ตอนที่ 2453 ร่องลึกก้นสมุทร วันต่อมา จางเสี่ยวโฮ่วและฮัวเยว่จู๋บอกกับชายชราว่าพวกเขาจะออกไปสำรวจรอบเกาะเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการออกจากบ้านของเขา พวกเขากลับไปรวมกลุ่มกับถานเฟิงที่เฝ้าจับตาดูโรงงานอย่างใกล้ชิด ถานเฟิงรายงานเรื่องเดิมที่ฮัวเยว่จู๋เคยบอกกับจางเสี่ยวโฮ่วเมื่อคืนนี้ พวกคนงานกำลังจับกุ้งเคยราชาอยู่จริงๆ แต่เป้าหมายของพวกเขาคือเม็ดเงินสมุทรที่อยู่ในเลือดของพวกมันเท่านั้น สิ่งที่พวกเขาทำไม่ถือว่าผิดกฎหมายร้ายแรงนัก พวกเขาเพียงแค่ต้องจ่ายค่าปรับให้กับกรมคุ้มครองสิ่งแวดล้อมเท่านั้น “ดูเหมือนว่าชาวบ้านบนเกาะนี้จะไม่รู้เลยว่ากุ้งเคยราชานั้นอันตรายแค่ไหน พวกเขาไม่รู้รายละเอียดของเหตุการณ์ที่อำเภอหลูหนิงเพราะขาดการติดต่อกับโลกภายนอก และไม่ได้เชื่อมโยงกุ้งเคยราชากับเหตุการณ์อื่นๆ เลย” จางเสี่ยวโฮ่วกล่าว “ชาวบ้านและโรงงานความจริงแล้วกำลังช่วยประเทศชาติอยู่ แต่จำนวนกุ้งเคยราชาที่พวกเขาจับได้นั้นยังห่างไกลจากเป้าหมายของเรามาก” เถียนเฉิงเสริม มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะประมาณจำนวนกุ้งเคยราชาในทะเลป๋อไห่ พวกเขาทำได้เพียงกะจำนวนกุ้งเคยราชาต่อน้ำทะเลหนึ่งพันลิตรเท่านั้น มันเหมือนกับการนับเม็ดทราย แม้ว่าจะใช้หน่วยจำนวนกุ้งเคยราชาต่อพันลิตรเป็นหน่วยความจุแล้วก็ตาม! “เถียนเฉิง เงินหลอมก้นสมุทรที่ชาวบ้านกำลังสกัดอยู่นั้นมาจากไหน?” จางเสี่ยวโฮ่วถาม เงินหลอมก้นสมุทรเป็นสสารหายากที่กุ้งเคยราชาไม่สามารถย่อยได้ หากคาบสมุทรนี้เป็นเพียงโรงอาหารเล็กๆ แทนที่จะเป็นรังของพวกมัน พวกเขาอาจจะพบรังของกุ้งเคยราชาได้หากหาแหล่งที่มาของเงินหลอมก้นสมุทรนี้พบ “คงต้องใช้เวลานานในการระบุพิกัดที่แน่นอน เราเหลือเวลาอีกเพียงสิบวันเท่านั้น” เถียนเฉิงจำต้องตอบ กุ้งเคยราชากระจายตัวอยู่เป็นวงกว้างในทะเลป๋อไห่ ไม่เพียงแต่ต้องใช้เวลานานในการศึกษาเส้นทางที่พวกมันเคยผ่านโดยการตรวจสอบสารตกค้างในร่างกาย แต่ยังต้องวิเคราะห์ข้อมูลจำนวนมหาศาลข้ามส่วนกันอีกด้วย เงินหลอมก้นสมุทรพบได้เฉพาะในพื้นทะเลลึกเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! “ท่านนายพล ฉันคิดว่าเราควรบอกความจริงกับชายชรา ลูกชายของเขาเคยพูดไว้ว่าเขารู้ข้อมูลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่พ่อของเขารู้อะไรมากกว่านั้นมาก หากเราบอกให้เขาทราบถึงภัยคุกคามของกุ้งเคยราชา เขาคงไม่นิ่งเฉยต่อความปลอดภัยของประเทศ แม้ว่าเขาจะมีเรื่องกังวลบางอย่างอยู่ก็ตาม” ฮัวเยว่จู๋เสนอ จางเสี่ยวโฮ่วพยักหน้า ทางเลือกเดียวของพวกเขาคือต้องซื่อสัตย์กับชายชราและหวังว่าเขาจะให้ข้อมูลที่มีค่ามากขึ้นได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขามาถูกที่แล้ว เนื่องจากชาวบ้านบนคาบสมุทรนี้คุ้นเคยกับกุ้งเคยราชามากกว่าใครและจับพวกมันมานานหลายปีแล้ว —— จางเสี่ยวโฮ่วพาเถียนเฉิง ถานเฟิง และฮัวเยว่จู๋มาด้วย พวกเขาเปลี่ยนกลับมาสวมเครื่องแบบทหาร ชายชรานั่งอยู่ในลานบ้าน เขาสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นพวกเขา “เชิญนั่งสิ” ชายชราเคาะขี้บุหรี่ออกโดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกกับการปรากฏตัวของพวกเขาเลย “คุณปู่ครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้ซื่อสัตย์กับคุณ” จางเสี่ยวโฮ่วกล่าวขณะนั่งลง “เป็นนายพลตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้ ผมไม่ได้ก้าวเท้าออกจากที่นี่มาหลายปีแล้ว ไม่คิดเลยว่าประเทศของเราจะมีผู้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้!” ชายชราอุทาน คนอื่นๆ ยังคงยืนอยู่ข้างหลังจางเสี่ยวโฮ่วแทนที่จะนั่งลง ลูกชายของชายชราวิ่งออกมาจากห้องครัวและตะโกนว่า “พ่อ พวกเขาต้องการอะไร? พ่อผมไม่เกี่ยวข้องด้วย เอาตัวผมไปแทนเถอะ!” “โปรดอย่าเข้าใจผิด เรามาจากกองทัพ ไม่ใช่กรมคุ้มครองสิ่งแวดล้อม” “แกจะตะโกนทำไม? นั่งลงสิ พวกเขาเป็นทหาร แกถือมีดทำไม? อยากจะมีเรื่องกับทางการงั้นเหรอ?” ชายชราตะคอกใส่ลูกชาย ลูกชายของชายชราสงบลงในที่สุดและทรุดตัวลงนั่งข้างโต๊ะด้วยสีหน้าสำนึกผิด เขาไม่ได้หยิบม้านั่งมานั่งด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นไม่ถูกต้อง เขาคิดว่าสักวันต้องมีปัญหาแน่ เพียงแต่ไม่นึกว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ “คุณปู่ครับ คุณพอจะทราบเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่โรงงานกำลังจับอยู่บ้างไหม?” จางเสี่ยวโฮ่วถามตรงๆ “พวกมันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ล่าสุดงั้นรึ?” ชายชราถามช้าๆ “ครับ พวกมันทำลายอำเภอหลูหนิง จำนวนของพวกมันมากกว่าที่คุณจับได้หลายเท่า จากการตรวจสอบของเรา ในทะเลป๋อไห่มีจำนวนกุ้งเคยราชามากกว่าที่พบที่นี่หลายพันเท่า เมื่อพวกมันรวมตัวกันและบุกเข้าสู่ชายฝั่ง พวกมันจะทำลายเมืองนับร้อยแห่งของเราในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง” จางเสี่ยวโฮ่วกล่าว ใบหน้าที่มีริ้วรอยของชายชราเต็มไปด้วยความตกตะลึง