ตอนที่ 2455: ร่องลึกอันมืดมิด เขตสีแดง นั่นไม่ใช่ข่าวดีอย่างแน่นอน! ความหนาแน่นของเหล่าอสูรทะเลนั้นเกือบจะอยู่ในระดับฝูงสัตว์อสูรคลั่ง การตัดสินใจตั้งค่ายพักแรมใต้ป่าสาหร่ายนั้นไม่ต่างอะไรกับการจัดงานดิสโก้ในสุสานเลยสักนิด! “พวกเราได้พรางค่ายเอาไว้แล้ว สัตว์อสูรระดับต่ำจะไม่โจมตีพวกเราเป็นจำนวนมาก แต่เรามีปัญหาใหญ่ประการหนึ่ง หากเราส่งสัญญาณที่แรงขึ้นด้วยทุ่นสัญญาณ เหล่าอสูรทะเลจะจับระลอกคลื่นพลังงานได้ สิ่งมีชีวิตทุกตัวในป่าสาหร่ายจะล่วงรู้ตำแหน่งของเรา” หัวหน้าหน่วยแจ้งให้นายพลของเขาทราบ ป่าสาหร่ายอยู่เหนือศีรษะพวกเขา อุปกรณ์ตรวจจับของพวกเขานั้นล้ำสมัยมาก แต่ทุ่นสัญญาณนั้นคล้ายกับเครื่องตรวจจับธาตุ มันจะส่งพิกัดของพวกเขาไปยังอสูรทะเลที่อยู่ใกล้เคียงหากสัญญาณแรงเกินไป พวกอสูรทะเลเกลียดสัญญาณเหล่านั้น พวกมันจะปรากฏตัวออกมาเป็นจำนวนมหาศาลและฆ่ามนุษย์ทุกคนที่พวกมันเห็น พวกมันจะหยุดก็ต่อเมื่อทำลายแหล่งที่มาของสัญญาณได้สำเร็จเท่านั้น! “หวังว่าเราจะพบคำตอบที่ระดับความลึกหนึ่งกิโลเมตรครึ่งนะ” จางเสี่ยวโหวตอบอย่างสงบ —— หัวหน้าหน่วยถงนำจอมเวทธาตุน้ำและธาตุมืดบางส่วนไปลาดตระเวนในร่องลึก พวกเขายังคงสื่อสารกับค่ายพัก แม้ว่าจะไม่สามารถใช้อุปกรณ์สื่อสารโดยตรงได้ แต่พวกเขาก็มีวิธีอื่นในการส่งข้อมูลกลับมายังค่าย หนึ่งวันต่อมา หัวหน้าหน่วยถงเสร็จสิ้นการสำรวจร่องลึกไปได้หนึ่งกิโลเมตร กลุ่มของเขาได้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าอสูรทะเลที่อยู่ด้านบนหลายเท่าที่ก้นทะเล ในวันที่สอง ทหารหลายนายได้รับบาดเจ็บ พวกเขาทำได้เพียงลงไปถึงระดับความลึกหนึ่งพันสี่ร้อยเมตรเท่านั้น ในวันที่สาม หัวหน้าหน่วยถงและคนของเขากลับมาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและเสียใจ “หยางเซี่ยเจี๋ยถูกดูดเข้าไปในรอยแยกของร่องลึก พวกเราถูกอสูรทะเลโจมตีด้วย เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอนตัว” หัวหน้าหน่วยถงรายงาน “ความลึกเท่าไหร่?” จางเสี่ยวโหวถาม “หนึ่งพันหกร้อยเมตร ผมได้ทำเครื่องหมายพิกัดของรอยแยกไว้แล้ว” หัวหน้าหน่วยถงตอบ เหล่าเจี่ยซึ่งรับผิดชอบด้านโลจิสติกส์ขัดจังหวะหลังจากได้ยินรายงานของหัวหน้าหน่วยถง “ท่านนายพล อสูรทะเลที่ระดับความลึกหนึ่งพันหกร้อยเมตรน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตในทะเลลึก อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถอธิบายถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พัดพาหยางเซี่ยเจี๋ยหายเข้าไปในรอยแยกนั้นได้” “เราจะมีเวลาเหลือเท่าไหร่หากเราขยายขอบเขตของทุ่นสัญญาณตรวจจับ?” จางเสี่ยวโหวถาม “อย่างมากที่สุดก็สองวัน” จางเสี่ยวโหวขมวดคิ้ว พวกเขาเหลือเวลาเพียงเจ็ดวันเท่านั้น จางเสี่ยวโหวยังไม่แน่ใจว่าร่องลึกนี้คือรังของกุ้งเคยราชามังกรหรือไม่ พวกเขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป! “เถียนเฉิง ฮว่าเยว่จู พวกเจ้าสองคนอยู่ดูแลค่ายที่นี่ ถานเฟิง หัวหน้าหน่วยถง นำคนส่วนที่เหลือตามข้ามา!” จางเสี่ยวโหวสั่งการ ทุ่นสัญญาณตรวจจับมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อภารกิจของพวกเขา พวกเขาจะกลายเป็นคนตาบอดที่เดินเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยเสือ หากพวกเขาไม่ทราบตำแหน่งของเหล่าอสูรทะเลล่วงหน้า ตอนนี้พวกเขาต้องสำรวจให้ลึกเกินกว่าหนึ่งพันห้อยเมตรในร่องลึก “พวกเราสามารถรับมือกับอสูรทะเลได้ แต่พวกเราจะไม่สามารถสนับสนุนท่านได้หากท่านลงไปลึกกว่านี้ในร่องลึก!” ถานเฟิงเตือนเขา หากไม่มีการสนับสนุน นายพลของพวกเขาอาจถึงแก่ชีวิตได้หากเกิดปัญหาใดๆ ขึ้น มันเสี่ยงเกินไป! “ท่านนายพล ดิฉันเป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่าน ดิฉันต้องไปกับท่านด้วย” ฮว่าเยว่จูย้ำเตือนเขา “การปกป้องค่ายและคอยอัปเดตตำแหน่งของอสูรทะเลให้พวกเราทราบนั้นสำคัญต่อความปลอดภัยของเรามากกว่า” จางเสี่ยวโหวบอกเธอ ฮว่าเยว่จูถึงกับพูดไม่ออก — พวกเขาไม่เสียเวลา จางเสี่ยวโหวนำหัวหน้าหน่วยทั้งสองและทหารที่เหลือลงไปในร่องลึก ผู้เฒ่าเจิ้นกังวลเรื่องความปลอดภัยของพวกเขาและตัดสินใจที่จะตามไปด้วย เขาไม่เพียงแต่คุ้นเคยกับทะเลป๋อไห่เท่านั้น แต่เขายังเป็นจอมเวทระดับสูงอีกด้วย! เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งโรงงานที่ทำประมงกุ้งเคยราชามังกร อย่างไรก็ตาม เขาได้เกษียณอายุหลังจากมีข้อขัดแย้งกับหุ้นส่วนของเขา “นายพลจาง ผมเคยเป็นทหารเหมือนกัน แม้ว่าผมจะเลิกเป็นจอมเวทหลังจากได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ผมก็น่าจะช่วยอะไรได้บ้าง” ผู้เฒ่าเจิ้นกล่าวอย่างจริงใจ “พวกเจ้า ดูแลผู้เฒ่าให้ดีด้วย” “รับทราบ!” กลุ่มมุ่งหน้าลงไปในร่องลึก ยังคงมีแสงสลัวๆ เมื่อพวกเขาอยู่ที่ระดับความลึกหลายร้อยเมตร พวกเขาสามารถมองเห็นผนังทั้งสองด้านได้ ร่องลึกใต้ทะเลนั้นดูมืดมนและน่ากลัวยิ่งกว่าหุบเหวบนภูเขา ไม่ต้องพูดถึงว่ามันลึกแค่ไหน ยิ่งพวกเขายิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ แรงกดดันที่พวกเขาได้รับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น มันรู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง มนุษย์ยำเกรงป่าไม้ ภูเขา ธารน้ำแข็ง และทะเลทราย เนื่องจากพวกเขาได้สำรวจพวกมันมาเกือบหมดแล้ว