ตอนที่ 3059 มีเพียงไมเคิลเท่านั้น ณ หุบเขาทรายแดงสะฮารา... รุ้งกินน้ำที่ดูคล้ายแมงป่องปรากฏขึ้นบนหุบเขาทรายที่สูงชันและทอดยาวซึ่งเผชิญหน้ากับดวงตะวัน สีสันอันงดงามได้เพิ่มกลิ่นอายแห่งความลึกลับให้กับทะเลทรายแห่งนี้ พื้นที่ที่ซ่อนเร้นจากแสงแดดคือเขตแดนอันแห้งแล้ง สันเขาทรายคือเส้นแบ่งที่สมบูรณ์แบบที่แยกเนินทรายสีแดงและหุบเขาทรายดำออกจากกันเป็นสองโลก หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งปรากฏตัวขึ้นใจกลางหุบเขาทรายดำ นางคลุมกายด้วยผ้าคลุมที่สะดุดตาและสวมชุดไหมสีทอง นางเดินออกมาจากโลกที่มืดมัวและยืนอยู่บนยอดสันเขาหันหน้าเข้าหาแสงแดด !! เมื่อแสงแดดตกกระทบตัวนาง วิญญาณทะเลทรายที่ตามหลอกหลอนนางก็สลายไปในชั่วพริบตา สายลมแรงปะทะร่างนางและพัดพาชุดไหมสีทองให้พลิ้วไหว เผยให้เห็นรูปร่างที่ตั้งตรงและเรียวบาง พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! นกแก้วสีขาวบนท้องฟ้าบินตรงมายังหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้ง นางยกแขนขึ้นเพื่อให้นกแก้วสีขาวลงจอด “เงาศักดิ์สิทธิ์ตายแล้ว! มีคนฆ่าเงาศักดิ์สิทธิ์! มีคนฆ่าเงาศักดิ์สิทธิ์! มันเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้และเป็นบาปมหันต์!” นกแก้วสีขาวพูดคำเดิมซ้ำๆ “เทวทูตตกสวรรค์งั้นหรือ?” หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งถาม “ไม่! เงาศักดิ์สิทธิ์ตายแล้ว! มีคนฆ่าเงาศักดิ์สิทธิ์! มันเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้และเป็นบาปมหันต์!” นกแก้วสีขาวพูดต่อไป “วิญญาณสะฮาราตายหมดแล้ว พวกมันจะไม่ก่อระลอกคลื่นป้อมปราการทรายขึ้นมาอีกในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ พวกมันเป็นเพียงกลุ่มสอดแนมเท่านั้น มีผู้ปกครองอยู่ในส่วนลึกของสะฮาราที่กำลังลอบมองดินแดนของมนุษย์อยู่ มันจะเริ่มเคลื่อนไหวในอีกไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า บันทึกคำพูดของข้าลงในคัมภีร์วิกฤตการณ์และวรรณกรรมพันธกิจเทวทูตด้วย” หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งกล่าวกับนกแก้วสีขาว นกแก้วสีขาวทวนคำพูดของนาง “ตกลง มาแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเราก่อน เงาศักดิ์สิทธิ์ที่ตายไปชื่อว่าอะไร?” หญิงสาวถาม “เงาศักดิ์สิทธิ์คลาร์ก” “ถ้าไม่ใช่พวกนั้น แล้วใครจะกล้าฆ่าเงาศักดิ์สิทธิ์อีก? ส่งคดีของเขามาให้ข้า หลังจากข้ากลับไปที่เมืองศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะสืบสวนเรื่องนี้ด้วยตัวเอง” หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งกล่าว “ว้าว! ว้าว! สิ... สิ่งที่อยู่ข้างหลังท่านมันน่ากลัวมาก!” นกแก้วสีขาวตื่นตระหนกจนกระพือปีกแทบจะร่วงลงไปในทราย หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งหันกลับไป