ชายชราไม่ได้คาดคิดเลยว่ากุ้งเคยราชาจะเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงขนาดนี้! “ผมบอกพวกโรงงานไปเมื่อหลายปีก่อนแล้วว่าของพวกนั้นมันอันตราย ผมหวังว่าพวกเขาจะรายงานเรื่องนี้ต่อทางการ แต่ตอนนั้นทุกคนยากจนเกินไป พวกเขาหนีพ้นความยากจนได้ก็เพราะจับไอ้ตัวพวกนี้ แต่มันกลับกลายเป็นปัญหาใหญ่ขนาดนี้ไปได้!” ชายชรากล่าวอย่างเสียใจ “ไม่ใช่ความผิดของคุณปู่ทั้งหมดหรอกครับ เพราะแม้แต่สมาพันธ์วิจัยยังไม่สามารถตรวจสอบสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ได้อย่างถี่ถ้วน พวกมันมองไม่เห็นเลยในทะเล เราแค่ต้องหารังของพวกมันให้พบโดยเร็วที่สุด และกวาดล้างพวกมันก่อนที่พวกมันจะบุกทำลายชายฝั่งของเรา!” จางเสี่ยวโฮ่วกล่าว “แล้วคุณจะกำจัดพวกมันยังไง?” ชายชราถาม จางเสี่ยวโฮ่วไม่ตอบคำถามนั้น เวทมนตร์ระดับต้องห้ามเป็นความลับสุดยอด กองทัพไม่มีแผนที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะ ชายชราเข้าใจได้โดยสวัสดิภาพ ตามที่จางเสี่ยวโฮ่วคาดการณ์ไว้ เขาคือนักเวทคนหนึ่ง เขารู้ว่านี่คือปฏิบัติการลับหากมีการส่งนายพลมาทำภารกิจนี้! “มันยากจริงๆ ที่จะตรวจพบไอ้ตัวพวกนี้ ตอนแรกที่พวกเราจับพวกมันได้ก็เป็นเรื่องบังเอิญ ตอนแรกเราไม่เชื่อว่าจะมีอะไรอยู่ในน้ำ เพราะพวกมันไม่กัดกินไม้ สิ่งมีชีวิต หรือผลไม้ที่เราปลูกไว้เลย ในที่สุดเราก็พบว่าพวกมันสามารถกินเหล็กและหินได้ จากนั้นเราจึงคิดที่จะทำตาข่ายด้วยเงินหลอมเพื่อจัดการกับพวกมัน” ชายชราอธิบาย พวกเขาเพิ่งเริ่มจับกุ้งเคยราชาเมื่อห้าปีก่อน พวกเขาค้นพบกุ้งเคยราชาได้ก็เพราะความบังเอิญหลายอย่างมาประจวบเหมาะกันพอดี มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่มีทางรู้เลยว่ามีกุ้งเคยราชานับหมื่นตัววนเวียนอยู่รอบคาบสมุทรนี้ “กุ้งเคยราชาพวกนี้น่าจะมาจากร่องลึกก้นสมุทรที่อยู่ใกล้ๆ ส่วนที่ลึกที่สุดของร่องลึกนั้นมีเงินหลอมอยู่จำนวนมาก ซึ่งมนุษย์เราคงยากที่จะขุดมันขึ้นมา เรื่องประหลาดก็คือ แม้ว่ากุ้งเคยราชาจะย่อยเงินหลอมไม่ได้ แต่พวกมันก็ยังกินมันเข้าไป” ชายชรากล่าวต่อ จางเสี่ยวโฮ่วหยิบแผนที่รายละเอียดของทะเลป๋อไห่ออกมาวางบนโต๊ะ “คุณปู่ครับ ช่วยมาร์คตำแหน่งของร่องลึกนั่นให้เราหน่อยได้ไหมครับ?” จางเสี่ยวโฮ่วถาม “เกรงว่ามันจะหายากในแผนที่นะ” ชายชราม้วนแผนที่และคืนให้จางเสี่ยวโฮ่ว ในขณะที่จางเสี่ยวโฮ่วเริ่มรู้สึกท้อแท้ ชายชราก็ลุกขึ้นและประกาศว่า “ฉันจะพาพวกคุณไปเอง ถ้าฉันยังไม่แก่เกินไปจนจำทางไม่ได้ เราน่าจะหาร่องลึกนั่นพบ!”