Chapter 1789
1789 / 3170
7 min read
Chapter 1789 - Not a Decoy Again?
Published May 5, 2026, 03:41 AM
ตอนที่ 1789: ไม่ใช่เหยื่อล่ออีกแล้วเหรอ?
“ฉันแค่พูดความจริง! พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันคือการสาปหิน แต่ดูเจ้านั่นสิ! มันกลายเป็นหินไปแล้ว ฉันจะเปลี่ยนมันให้เป็นหินได้ยังไงอีก? แล้วเวทมนตร์พลังจิตของฉันก็ใช้ไม่ได้ผลกับวิญญาณธาตุด้วย!” อาปาสอธิบายอย่างจนปัญญา เธอรู้ดีว่ามู่ไป๋ไม่เชื่อเธอเลยสักนิด
เหตุผลสองประการที่อาปาสให้มานั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว แม้ว่ามู่ไป๋จะใช้สัญญาพันธะบังคับให้เธอต่อสู้ในตอนที่เธอไม่เต็มใจ แต่เธอก็คงทำไปเพียงส่งๆ เท่านั้น นอกจากจะไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้ว มันอาจจะสร้างความเสียหายให้กับตัวสัญญาด้วยซ้ำ!
อาปาสอาจจะกำลังหวังให้มู่ไป๋ใช้สัญญาบังคับให้เธอทำตามคำสั่ง เพราะนั่นจะทำให้สัญญาเสียหาย ซึ่งหมายความว่าวิญญาณของเธอจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสแม้ว่าเธอจะพยายามฝ่าฝืนสัญญาในอนาคตก็ตาม
“มู่ไป๋ อาจารย์ของฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วนะ” เหวินเซี่ยเตือนมู่ไป๋อย่างเร่งรีบ
“ให้เวลาฉันหน่อย” มู่ไป๋เกาหัว เขาจะพลาดท่าให้ปีศาจน้อยตัวนี้ได้อย่างไร? ดูเหมือนว่าเขาจะใจดีกับเธอมากเกินไปในอดีต จนตอนนี้เธอขาดสัมมาคารวะไปเสียแล้ว “อย่าเสียเวลากันที่นี่เลย บอกมาเถอะ ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมยื่นมือเข้ามาช่วย?”
“ยกเลิกสัญญาพันธะซะ!” อาปาสตอบทันที
“เหวินเซี่ย ฉันเกรงว่าฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ หวังว่าเราจะได้พบกันใหม่นะ ฉันขอพูดคำเดิม ตราบใดที่เขายังอยู่...” มู่ไป๋ถอนหายใจ
“ไม่เป็นไรหรอก คุณทำเพื่อเรามามากพอแล้ว” เหวินเซี่ยไม่ได้บังคับอะไร แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน แต่ในเมื่อมู่ไป๋เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ เมืองนี้ก็คงต้องยอมรับชะตากรรม
เหวินเซี่ยไม่ได้รั้งอยู่ต่อ ปีศาจหินเกราะดำเงินได้มุ่งหน้าไปยังหอระฆังแล้ว อาจารย์ของเธอ เซี่ยชิงหัว กำลังเฝ้าหอระฆังอยู่ และเห็นได้ชัดว่ากำลังดิ้นรนอย่างหนักเพื่อต้านทานกองทัพสัตว์อสูร
อาปาสเห็นเหวินเซี่ยจากไปด้วยความผิดหวัง ก่อนจะเหลือบมองมู่ไป๋ที่นอนพักอยู่บนพื้น เธอเบะปากแล้วพูดว่า “ความยุติธรรมของคุณหายไปไหนหมด? การแลกสัญญาพันธะกับเมืองแห่งธาตุ มันไม่คุ้มค่าเลยหรือไง?”
“ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าเธอไม่รู้วิธีรับมือกับปีศาจหินเกราะดำเงินหรอกเหรอ?” มู่ไป๋ถามกลับ
อาปาสคำราม “ฉันอาจจะจัดการมันด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ แต่ฉันมีแผน!”
“แผนอะไร?” มู่ไป๋ถาม
“เมืองนี้เป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉันจะสนใจ ต่อให้มันถูกทำลายไปฉันก็ไม่รู้สึกเสียใจหรอก!” อาปาสตอบ
“เอาล่ะ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เราก็ควรออกไปจากที่นี่ก่อน” มู่ไป๋ลุกขึ้นยืน เขาพบว่าร่างกายของเขายังคงสั่นเทา
เขาทำดีที่สุดแล้วจริงๆ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หากถูกปีศาจหินเกราะดำเงินโจมตีอีกครั้ง เขาตายแน่ ต่อให้เขาอยากเสี่ยงชีวิต แต่อาปาสก็คงไม่เห็นด้วย หากอาจารย์ของเธอตาย วิญญาณของเธอก็จะได้รับความเสียหายอย่างหนัก ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการตายไปเอง
ดังนั้นอาปาสจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เธออยากให้มู่ไป๋บาดเจ็บสาหัสเพราะเขามองเธอเหมือนทาส แต่เธอก็ไม่ต้องการให้เขาตาย!
“คุณจะไม่เจรจากับฉันต่ออีกหน่อย หรือรอดูสถานการณ์ไปอีกนิดเหรอ?” อาปาสเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่ามู่ไป๋เอาจริงเรื่องที่จะจากไป
“ไม่มีอะไรต้องดูแล้ว” มู่ไป๋ส่งสัญญาณให้อาปาสช่วยพยุงเขา
“โอ๊ย” อาปาสพยุงมู่ไป๋ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ทันใดนั้น มู่ไป๋ก็ยื่นมือไปทางอาปาสอย่างรวดเร็ว
อาปาสร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอคิดว่ามู่ไป๋กำลังจะลวนลามเธออีก แต่เมื่อถลึงตาใส่เขา เธอก็พบว่ามู่ไป๋กำลังถือวัตถุสีน้ำตาลที่กำลังเรืองแสงอยู่
“แก!” อาปาสชี้หน้ามู่ไป๋ด้วยความโกรธ นิ้วของเธอสั่นระริก
“ในบ้านเรา พ่อแม่จะเก็บอั่งเปาของลูกๆ ไว้ ฉันจะเก็บผลึกพวกนี้ที่เธอสะสมไว้เอง ฉันพนันได้เลยว่าถ้าทายาทผู้สูงศักดิ์แห่งเมดูซ่าเก็บมันไว้เป็นอย่างดีแบบนี้ มันต้องขายได้ราคาแพงมากแน่” มู่ไป๋หรี่ตาและเก็บผลึกพวกนั้นลงในกระเป๋ามิติ
“อ๊า แกมันไอ้คนสารเลว ฉันจะวางยาพิษแกให้ตาย!” อาปาสพุ่งเข้ามากัดที่แขนของมู่ไป๋
มู่ไป๋ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เหมือนกับว่าถูกลูกสุนัขกัดเท่านั้น
“ว่าแต่ พวกนี้มันคืออะไรกันแน่? เธอใช้หมาป่าของฉันไปเก็บพวกมันมา มันเกี่ยวอะไรกับการที่พวกมอนสเตอร์กลายร่างโคลนสามารถวิวัฒนาการได้อย่างรวดเร็วหลังจากดูดกลืนจอมเวทย์เข้าไปหรือเปล่า?” มู่ไป๋ถามอาปาสอย่างเรื่อยเฉื่อย ในขณะที่เธอยังคงงับแขนเขาอยู่
อาปาสอยากจะกัดแขนของมู่ไป๋ให้ขาดจริงๆ แต่สัญญาพันธะกำลังส่งคำเตือนให้เธอ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนความแค้นลงไป
ดวงตาของเธอเริ่มเปล่งประกายสีทองเย็นเยียบ นั่นเป็นธรรมชาติของอาปาสในฐานะเมดูซ่า... ทว่าดวงตางูของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็ว เพราะพลังของเธอใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายคนนี้เลย!
อาปาสรู้สึกเสียใจจริงๆ ทำไมเธอต้องมาอยู่กับมู่ไป๋ตั้งแต่แรกด้วยนะ? เขาอาจจะเป็นผู้ชายที่น่าสนใจ แต่เขากลับเป็นพิษยิ่งกว่าพวกเมดูซ่าเสียอีก!
“เอาคืนมานะ!” อาปาสเรียกร้องหลังจากที่เธอรวบรวมสติได้
“เธอนั่นแหละที่ซนตั้งแต่แรก ฉันจะเก็บพวกมันไว้เป็นบทลงโทษ” มู่ไป๋ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“พวกมันสำคัญกับฉันมากนะ!” อาปาสย้ำ
“เยี่ยม! งั้นไปจัดการเจ้าปีศาจหินเกราะดำเงินนั่นให้ได้ แล้วฉันจะพิจารณาคืนให้” มู่ไป๋กล่าว
อาปาสแทบจะฟันหักเพราะกัดฟันแน่นเกินไป เธอเพิ่งจะเป็นฝ่ายคุมเกมได้แท้ๆ! มู่ไป๋ไม่มีทางบังคับให้เธอต่อสู้แทนได้ แต่แล้วเธอกลับพลาดท่าให้เขาในเวลาอันรวดเร็ว!
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันทำไม่ได้ คุณใช้สัญญาเช็กดูก็ได้ว่าฉันโกหกไหม” อาปาสประกาศ
“เธอยังควบคุมสมุนของมันได้” มู่ไป๋กล่าว
“มันควบคุมวิญญาณธาตุได้ยากนะ!” อาปาสโต้กลับ
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอไม่มีลูกเล่นอื่นซ่อนอยู่อีก” มู่ไป๋แค่นเสียง
“ฉันยังใช้มันไม่ได้หรอก นอกจากว่าระดับการบ่มเพาะของคุณจะพัฒนาขึ้นไปอีก ตอนนี้คุณเพิ่งอยู่แค่ขั้นต้นของระดับซูเปอร์เท่านั้น คุณมันก็แค่อ่อนแอกว่าทารกในบรรดาสิ่งมีชีวิตระดับผู้ปกครอง สัญญายังจำกัดพลังของฉันอยู่ คุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?” อาปาสพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา
“เธอบอกว่าเธอมีแผน” มู่ไป๋เตือนเธอ
“ฉันมี!” อาปาสไม่อยากจะยอมรับอย่างยิ่ง แต่เธอก็ยังพูดออกมาเมื่อนึกถึงผลึกที่มู่ไป๋ยึดไป “สิ่งมีชีวิตธาตุมีวิญญาณเหมือนกัน โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในระดับสูง เวทมนตร์พลังจิตของฉันไม่ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้ผลกับพวกมัน แต่มันต้องมีสื่อกลางเพื่อให้เวทมนตร์พลังจิตของฉันเข้าถึงผลึกเวทมนตร์ของมัน...”
“เธอจะทำยังไง?” มู่ไป๋ถามเบาๆ
“ง่ายมาก พวกนี้จะดูดกลืนจอมเวทย์ทุกคนที่มันพบ เราแค่ต้องให้มันดูดกลืนสื่อกลางเข้าไป!” อาปาสกล่าว
“เข้าใจละ เยี่ยมมาก งั้นเธอควรยอมให้มันดูดกลืนเธอเข้าไปซะตอนนี้เลย พอกลับเข้าไปในร่างมันแล้ว เธอก็จะสามารถใช้เวทมนตร์พลังจิตกับมันได้” มู่ไป๋อุทาน
อาปาสมองมู่ไป๋อย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน
“ฉันให้มันดูดกลืนไม่ได้ พลังในตัวฉันมันมหาศาลเกินไป พอพวกมันดูดกลืนฉันเข้าไป มันก็จะกลายเป็นมอนสเตอร์ที่น่าสะพรึงกลัวจนสามารถราบครึ่งจังหวัดได้ง่ายๆ อีกอย่าง ถ้าฉันติดอยู่ในโคลนพวกนั้น ฉันคงเหลือสติแค่ครึ่งเดียว และอาจจะใช้เวทมนตร์ได้ไม่ถนัด” อาปาสคำราม ปฏิเสธความคิดนั้นทันควัน
“แล้วเราควรทำยังไงล่ะ? ที่เธอพูดมาน่ะมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักอย่าง!” มู่ไป๋ฮึดฮัด
อาปาสจ้องมู่ไป๋เขม็ง
มู่ไป๋สับสน แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เกิดตระหนักอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาชี้ที่ตัวเองแล้วเบิกตากว้าง “เธอกำลังจะบอกให้ฉันเป็นเหยื่อล่อเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่เหยื่อล่อ แต่คุณต้องยอมให้มันดูดกลืนเข้าไปจริงๆ! จิตใจของเราเชื่อมต่อกัน ดังนั้นทันทีที่มันดูดกลืนคุณเข้าไป ฉันก็จะถูกแทรกเข้าไปในร่างของปีศาจหินเกราะดำเงินเหมือนกับชิปคอมพิวเตอร์ด้วย! ไม่ต้องห่วงถ้าคุณจะหมดสติไป ฉันจะควบคุมมันและทำลายจิตใจของมันเอง!” อาปาสให้คำมั่น
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.