3066 การป้องกันตัว (2) “ข้าสามารถระบุตัวคนที่จะต้องแบกรับบาปไปพร้อมกับข้าในเหตุการณ์นี้ได้หรือไม่?” ม่อฟานเอ่ยถาม “แน่นอน! พวกเรามีเวลาเหลือเฟือที่จะรับฟังเจ้า” ร่องรอยแห่งความยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรามีเอล เขาไม่ได้คาดคิดว่าม่อฟานจะมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย เขาคิดว่ามันคงจะดีไม่น้อยหากสามารถจับกุมพวกมันทั้งหมดได้ในคราวเดียว !! ม่อฟานเริ่มพูดด้วยจังหวะที่ช้าลง พยายามขุดค้นรูปลักษณ์ของพวกเขาออกมาจากความทรงจำ “คนแรกคือเด็กสาวคนหนึ่ง เธอเป็นผู้ที่โดดเด่นในการเรียนวิชาเวทมนตร์ระดับมัธยมปลาย อย่างไรก็ตาม เธอค่อนข้างขาดคุณสมบัติในการเป็นจอมเวทธาตุน้ำ เธอตื่นตระหนกและลนลานได้ง่าย มักจะทำผิดพลาดในเวลาคับขันเสมอ “เธอชื่อว่าเหออวี่ เธอเป็นจอมเวทธาตุน้ำธรรมดาๆ จากโรงเรียนมัธยมเวทมนตร์ธรรมดา ในตอนที่เมืองป๋อถูกย้อมด้วยทะเลเลือดจากเหล่าอสูร ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันหนีตายอย่างโกลาหลอยู่กลางถนนที่ปกคลุมไปด้วยเลือด เพื่อที่จะเข้าไปซ่อนตัวในเขตกั้นปลอดภัย ทว่าพวกเรากลับถูกภาคีทมิฬลอบโจมตีระหว่างทาง เธอร่ายเวทมนตร์ธาตุน้ำเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก แต่แล้วอสูรทมิฬก็ปาดคอเธอ... “คนที่สองคือศิษย์เก่ารุ่นเดียวกัน ธาตุสายฟ้าคือธาตุแรกที่เขาปลุกพลังขึ้นมา ในตอนนั้นเขาเป็นที่จับตามองและเป็นดั่งดาราเด่นของโรงเรียน เขาเป็นคนแข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้ใคร “หลังจากที่พวกเราทั้งคู่ผ่านพ้นความยากลำบากในเมืองป๋อและรอดชีวิตจากภัยพิบัติมาได้ พวกเราก็ได้เข้าเรียนที่สถาบันไข่มุก แต่น่าเศร้าที่เขาถูกภาคีทมิฬเปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรคำสาป “มีครั้งหนึ่งที่พวกเราทั้งคู่อยู่บนดาดฟ้าตึกท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยความมืดมิด เขาคุกเข่าลงต่อหน้าข้าและอ้อนวอนให้ข้าเผาเขาให้ตาย ข้าเห็นความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสในดวงตาของเขา ข้าไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความทรมาน “คนที่สามไม่ใช่คน แต่เป็นอินทรีสวรรค์ที่สายเลือดไม่บริสุทธิ์ ข้าจะไม่มีวันลืมอินทรีสวรรค์ที่บาดเจ็บจนขนชุ่มไปด้วยเลือด แต่ยังคงแบกนายตัวน้อยของมันกลับมายังป้อมปราการท่ามกลางฟากฟ้าที่ถูกครอบครองโดยฝูงเหยี่ยวเวทขาวมาจนถึงทุกวันนี้... “คนที่สี่คือชายวัยกลางคนที่ข้าไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ เมื่อเมืองหลวงโบราณเหลือเพียงกำแพงเมืองชั้นในท่ามกลางฝูงอันเดอร์เวิลด์นับล้านที่หิวกระหายอยู่นอกเมือง ผู้มีอำนาจตัดสินใจต้องการอาสาสมัครเพื่อล่อเหล่าอันเดอร์เวิลด์ออกไป ชายวัยกลางคนผู้นั้นเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวออกมาอาสา เขาเข้าร่วมหน่วยกล้าตายอย่างลังเลเพียงเพราะต้องการมอบความหวังสุดท้ายให้กับเหล่าผู้หญิงและเด็กๆ ภายในเมือง... “คนที่ห้าคือครูฝึกของข้า เขาเป็นคนตลกและเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม แม้จะมีอดีตที่ขมขื่น แต่หัวใจของเขากลับลุกโชนด้วยความมุ่งมั่น “คนผู้นี้อัครเทวทูตทั้งหลายคงไม่รู้สึกแปลกหน้า เขาคือจักรพรรดิโบราณผู้หายสาบสูญไปจากโลกนี้นับตั้งแต่วันที่มีคาเอลกลับสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างสมเกียรติ “ไม่ว่าโลกจะมองจักรพรรดิโบราณผู้ชั่วร้ายอย่างไร หรือจะตัดสินสถานะความเป็นคนตายที่ยังมีลมหายใจของเขาแบบไหน ข้าจะขออธิบายในสิ่งที่ข้าได้เห็นจากเขาในมุมมองของข้าเท่านั้น” ทันทีที่ม่อฟานเอ่ยถึงจานคง ศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ก็เกิดความโกลาหลขึ้น นั่นคือวีรกรรมอันกล้าหาญที่มีคาเอลใช้เพื่อก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งเมืองศักดิ์สิทธิ์ เพื่อปกป้องสันติภาพนับพันปีของมวลมนุษย์ มีคาเอลได้สังหารราชาแห่งอันเดอร์เวิลด์ซึ่งมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นเจ้าแห่งความมืด! ไม่เคยมีใครตั้งคำถามกับมีคาเอลในเรื่องนี้ และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขาได้รับความเคารพจากผู้คนนับไม่ถ้วน ม่อฟานหยิบยกคนผู้นั้นขึ้นมาพูดในระหว่างการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณชน ไม่เพียงแต่ฝูงชนในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์จะตกตะลึงที่ได้ยินเช่นนั้น แม้แต่ผู้คนที่ติดตามการพิจารณาคดีผ่านสื่อต่างๆ ก็พบว่าคำพูดของม่อฟานนั้นช่างเหลือเชื่อ! ม่อฟานกำลังทำอะไรอยู่? เขากำลังสอบสวนอัครเทวทูตมีคาเอลอย่างนั้นหรือ? เขาสังหารทูตสวรรค์ตรวจการณ์ชาลีธา แต่กลับพูดแทนคนที่สาบสูญไปจากโลกนี้ในระหว่างการแก้ต่างเพื่อป้องกันตัวในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ นี่เขาไม่ได้พิจารณาสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองเลยอย่างนั้นหรือ?! “โปรดอย่าเอ่ยถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้” รามีเอลขัดจังหวะม่อฟานอย่างเด็ดขาดเพื่อไม่ให้เขาพูดต่อไป “แต่คนผู้นี้ควรต้องรับผิดชอบต่อความผิดบาปของข้าอย่างใหญ่หลวง” ม่อฟานหัวเราะ เขาพังเห็นว่าผู้คนภายในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ต่างพากันตื่นตระหนกเมื่อเขาเอ่ยถึงคนผู้นั้น “ม่อฟาน หากเจ้าเอ่ยถึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้อีก เราจะตัดสิทธิ์ในการพูดแทนตัวเองของเจ้าทันที!” รามีเอลเตือนเขา “ถ้าอย่างนั้น ขอให้ข้าได้พูดถึงคนที่มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเหตุการณ์นี้ เขาตายด้วยน้ำมือของทูตสวรรค์ตรวจการณ์ชาลีธา” ม่อฟานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะเล่าถึงบุคคลอันทรงเกียรติทุกคนที่เขาเคยพบในชีวิตต่อหน้าศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ เพราะโลกนี้ไม่มีความอดทนพอที่จะรับฟังเรื่องราวอันบ้าคลั่งของเขา เมื่อม่อฟานถูกถามถึงมูลเหตุจูงใจ... ม่อฟานคิดว่าเพียงแค่การมีอยู่ของคนเหล่านั้น ก็คือเหตุผลเพียงพอที่เขาจะสังหารชาลีธาแล้ว! ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ ม่อฟานจะยังคงตัดสินใจแบบเดิมหรือไม่? แม้จะรู้ว่าจุดจบจะเป็นโศกนาฏกรรม แต่ม่อฟานก็ยังคงจะสังหารทูตสวรรค์ตรวจการณ์ชาลีธาอยู่ดี คนเหล่านั้นคือผู้ที่ผลักดันให้เขาสังหารชาลีธา พวกเขาคือคนที่ช่วยขัดเกลาความคิดของเขาในระหว่างที่เขาเติบโตขึ้น มโนธรรมของพวกเขาขับเคลื่อนให้เขาสังหารชาลีธา “หอคอยคู่พิทักษ์พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ทว่าผู้คนบางกลุ่มยังคงกำความหวังเอาไว้และทำทุกวิถีทางเพื่อกอบกู้หอคอยแห่งนั้น คนผู้นั้นชื่อว่าโอซาว่า” ม่อฟานเริ่มขยายความเรื่องราวของเขา รามีเอลไม่สามารถหยุดเขาได้ โอซาว่าคือบุคคลสำคัญในคดีนี้ ลูกขุนชาวญี่ปุ่นหลายคนต่างจ้องมองมาที่เขา พวกเขาจำเป็นต้องฟังม่อฟานให้จบ! ม่อฟานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความจริงก็คือ ม่อฟานยังคงจดจำชายผู้ทำฮาราคีรีได้จนถึงทุกวันนี้! โอซาว่าสาปแช่งหอคอยคู่พิทักษ์ เขาวิพากษ์วิจารณ์ทุกคน รวมถึงตัวเองภายใต้สายตาของสาธารณชน ความละเลย ความขลาดกลัว และความไร้ความสามารถของพวกเขา คือเหตุผลที่หอคอยคู่พิทักษ์กลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปีศาจ แม้โอซาว่าจะรู้ดีว่าเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่เขาก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเตือนสติผู้คนให้ระลึกถึงมโนธรรมของตนเอง ในคืนที่มืดมิดสนิทมืดมน เขากลับเป็นประทีปที่ส่องสว่างเหนือหอคอยคู่พิทักษ์ เพื่อให้ผู้คนได้ย้อนกลับมามองตัวเองและตระหนักถึงการมีอยู่ของเหล่าปีศาจ... “ชาลีธาทำลายทุกอย่าง เขาทำลายหอคอยคู่พิทักษ์ “ชาลีธาผู้สูงส่งหาได้ใยดีต่อความลำบากและการเสียสละของสามัญชนไม่ เขาสนใจเพียงแค่สิ่งที่เรียกว่ากฎแห่งการอยู่รอดของโลกเท่านั้น! “ในสายตาของข้า โลกใบนี้ปกติดีเสมอมา โลกไม่ต้องการคนสำคัญที่เอาแต่พูดจาสละสลวย อันที่จริง มันจะถึงกาลอวสานของโลกอย่างแท้จริง หากเราขาดคนอย่างโอซาว่าและคนอื่นๆ ที่ข้าได้กล่าวไปก่อนหน้านี้” เมื่อม่อฟานกล่าวประโยคสุดท้าย ดวงตาของเขาก็กลายเป็นสีแดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือด ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ม่อฟานไม่ได้เอ่ยถึงต่อหน้าศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ ยกตัวอย่างเช่น บลูแบทผู้เสียสละทุกสิ่งทุกอย่างที่มี เพียงเพื่อจะลงเอยด้วยการเป็นผู้คุมกฎที่ไม่มีแม้แต่ป้ายหลุมศพ และยังไม่ลืมเฝิงโจวหลงผู้แสวงหาการเปลี่ยนแปลงเวทมนตร์ผสาน... คนเหล่านี้มีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อม่อฟาน เขาก็อยากจะเป็นเหมือนพวกเขาเช่นกัน “ดังนั้น ข้าจึงไม่เสียใจในการกระทำของข้าเลย! “ข้าตัดหัวชาลีธาด้วยมือของข้าเอง “ข้าลากชาลีธาลงมาจากสวรรค์สู่พื้นดินเพื่อให้เขาสัมผัสถึงความเจ็บปวดแห่งความตาย ข้าต้องการให้เขามองเห็นการดิ้นรนที่แท้จริงในชีวิต แม้ว่ามนุษย์จะต่ำต้อยเมื่อเทียบกับเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ของเขา แต่ความสูงส่งแห่งดวงวิญญาณของพวกเขาสามารถเหยียบย่ำเศษสวะทูตสวรรค์ผู้นี้ให้จมดินได้!” ต่อหน้าสมาคมเวทมนตร์ต่างๆ พยานจากหลากหลายอาชีพ และเหล่าลูกขุนในศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ ม่อฟานได้ประกาศมูลเหตุจูงใจในการสังหารชาลีธา นั่นคือการป้องกันตัวของเขา!