นางจับจ้องไปที่เนินทรายที่มีสีดำครึ่งหนึ่งและสีแดงครึ่งหนึ่ง เนินทรายนั้นใหญ่โตและทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด เงาปีศาจปรากฏขึ้นที่ปลายสุด พายุทรายสีแดงก่อตัวขึ้นใต้เท้าของเงาปีศาจ ดวงตาของมันส่องสว่างขึ้นท่ามกลางคลื่นสึนามิทรายที่ม้วนตัว ดวงตาของมันทอประกายสีเขียวและให้ความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัว นกแก้วสีขาวหวาดกลัวจนพูดไม่เป็นภาษา ในขณะที่หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งยืนอยู่บนสันเขาทรายอย่างไม่เกรงกลัว “ดูเหมือนว่าเราคงต้องกลับเมืองศักดิ์สิทธิ์ให้ช้าลงหน่อย เจ้าของสะฮาราไม่ต้องการให้ข้าบอกโลกให้รู้ถึงเจตนาที่แท้จริงของพวกมัน” หญิงสาวกล่าว “น่ากลัวมาก!” … ณ เมืองศักดิ์สิทธิ์... ม่อฟานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สวยงามในลานบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืช ม่อฟานเริ่มคิดถึงโลกภายนอก โดยเฉพาะใครบางคนที่อยู่ใกล้ชิดกับหัวใจของเขา เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง เมืองศักดิ์สิทธิ์เป็นเมืองบนภูเขา ในตอนกลางคืน เมืองที่ปราศจากมลภาวะทางแสงจะหันหน้าเข้าหาท้องฟ้ายามราตรี ท้องฟ้าที่งดงามที่สุดจะปรากฏแก่สายตาผู้คน ดวงดาวที่ระยิบระยับราวกับเพชรเรียงรายหนาแน่นอยู่บนฟ้า ดวงดาวเหล่านั้นดูเหมือนจะเอื้อมถึงได้ อิสรภาพของม่อฟานถูกจำกัด เมื่อเร็วๆ นี้ ดูเหมือนทุกอย่างจะถูกจำกัดไปเสียหมด เขาไม่สามารถติดต่อกับใครได้เลย เขาไม่ได้เห็นแม้แต่พนักงานส่งของที่ขยันที่สุดของเขาอย่างจู่เซี่ยงเทียน ดูเหมือนว่าขณะที่เมืองศักดิ์สิทธิ์กดขี่เขาอย่างต่อเนื่อง ม่อฟานก็เริ่มสัมผัสได้ถึงรสชาติของความอ้างว้าง วันแล้ววันเล่า เมืองศักดิ์สิทธิ์ขุดหลุมศพรอรับม่อฟาน บางทีเขาอาจเป็นคนที่มีความสำคัญในสังคม ด้วยเหตุนี้ ผู้คนในเมืองศักดิ์สิทธิ์จึงต้องขุดหลุมศพขนาดใหญ่เพื่อให้พอดีกับตัวเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ตอกฝาโลงหินให้แน่นหนา ความจริงก็คือ ม่อฟานไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด เขาเคยร่อนเร่อยู่ในมิติมืดเป็นเวลาหนึ่งปี เขาเกือบจะชินกับอากาศที่นั่นแล้ว ในตอนแรกเขาคิดถึงบางคน เมื่อเขาเดินลงไปในเส้นทางแห่งความทรงจำ ใบหน้ามากมายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ยิ่งเขาจดจำได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งปฏิเสธที่จะทิ้งชีวิตของตัวเองไปเปล่าๆ มากเท่านั้น “ม่อฟาน ไปปรากฏตัวที่ศาลเดี๋ยวนี้” เงาศักดิ์สิทธิ์บรูคตะโกนเรียก บรูคยืนเฝ้าลานบ้านที่เต็มไปด้วยวัชพืชเกือบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทุกวัน แม้ว่าม่อฟานจะไม่เห็นตัวเขา แต่ม่อฟานก็รู้ดีว่าบรูคอยู่กลางลานบ้านคอยเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา ต่อให้ม่อฟานแค่จาม บรูคก็จะรายงานต่ออัครเทวทูตไมเคิลทันที ในขณะเดียวกัน ไมเคิลไม่เคยปรากฏตัวเลย ม่อฟานยังไม่ได้เห็นเขาจนถึงตอนนี้ ไมเคิลเป็นคนที่กังวลเกี่ยวกับความเป็นความตายของม่อฟานมากที่สุด ม่อฟานถึงกับสงสัยว่าไมเคิลคือตัวการสำคัญที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ “ข้าต้องใส่ชุดสูททางการไหม?” ม่อฟานถาม “แล้วแต่เจ้า” บรูคกวาดสายตามองม่อฟานก่อนจะพูดว่า “ถ้าเจ้าใส่เอง สัปเหร่อก็จะได้เหนื่อยน้อยลง” “ข้าจะไปขึ้นศาลเพื่อรับการพิจารณาคดี ไม่ได้จะไปลานประหาร” ม่อฟานกล่าวกับบรูค “แล้วมันต่างกันตรงไหน? เจ้าก็รู้ว่าเจ้าต้องตาย ไม่มีใครที่ต่อต้านเมืองศักดิ์สิทธิ์แล้วจะได้เดินออกไปจากเมืองนี้แบบมีชีวิต” ในตอนนั้น บรูคหัวเราะและเผยให้เห็นฟันสีเหลืองจากการสูบบุหรี่จัด “ข้าว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์กำลังต่อต้านข้ามากกว่า” ม่อฟานกล่าว “เจ้าฆ่าเทวทูตตรวจการ ไม่ว่าจะด้วยข้ออ้างใด เจ้าไม่มีทางรอดไปได้ ลองคิดดูให้ดี เทวทูตตรวจการปกครองโลกใบนี้ พวกเขาคือผู้ที่สูงสุดและเสียสละที่สุดในโลก หากคนที่ฆ่าเทวทูตตรวจการยังมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกนี้ เมืองศักดิ์สิทธิ์จะมีไว้เพื่อจุดประสงค์อะไร? “เมืองศักดิ์สิทธิ์ทำงานหนักเพื่อความคงอยู่ของมนุษยชาติมาตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา เมืองศักดิ์สิทธิ์และหลักการของมันคือเหตุผลที่เวทมนตร์ประสบความสำเร็จอย่างรุ่งโรจน์ในวันนี้ และทำให้เจ้าสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในเมืองจากการถูกปีศาจกัดกิน “หากเจ้ากล้าทำลายกฎของเมืองศักดิ์สิทธิ์ เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับการทำลายอารยธรรมเวทมนตร์ของมนุษยชาติที่มีอยู่มานับพันปี เจ้ากำลังต่อต้านสมาพันธ์สมาคมเวทมนตร์ห้าทวีปและมนุษย์ในโลกนี้” บรูคพูดออกมาในรวดเดียว เขาพูดด้วยความภาคภูมิใจในฐานะสมาชิกของเมืองศักดิ์สิทธิ์ “งั้นข้าควรทำยังไง? ถ้าเจ้าอยู่ในสถานการณ์เดียวกับข้า เจ้าจะทำยังไงถ้าเทวทูตตรวจการต้องการทำร้ายและฆ่าเจ้า? แถมเขายังไม่สนด้วยซ้ำว่าจะต้องฆ่าผู้บริสุทธิ์เพื่อบีบให้เจ้าสู้กลับ” ม่อฟานถามบรูค “นั่นมันง่ายมาก เจ้าไม่ควรฆ่าซารีธา ต่อให้เขาจะใช้วิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด เจ้าก็ควรไว้ชีวิตเขา ต่อให้เจ้าจะถูกปฏิบัติอย่างเลวร้าย เจ้าก็ควรให้เขามีชีวิตอยู่ เจ้าควรส่งตัวเขาให้อัครเทวทูตไมเคิล และปล่อยให้ไมเคิลจัดการ มีเพียงไมเคิลเท่านั้นที่มีอำนาจในการสังหารเทวทูต ส่วนเจ้านั้นไม่มีอำนาจในการสังหาร ไม่มีใครในโลกนี้ที่มีอำนาจสังหาร ไมเคิลคือคนเดียวที่มีอำนาจนั้น เจ้าเข้าใจไหม?” บรูคกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่งสอน ม่อฟานหัวเราะ สุดท้ายแล้ว มันก็ยังคงเป็นเรื่องของเจ้าไมเคิลสารเลวนั่นอยู่ดี!