3063 บุคคลตรงหน้าเธอ พวกเขาสองฝ่ายชักดาบออกมาแล้ว ถึงอย่างนั้นเย่ซินเซี่ยก็ไม่มีท่าทีจะหยุดยั้งพวกเขา ทันใดนั้น อัครเทวทูตรามีเอลก็เดินออกมาจากด้านข้างแล้วแสร้งไอแห้งๆ หนึ่งที “ในเมื่อท่านมาเยี่ยมเยียน ไยจึงไม่ทำตามกฎของการเข้าเยี่ยมเล่า?” อัครเทวทูตรามีเอลเดินเข้ามาหาพวกเขา เขาโบกมือให้เหล่าเงาศักดิ์สิทธิ์และตุลาการศักดิ์สิทธิ์ ส่งสัญญาณให้พวกเขาลดความเป็นศัตรูที่ไม่จำเป็นลง “ข้าไม่คู่ควรแก่ความไว้วางใจของพวกท่านอย่างนั้นหรือ?” เย่ซินเซี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “ฮ่าฮ่า! แน่นอนว่าท่านคู่ควรแก่ความไว้วางใจของเรา! มาเถอะ ข้าจะอยู่ข้างกายท่านเอง อัศวินของท่านไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยนักหรอก ข้าจะปกป้องท่านด้วยตัวเอง แม้แต่ราชาแห่งความมืดก็มิอาจทำอันตรายท่านได้” อัครเทวทูตรามีเอลทำท่าเชื้อเชิญ “หัวลี่ซือ เจ้าและคนอื่นๆ รออยู่ที่นี่” “ตกลง” หัวลี่ซือพยักหน้า “นายหญิง ข้าขอเข้าไปเยี่ยมเยียนสหายเก่าได้หรือไม่?” เฮลอน เจ้าวิหารอัศวินเอ่ยถาม “ได้สิ” … อัครเทวทูตรามีเอลนำทางเย่ซินเซี่ยไปยังลานกว้างที่เต็มไปด้วยวัชพืช ลานแห่งนี้เต็มไปด้วยเขตอาคมที่อันตราย หากไม่มีเทวทูตแห่งนครศักดิ์สิทธิ์นำทาง ผู้มาเยือนอาจกระตุ้นให้เขตอาคมทำงานได้อย่างง่ายดาย ซึ่งมันจะปลดปล่อยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเวทมนตร์ระดับต้องห้ามเสียอีก เย่ซินเซี่ยเดินตามรามีเอลไป พวกเขาผ่านทางเดินยาวก่อนจะเห็นร่างหนึ่งนอนอยู่ท่ามกลางดงหญ้า ม่อฟานกำลังนอนเหม่อลอย ในปากมีก้านอ้อคาบอยู่ เขาประสานมือไว้ใต้ท้ายทอยพลางจ้องมองท้องฟ้า... นครศักดิ์สิทธิ์โอบล้อมด้วยภูเขาสีเขียวขจีมากมาย ทุกครั้งที่เย่ซินเซี่ยหาม่อฟานไม่พบ เธอจะเดินไปยังสุดถนนสายเก่า เมื่อถึงจุดที่มีบันไดหินเก่าแก่ เธอจะตะโกนก้องไปยังยอดเขา เพียงไม่นานม่อฟานก็จะโผล่หัวออกมา แล้ววิ่งลงจากเขาอย่างคล่องแคล่ว เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาและทิ้งรถเข็นของเธอไว้ที่ขั้นบันไดนั้น ที่ตรงนั้นเป็นผืนดินเล็กๆ ผืนหนึ่ง หลายต่อหลายครั้งที่ม่อฟานนอนลงกลางดงหญ้า เขาไม่ยี่หระต่อความสกปรกหรือรอยยุงกัด ยามที่ไม่มีใครอยู่รอบข้าง เขาก็จะนอนเหม่อลอย ยามที่มีใครอยู่ด้วย เขาก็จะพูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุด แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นเพียงภาพจินตนาการของเขา แต่ความรู้สึกนั้นกลับสมจริงยิ่งนัก “พี่ม่อฟาน” เย่ซินเซี่ยเดินเข้าไปในดงหญ้าและพบกับม่อฟานที่กำลังใจลอยอยู่ ม่อฟานหันศีรษะมา เมื่อเขาตระหนักว่าคนที่มาเยี่ยมเยียนคือเย่ซินเซี่ย ความเบื่อหน่ายก็มลายหายไป กลายเป็นความประหลาดใจอย่างที่สุด! ม่อฟานกระโดดขึ้นจากพื้น เขาพุ่งเข้าไปหาเย่ซินเซี่ยและมอบอ้อมกอดอันอบอุ่นให้เธอ บางทีเพียงแค่การกอดคงไม่เพียงพอที่จะแสดงออกว่าเขาคิดถึงเธอมากเพียงใด ม่อฟานโอบแขนรอบตัวเธอแล้วหมุนไปรอบๆ หลายตลบ ในขณะเดียวกัน อัครเทวทูตรามีเอลถึงกับต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญใจกับภาพที่เห็น เขาเมินเฉยต่อความใกล้ชิดของคู่รักหนุ่มสาวนี้ แต่เมื่อฉุกคิดได้ว่าม่อฟานคืออาชญากรตัวฉกาจ เขาจะปล่อยให้ม่อฟานหนีไปไม่ได้ สุดท้ายรามีเอลจึงจำต้องจับตาดูทั้งคู่อย่างใกล้ชิด เงาศักดิ์สิทธิ์บรูคอยู่แถวนั้นด้วย เขามีสีหน้าแปลกประหลาด ในเวลานั้น ม่อฟานไม่สนใจเลยว่าคนเหล่านั้นจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นพวกเขา ม่อฟานทั้งจูบและกอดเย่ซินเซี่ย เขายังมีความคิดที่จะทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการเขาไว้และสังหารเหล่าเทวทูตแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ให้สิ้นซาก เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะพาเย่ซินเซี่ยไปยังสถานที่ที่พวกเขาสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างใกล้ชิด “เจ้าเดินได้แล้ว” ม่อฟานเดินวนรอบตัวเย่ซินเซี่ยพลางสำรวจเธอ เย่ซินเซี่ยรู้สึกขัดเขิน ท้ายที่สุดแล้วเธอไม่เคยยืนอยู่เฉยๆ เพื่อให้คนอื่นตรวจสอบจากมุมและระยะต่างๆ เช่นนี้มาก่อน ถึงกระนั้น เธอก็ทำตามความต้องการของม่อฟาน แม้จะมีคนสองคนในลานกว้างคอยจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิด แต่เย่ซินเซี่ยก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่... “ค่ะ จิตวิญญาณเทพไม่เป็นภาระให้เจ้าอีกต่อไปแล้ว แต่ว่า—” เย่ซินเซี่ยตอบม่อฟาน ทันใดนั้น ความโศกเศร้าก็ผุดขึ้นในใจของเธอ เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลกว่าจะสามารถกลับมาเดินได้ตามปกติเช่นนี้ สิ่งแรกที่เย่ซินเซี่ยอยากทำคือการได้ไปเดินเล่นกับม่อฟาน เธอหวังว่าพวกเขาจะสามารถเดินไปตามท้องถนนที่พลุกพล่านหรือเส้นทางที่เงียบสงบ เธอปรารถนาให้พวกเขาได้กุมมือกันเหมือนคู่รักทั่วไปและก้าวเดินไปอย่างช้าๆ... ทว่าความปรารถนาของเธอนั้นกลับช่างห่างไกลเกินไขว่คว้า ม่อฟานถูกจองจำอยู่ในนครศักดิ์สิทธิ์ เขาถูกเฝ้าดูแลโดยยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุดในโลกหลายคน หากการพิจารณาคดีครั้งหน้าไม่ราบรื่น เป็นไปได้ว่าเธออาจจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกเลยตลอดชีวิต ความรู้สึกนั้นช่างยากจะแบกรับ ม่อฟานคือคนสำคัญที่ไม่มีใครมาทดแทนได้ในหัวใจของเธอ! “เป็นอะไรไป?” ม่อฟานมองทะลุถึงอารมณ์ของซินเซี่ย เธอหลบตาลง เขารู้ว่าเธอเสียใจเพราะเรื่องบางอย่าง “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” เย่ซินเซี่ยไม่กล้าบอกเขา เธอคลี่ยิ้มเพื่อปกปิดความรู้สึกของตัวเอง ม่อฟานจ้องมองเธอ เขาต้องยอมรับว่าซินเซี่ยเปลี่ยนไปมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอสามารถซ่อนความรู้สึกของตัวเองได้เป็นอย่างดี แม้ว่าเธอจะเศร้าและผิดหวัง แต่เธอก็ปกปิดอารมณ์เหล่านั้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติและสง่างาม คนอื่นๆ ที่สังเกตเห็นความเศร้าของเธอคงคิดว่าพวกเขาตาฝาดไปเอง แต่ม่อฟานเข้าใจเธอดีที่สุด เขารู้จักนิสัยของเธอดี เธอฝึกนิสัยเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก มีเพียงคนใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของเธอได้ “ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้าพูดคำไหนคำนั้น” ม่อฟานลูบผมของเธอ “ค่ะ ข้าไม่ห่วงท่านแล้ว” เย่ซินเซี่ยพยักหน้า เย่ซินเซี่ยเลิกกังวลและเลิกเสียใจกับเรื่องบางเรื่องแล้ว เธอรู้ว่าเรื่องบางอย่างนั้นไร้ประโยชน์ที่จะกังวลหรือเสียใจ เธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อต่อสู้เพื่อบางสิ่ง เช่นเดียวกับบุคคลตรงหน้าเธอในตอนนี้ แม้ว่าเย่ซินเซี่ยจะมีญาติพี่น้องที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงมากมาย แต่เธอกลับไม่เคยได้รับความอบอุ่นหรือความรักจากพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เธอยังจำได้ว่าตอนที่เธอซ่อนตัวอยู่ในตู้แช่แข็ง ม่อฟานเป็นคนที่ข้ามผ่านนครศักดิ์สิทธิ์และละลายความเหน็บหนาวในตัวเธอด้วยไออุ่นของเขา เธอจำได้ว่าตอนที่เธออยู่ในความมืดมิดของหุบเหวแห่งความตาย ม่อฟานและเสี่ยวหยานจีปฏิเสธที่จะปล่อยมือจากเธอ แม้ว่าพวกเขาจะใกล้สูญสิ้นเปลวไฟแห่งชีวิตแล้วก็ตาม ‘พี่ม่อฟาน ท่านคอยปกป้องข้ามาตลอด ครั้งนี้ให้ข้าเป็นฝ่ายปกป้องท่านบ้างเถอะ ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะไม่มีวันยอมให้คนในนครศักดิ์สิทธิ์ทำร้ายท่านเด็ดขาด’ เย่ซินเซี่ยเอ่ยในใจ เธอไม่ได้พูดคำเหล่านั้นออกมา แต่นี่คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ภายใน เธอจะไม่ยอมให้ใครในโลกนี้พรากอิสรภาพ ชีวิต และจิตวิญญาณของม่อฟานไป ต่อให้คนๆ นั้นจะเป็นคนจากนครศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม! … เธอไม่อยากจากม่อฟานไปเลยจริงๆ ถึงกระนั้น เธอก็ต้องทำตามกฎและผละจากม่อฟานในลานวัชพืชเมื่อถึงเวลาที่กำหนด เงาศักดิ์สิทธิ์บรูคเดินนำเย่ซินเซี่ยลงไปตามทางเดินยาวมุ่งสู่ห้องโถง อัครเทวทูตรามีเอลตรวจสอบม่อฟานอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อป้องกันไม่ให้เย่ซินเซี่ยแอบส่งบางอย่างที่อาจช่วยให้เขาหลบหนีไปได้ เงาศักดิ์สิทธิ์บรูคเดินช้ามาก สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างอันสง่างามของเย่ซินเซี่ย เงาศักดิ์สิทธิ์บรูคต้องยอมรับว่าเขาอิจฉาม่อฟาน แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าเทพธิดาผู้มีรัศมีอันน่าเกรงขามที่ข่มขวัญเหล่าตุลาการศักดิ์สิทธิ์และเงาศักดิ์สิทธิ์ได้ จะมีความอ่อนโยนและนุ่มนวลถึงเพียงนี้เมื่ออยู่ต่อหน้านักโทษที่น่าตายผู้นั้น