แล้วร่องลึกใต้ทะเลล่ะ? อาจมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักอยู่ในร่องลึก ความกลัวในใจของพวกเขาเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เนื่องมาจากจินตนาการและความรู้สึกถึงสิ่งที่ไม่รู้ ในไม่ช้าหัวใจของพวกเขาก็จะเต็มไปด้วยความมืดมิด ความกลัว และความหนาวเหน็บ เมื่อครั้งที่จางเสี่ยวโหวและคนของเขาอยู่ที่เป่ยเจียง พวกเขาเชื่อว่าสภาพจิตใจของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างมากหลังจากได้เห็นถิ่นทุรกันดารที่ดึกดำบรรพ์ อย่างไรก็ตาม เขาตระหนักว่าร่องลึกแห่งนี้ดูน่ากลัวกว่าถิ่นทุรกันดารดึกดำบรรพ์เสียอีกในขณะที่เขาดำดิ่งลึกลงไป หากความตายคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับมนุษย์ ความรู้สึกที่ได้ลงไปในร่องลึกใต้ทะเลนั้นก็แทบจะไม่ต่างจากความกลัวตายเลย รอบตัวพวกเขามีแต่ความมืดมิด มันรู้สึกราวกับว่าพวกเขาถูกทอดทิ้งโดยมนุษยชาติทั้งมวล! — “ท่านนายพล เหล่าเจี่ยได้ขยายขอบเขตของทุ่นสัญญาณตรวจจับแล้ว ตอนนี้มันสามารถส่งไปถึงระยะสองพันห้าพ้อยเมตรในร่องลึกได้แล้ว” ถานเฟิงส่งสัญญาณให้จางเสี่ยวโหวด้วยท่าทางชุดหนึ่ง ไม่มีแสงสว่างหลงเหลืออยู่อีกต่อไปในระดับความลึกปัจจุบันของพวกเขา จอมเวทแสงกำลังใช้เวทมนตร์เพื่อส่องสว่างในพื้นที่จำกัด แต่มันก็ส่องสว่างได้เพียงวงกลมเล็กๆ โดยมีความมืดมิดปกคลุมอยู่ภายนอกทั้งหมด จางเสี่ยวโหวพยักหน้าขณะที่หัวหน้าหน่วยถงเดินเข้ามาและชี้ไปที่ผนังใกล้ๆ “นี่คือเครื่องหมายที่ผมทิ้งไว้ หยางเซี่ยเจี๋ยถูกดูดเข้าไปในรอยแยกที่อยู่ลึกลงไปประมาณสองร้อยเมตร” หัวหน้าหน่วยถงส่งสัญญาณด้วยสีหน้ากังวล จางเสี่ยวโหวขอให้ทุกคนระแวดระวังตัวในขณะที่พวกเขายังคงลึกลงไปเรื่อยๆ สิ่งที่แปลกก็คือ คราวนี้พวกเขาไม่รู้สึกถึงแรงดึงดูดจากรอยแยกเลย สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม “ข้าจะเข้าไปเอง พวกเจ้ารออยู่ข้างนอกนี่” จางเสี่ยวโหวส่งสัญญาณบอกคนของเขา คนอื่นๆ รีบคัดค้านความคิดนี้ทันที หัวหน้าหน่วยถงกล่าวว่า “หยางเซี่ยเจี๋ยตายไปแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านข้างในนั้น…” “เจ้าได้ยืนยันด้วยตัวเองแล้วหรือว่าเขาตายแล้ว?” จางเสี่ยวโหวถามอย่างเคร่งขรึม หัวหน้าหน่วยถงลังเล หยางเซี่ยเจี๋ยยังมีชีวิตอยู่ตอนที่เขาถูกดูดเข้าไปในรอยแยก! อย่างไรก็ตาม เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรหลังจากแยกจากกลุ่มไปแบบนั้น? “เราไม่สามารถทอดทิ้งเขาได้หากยังไม่ได้ยืนยันว่าเขาตายแล้ว เราสามารถถอยออกไปชั่วคราวได้ แต่เราไม่สามารถละทิ้งการช่วยเหลือเขาได้” ท่าทางที่ชัดเจนของจางเสี่ยวโหวทำให้หัวหน้าหน่วยถงนึกถึงกฎระเบียบวินัยของหน่วยทหารของเขา!