงเชงความสุขสมของเขาให้เนิ่นนานที่สุด จนกระทั่งเขาทรุดฮวบลงกับฟูกที่นอน หอบหายใจโรยแรงและสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทรวงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอยู่ใต้ร่างฉัน ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท ร่างกายอ่อนระทวยราวกับไร้กระดูก ฉันยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ยังคงเชื่อมประสานกับเขา สัมผัสได้ถึงความอ่อนตัวลงของเขาภายในกาย และหยาดน้ำแห่งความใคร่ที่ไหลย้อนออกมาเลอะเปรอะเปื้อน ความยุ่งเหยิงเหล่านั้นควรจะทำให้ฉันหงุดหงิด แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น มันรู้สึกเหมือนการตีตรา... เหมือนการทำเครื่องหมาย... เหมือนหลักฐานแห่งการครอบครอง เขาเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าของฉัน สัมผัสเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนก่อนจะโน้มฉันลงไปจูบ จูบครั้งนี้ช่างแตกต่าง... มันนุ่มนวลและอ่อนหวานเสียจนฉันรู้สึกปวดหนึบในอก ราวกับมีบางสิ่งบิดม้วนอยู่หลังซี่โครง เมื่อฉันผละออกมาและกลิ้งตัวลงนอนข้างเขา เขาก็พลิกตะแคงมาหาฉัน มือของเขาควานหาความอบอุ่นจากมือฉันแล้วสอดประสานนิ้วเข้าด้วยกัน สัมผัสนั้นเรียบง่ายทว่ามีความหมายลึกซึ้ง... ความหมายที่ฉันยังไม่พร้อมจะเรียกขาน "รู้สึกดีขึ้นไหม?" เขาถามเบาๆ ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ความวุ่นวายในหัวเงียบสงบลง เสียงกระซิบและคำติฉินนินทาจางหายไปจนกลายเป็นเพียงเสียงแว่วเบื้องหลัง ทั้งเรื่องคลิปวิดีโอนั่น เรื่องพี่สาว และความผิดหวังของพ่อแม่... ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่จัดการได้ในตอนนี้ มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันดูไกลห่างออกไป ราวกับเป็นปัญหาของคนอื่น "อืม..." ฉันตอบ "รู้สึกดีขึ้นมาก" เขายิ้มและกดจูบลงบนหน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน "ดีแล้ว" เรานอนนิ่งอยู่เช่นนั้นท่ามกลางความเงียบ ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มเริ่มเย็นลง ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ นิ้วโป้งของเขาคลึงวนบนหลังมือฉันเป็นวงกลม จังหวะที่ปลอบประโลมนั้นทำให้เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง นอกจากห้องนี้ไป โลกภายนอกยังคงรอคอยอยู่ ทั้งเรื่องอื้อฉาว แผนการร้าย และผลกระทบที่จะตามมา พรุ่งนี้ทุกอย่างอาจจะพังทลายลงมาอีกครั้ง พรุ่งนี้ฉันอาจจะต้องเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตัวเอง ทว่า ณ วินาทีนี้ ในอ้อมกอดของบารุค ฉันปล่อยให้ตัวเองได้ลืมเลือนทุกสิ่ง... ปล่อยให้ตัวเองได้เพียงแค่ 'เป็นตัวของตัวเอง' โดยไม่ต้องมีแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้บนบ่า เขาเป็นคนที่ทำให้เรื่องนี้เป็นไปได้... เขาชอบฉันที่เป็นฉัน และฉันเริ่มรู้สึก... ปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง