เวอร์ดานใช้เวลาทั้งคืนนับชัยชนะของตัวเอง. ไม่ใช่เพื่อภูมิใจ. เขาไม่เคยภูมิใจกับอะไรที่ง่ายขนาดนี้. เขานับเพราะว่าตัวเลขที่ง่ายเกินไปคือตัวเลขที่โกหก — และของที่โกหกย่อมมีคนเขียนมันขึ้นมา. ห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นบนสุดของปราสาทกลางนครรุ่งอรุณ ห้องที่คาสเทลตั้งใจสร้างให้ "เรียบง่ายสมเป็นที่พักนักผจญภัย" แล้วลงเอยด้วยเพดานโดมหินขาวสลักดาวยุคทองที่เรืองแสงจางๆ ตามการหายใจของแกนวิหารใต้ดิน. เวอร์ดานเคยสั่งให้รื้อดาวพวกนั้นออก. คาสเทลรับคำ แล้วกลับมาบอกว่าได้ "ลดความสว่างลงสามส่วน" เพื่อให้ "ดูถ่อมตัวขึ้น" — ซึ่งแปลว่าตอนนี้เพดานเรืองแสงนุ่มนวลราวกับท้องฟ้ายามรุ่งสาง สวยกว่าเดิม. เขาเลิกสั่งไปแล้ว. บนโต๊ะหินตรงหน้าเขา ลอยอยู่คือแผนที่เวทแสงของภูมิภาค — ภาพเดียวกับที่คาสเทลฉายในห้องประชุมวงใน แต่ตอนนี้มีจุดเปลี่ยนไปมาก. ที่เคยมีจุดแดงดวงเดียวกะพริบทางตะวันออกเฉียงเหนือ — ค่ายของเจ้าโจรเลือดเหล็ก — ตอนนี้ว่างเปล่า. ราฮับลบมันออกไปในคืนเดียวเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เงียบจนกระทั่งชาวเมืองเรียกมันว่าพรจากเทพ. และรอบนครรุ่งอรุณ มีจุดสีทองเล็กๆ ผุดขึ้นเป็นวง — หมู่บ้านบริวารที่ไกร์ฟอน "ช่วย" จนกลายเป็นของเมืองทั้งเครือ. เวอร์ดานเอานิ้วแตะจุดทองดวงหนึ่ง. *หมู่บ้านธารหิน.* ความสามารถผ่านการสัมผัสของเขาทำงานแม้กับภาพเวท — เขารู้สึกถึงอายุของแสงนั้น สิบหกวัน นับจากที่มันถูกขีดเพิ่มเข้าแผนที่. สิบหกวันที่หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านยอมสวามิภักดิ์ต่อเมืองที่พวกเขาไม่เคยเห็นกำแพง เพราะกลัวเศษโจรกลุ่มหนึ่งที่กองคุ้มกันของไกร์ฟอนกวาดเรียบภายในบ่ายเดียว. ง่ายเกินไป. เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเพดานดาว แล้วเริ่มคิดอย่างที่เขาคิดมาทุกคืนตั้งแต่ตื่นในเถ้าถ่าน. *ในยุคทอง การยึดนครหนึ่งใช้เวลาเป็นปี.* แม้แต่ตัวเขา — จอมเวทเทพเจ้าที่การประหารหนึ่งครั้งเทียบเท่ากองทัพ — ก็ไม่เคยได้ดินแดนมาง่ายขนาดนี้. เพราะในยุคทอง ทุกนครมีจอมเวท มีปราการเวท มีสภาที่คิดเป็น มีคนที่ *ตอบโต้กลับเป็น*. การได้มาซึ่งอำนาจต้องแลกด้วยเลือด ด้วยอุบาย ด้วยเวลา. นั่นคือธรรมชาติของอำนาจ. อำนาจที่ลอยมาเกาะมือเปล่าๆ ไม่ใช่อำนาจ — มันคือเหยื่อล่อ. แล้วยุคนี้ล่ะ? เขายึดภูมิภาคทั้งภูมิภาคด้วยการพูดว่า "ช่วยหน่อย" สามครั้ง. เวอร์ดานหุบตา. ไม่มีโลกไหนอ่อนแอได้ขนาดนี้โดยบังเอิญ. มันต้องมีเหตุผล. และเหตุผลที่สมเหตุสมผลที่สุดในหัวเขา — เหตุผลที่เขาหวนกลับมาหามันทุกคืนเหมือนลิ้นที่ไปสะกิดฟันที่ปวด — คือว่ามีใครบางคน *ทำให้* มันอ่อนแอ. ทำให้มันดูเหมือนแกะอ้วนที่ไร้คนเลี้ยง วางมันไว้ตรงหน้าเขาเหมือนจานอาหารบนกับดักหมี. ปล่อยให้เขากินอิ่ม ปล่อยให้เขาประมาท ปล่อยให้เขาแผ่อำนาจกว้างจนเงาตัวเองยาวเกินจะหดกลับ — แล้ววันหนึ่งมือที่มองไม่เห็นนั้นจะกระตุกเชือก. *เจ้าโจรคางโกรก็เหมือนกัน.* เขาคิด. เรื่องของคางโกรสมบูรณ์เกินไป — โจรที่บังเอิญแข็งแกร่งพอจะน่ากลัว แต่อ่อนพอจะถูกล้างในคืนเดียว มาขู่เขาในจังหวะที่เมืองเพิ่งตั้งไข่พอดิบพอดี. ราวกับมีใครส่งหน่วยทดสอบมาวัดว่าเมืองนี้แกร่งแค่ไหน แล้วถอนตัวเงียบๆ เมื่อได้คำตอบ. เขาไม่รู้ว่าคนที่ส่งมาคือใคร. เขาไม่มีหลักฐานสักชิ้น. แต่นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด — ศัตรูที่ฉลาดที่สุดคือศัตรูที่ไม่ทิ้งหลักฐานเลย. *หรือว่าศัตรูที่ไม่ทิ้งหลักฐาน คือศัตรูที่ไม่มีอยู่จริง.* ความคิดนั้นแว่บเข้ามาเหมือนทุกคืน. และเหมือนทุกคืน เขาผลักมันออกไป. --- เช้าวันรุ่งขึ้น เวอร์ดานเดินตรวจกำแพงเมืองด้านตะวันตกพร้อมลิเลีย. เขาบอกตัวเองว่ามาตรวจความมั่นคงของโครงสร้าง. ความจริงคือเขานอนไม่หลับ และการเดินช่วยให้สมองหยุดนับ. ลิเลียเดินเคียงข้าง มือสองข้างไขว้หลัง เหยียบไปบนถนนหินที่เรืองแสงอุ่นเท้าตามแบบฉบับ "ความถ่อมตัว" ของคาสเทล ร่าเริงราวกับออกมาเดินเล่นชมสวน. "นายรู้ไหมว่าเมื่อคืนนายไม่ได้หลับอีกแล้ว" ลิเลียพูด ไม่ได้ถาม. "ข้าหลับ." "แสงในห้องนายเปิดทั้งคืน. คาสเทลบอกว่าแกนวิหารมีคลื่นเล็กๆ ตอนตีสาม — แบบที่นายชอบเช็กแผนที่." เธอยิ้มกว้าง. "นายเช็กแผนที่ตอนตีสามทำไมเหรอ ท่านนักผจญภัยใจดี?" เวอร์ดานไม่ตอบ. เขาหยุดที่เชิงเทินมุมหนึ่ง วางมือลงบนหินขาว แล้วปล่อยให้ความสามารถของตัวเองไหลผ่านปลายนิ้ว. *สิบสามวัน.* กำแพงท่อนนี้อายุสิบสามวัน. หินถูกเรียงขึ้นในเวลาเท่ากับที่ในยุคทองใช้วางอิฐก้อนแรก. ใต้ฝ่ามือเขา เมืองทั้งเมืองเต้นเป็นจังหวะหนุ่มสาว ไร้แผลเป็น ไร้ประวัติศาสตร์ของการถูกล้อมหรือถูกเผา. เมืองที่ไม่เคยเจ็บ. เมืองที่ไม่เคยเจ็บคือเมืองที่ยังไม่เคยถูกทดสอบจริง. "ลิเลีย" เขาเอ่ย สายตายังจับขอบฟ้าทางตะวันตก ที่ซึ่งแนวป่ารกร้างทอดยาวไปจนสุดสายตา. "เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกหรือ." "แปลกอะไร." "ทุกอย่าง." เขาหันมา. "เราโผล่มาในยุคที่เวทมนตร์ตายไปแล้ว เผ่าเราสูญสิ้น เหลือเรายี่สิบแปดคนในทั้งจักรวาล. เราควรจะเจอโลกที่โหดร้าย ที่ต้องดิ้นรนทุกก้าว. แต่กลับกลายเป็นว่า..." เขากวาดมือไปทั้งเมือง. "เราพูดสามคำ แล้วได้ภูมิภาคมาทั้งภูมิภาค. คนยกเมืองให้เราโดยร้องไห้ขอบคุณ. โจรที่ควรเป็นภัยกลับอ่อนเหมือนหญ้าแห้ง. เจ้าไม่รู้สึกหรือว่ามันราบรื่นเกินไป — ราบรื่นแบบที่มีคนปูพรมไว้ให้?" ลิเลียมองเขาเงียบๆ ครู่หนึ่ง. แล้วเธอก็หัวเราะ — ไม่ใช่หัวเราะเยาะ แต่หัวเราะแบบที่คนหัวเราะให้เพื่อนที่ตื่นมากลางดึกเพราะฝันว่าลืมใส่กางเกง. "นาย." เธอชี้นิ้วใส่เขา. "นายฉลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยรู้จัก. นายคำนวณกำแพงเมืองพังในกี่วินาทีได้ในหัว. นายอ่านอายุของก้อนหินได้ด้วยการแตะ. แต่บางทีนายก็โง่ที่สุดเหมือนกันแหละ." เวอร์ดานยกคิ้ว. "นายเคยคิดบ้างไหม" ลิเลียพูด เสียงเบาลง "ว่ามันราบรื่นเพราะ... โลกนี้มันอ่อนแอ *จริงๆ*? ไม่ใช่กับดัก ไม่ใช่แผน ไม่ใช่มืออีกข้าง. แค่อ่อนแอจริงๆ เพราะเวทมนตร์มันตายไปพันปีแล้ว และคนยุคนี้เก่งสุดก็แค่จุดไฟด้วยนิ้ว?" ลมพัดผ่านเชิงเทิน หอบกลิ่นขนมปังจากตลาดเบื้องล่างขึ้นมา — ตลาดที่เมื่อสองสัปดาห์ก่อนยังเป็นที่ว่าง. "เราไม่ได้เก่งขึ้น นาย" ลิเลียพูดต่อ. "โลกมันแค่อ่อนลง. มันต่างกันนะ." เวอร์ดานนิ่ง. ในใจเขาเสียงหนึ่งบอกว่า: *เธอพูดถูก. มันง่ายที่สุดที่จะเชื่อแบบนั้น.* และอีกเสียงหนึ่ง — เสียงที่ดังกว่า เสียงที่เขาเลี้ยงมันมาตั้งแต่วินาทีที่คาสเทลบอกว่าผ่านไปพันสองร้อยปี — บอกว่า: *นั่นแหละคือสิ่งที่มันอยากให้เจ้าเชื่อ.* "ถ้าโลกนี้อ่อนแอจริง" เวอร์ดานพูดช้าๆ "งั้นใครล้างเผ่าเรา." ลิเลียเงียบ. "จารึกคืนสุดท้ายเขียนด้วยเลือดบนผนังวิหาร" เขาพูด เสียงไม่ขึ้นเสียงลง ราวกับท่องบัญชี. "'เผ่าหายในคืนเดียว. ความว่างที่เดินได้กลืนเวท. มันไม่ตาย มันหลับ. เวทมนตร์คือสิ่งปลุกมัน.' ถ้าโลกนี้อ่อนแอจริง ลิเลีย — แล้วสิ่งที่ฆ่าเผ่าอัสนีเทพทั้งเผ่าในคืนเดียวอยู่ที่ไหน? มันไม่ได้หายไปพร้อมเวทมนตร์. มันเป็นสิ่งที่ *กิน* เวทมนตร์. มันยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกที่เจ้าบอกว่าอ่อนแอนี่." เขาเห็นรอยยิ้มของลิเลียจางลง — ไม่ใช่เพราะเธอยอมแพ้ แต่เพราะเธอกำลังคิดจริงๆ เป็นครั้งแรกในบทสนทนานี้. "งั้น..." เธอเลือกคำอย่างระวัง "นายกลัวสิ่งนั้น. สิ่งที่หลับอยู่. ไม่ใช่กลัวคนยุคนี้." "ข้ากลัวทุกอย่างที่ข้ามองไม่เห็น" เวอร์ดานพูด. "และในโลกที่ดูอ่อนแอเกินไป สิ่งที่ข้ามองไม่เห็นมีเยอะที่สุด." ลิเลียมองเขานานมาก. นานจนเวอร์ดานเริ่มอยากหันหนีสายตานั้น เพราะมันเป็นสายตาแบบที่เขาเคยกลัวที่สุด — สายตาของคนที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่จริงเกินไป. แต่สุดท้ายเธอก็แค่ยักไหล่ แล้วยิ้มกลับมาแบบเดิม. "ก็ได้ ท่านระแวง" เธอพูด เคาะหมัดเบาๆ ที่ไหล่เขา. "แต่ข้าจะบอกอะไรให้นะ. บางที — *บางที* — สิ่งที่นายตามหามันอาจไม่ได้อยู่ข้างนอกนี่. มันอาจอยู่ในหัวนายเองก็ได้." เธอเคยพูดประโยคนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง. เวอร์ดานจำได้. และเหมือนครั้งก่อน เขาเลือกที่จะไม่เข้าใจมัน. "ไปกินข้าวเถอะ" เขาพูด แล้วเดินนำลงบันได. ลิเลียมองหลังเขาอีกครู่. แล้วก็ตามลงไป — เก็บความสงสัยไว้ในกระเป๋าเหมือนทุกครั้ง เพราะถ้าเธอพูดมันออกมาตรงๆ ว่า *นายไม่ได้คุมทุกอย่าง นายไม่ได้วางแผนลึกล้ำอะไร นายแค่กลัว* — เธอกลัวว่าจะทำลายบางอย่างที่ค้ำเขาอยู่. และคนที่กำลังค้ำเผ่าทั้งเผ่าไว้บนหลัง ไม่ควรถูกดึงเสาออกในตอนนี้. --- ความจริงที่เวอร์ดานไม่เคยพูดออกมา — แม้แต่กับตัวเองในที่สว่าง — คือว่าเขาต้องการให้มีศัตรู. เขาเข้าใจมันตอนเดินลงบันได ทิ้งลิเลียไว้ข้างหลังครึ่งช่วงตึก. ถ้าโลกนี้อ่อนแอเพราะมีมือร้ายปูพรมไว้ — งั้นการที่เผ่าเขามาติดอยู่ที่นี่ก็เป็นแผนของศัตรู. เป็นเรื่องที่ถูกกระทำ. เป็นสิ่งที่เขาต้องสู้กลับ ต้องไขปริศนา ต้องเอาชนะ. มีเป้าหมาย. มีคนให้โทษ. แต่ถ้าลิเลียพูดถูก — ถ้าโลกนี้แค่อ่อนแอจริงๆ ไม่มีมือร้าย ไม่มีแผน ไม่มีศัตรูที่เก่งกว่าเขาซ่อนอยู่ในเงา — งั้นความผิดทั้งหมดของการที่ยี่สิบแปดชีวิตสุดท้ายของเผ่าอัสนีเทพต้องตื่นมาในเถ้าถ่าน ห่างจากบ้านพันสองร้อยปี ไม่มีทางกลับ — ก็เป็นของเขาคนเดียว. เขาเป็นคนสั่งเปิดประตูอนาคต. ถ้าไม่มีใครจัดฉาก ถ้าประตูพังเพราะมันพังเอง ถ้ารอยร้าวคล้ายรอยฟันบนวงแหวนนั้นเป็นแค่โลหะที่ล้าจากการคำนวณผิดของเขาเอง — งั้นทุกคนที่หัวเราะอยู่ในตลาดเบื้องล่าง ทุกคนที่ภักดีต่อเขาจนตีความคำสั่งเกินจริงด้วยความรัก ทุกคนที่จะไม่มีวันได้เห็นยุคทองอีก — ติดอยู่ที่นี่เพราะเขา. เวอร์ดานหยุดกลางบันได. มือเขาเกาะราวหินขาวเย็น. ความสามารถของเขาบอกอายุของหินก้อนนั้นโดยที่เขาไม่ได้ขอ — *สิบสองวัน* — และเขาเกือบหัวเราะออกมาด้วยความขมขื่น. เขาอ่านอายุของทุกสิ่งได้ ยกเว้นสิ่งเดียวที่เขาอยากรู้ที่สุด: อายุของความผิดที่เขาแบกอยู่ มันเริ่มนับวันไหน — วันที่เขาเซ็นอนุมัติโครงการ หรือวันที่ใครบางคนแอบฟันรอยร้าวลงบนวงแหวน. เขาต้องการศัตรู เพราะศัตรูคือสิ่งเดียวที่จะลบลายเซ็นของเขาออกจากหายนะนี้ได้. นี่คือเหตุผลที่เขาจะไม่มีวันยอมเชื่อลิเลีย แม้เธอจะพูดถูก. เขาสูดหายใจลึก เก็บใบหน้ากลับเข้าหน้ากากเดิม — นักผจญภัยใจดีผู้ถ่อมตน — แล้วเดินลงต่อไป. --- ไกร์ฟอนรอเขาอยู่ที่เชิงบันได. เวอร์ดานรู้ทันทีว่ามีเรื่อง. ไกร์ฟอนไม่เคยมายืนรอเปล่าๆ — เวลาว่างของไกร์ฟอนถูกใช้ไปกับการวางแผนสามชั้น ไม่ใช่การยืน. และวันนี้ดวงตาเย็นจัดของนักวางกลยุทธมีประกายที่เวอร์ดานเริ่มจะกลัว: ประกายของคนที่เพิ่งพบ "ปริศนาเชิงกลยุทธ์อันลึกล้ำ" ชิ้นใหม่. "ท่านครับ" ไกร์ฟอนคำนับ. "มีเรื่องที่ผมคิดว่าท่านน่าจะรอคอยอยู่." *ข้าไม่ได้รอคอยอะไรทั้งนั้น.* "ว่ามา." ไกร์ฟอนยกมือ. แสงเวทเส้นเล็กๆ พุ่งจากปลายนิ้วเขา ก่อรูปเป็นภาพชายสามคนลอยกลางอากาศ — ภาพที่หน่วยสอดแนมของไกร์ฟอนจับมาได้. ชายสามคนแต่งตัวอย่างพ่อค้าเร่ บรรทุกผ้าและเครื่องเทศ เดินทางมาตามถนนสายตะวันออกที่มุ่งเข้านครรุ่งอรุณ. "พ่อค้าจากสันนิบาตนครรัฐภาคกลางครับ" ไกร์ฟอนพูด. "อ้างว่ามาจากเวลด์ฮอลม์ ขนผ้าไหมกับเครื่องเทศมาขาย." "แล้วไง." เวอร์ดานมองภาพ. ชายสามคนดูธรรมดา. ธรรมดาเกินไป — แต่เขาจะไม่ปล่อยให้ความระแวงตัวเองพูดก่อนข้อมูล. "พ่อค้าจริงเดินทางมาขายผ้าไหม สามคนกับเกวียนคันเดียว ไม่จ้างทหารคุ้มกัน — ผ่านเส้นทางที่เพิ่งมีข่าวว่าเจ้าโจรเลือดเหล็กหายไปทั้งกองได้ยังไง" ไกร์ฟอนพูดเรียบ. "พ่อค้าจริงจะกลัวเกินกว่าจะมา. คนพวกนี้ไม่กลัว. และคนเดียวที่ไม่กลัวเส้นทางที่เพิ่งมีกองโจรพันคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย คือคนที่ *อยากรู้* ว่ามันหายไปได้ยังไง." เวอร์ดานนิ่งฟัง. "ผมให้คนตามมาตั้งแต่หมู่บ้านธารหิน" ไกร์ฟอนพูดต่อ. "ตลอดทางพวกเขาไม่ได้ถามราคาผ้าสักครั้ง. แต่ถามชาวบ้านว่าเมืองนี้ใหญ่แค่ไหน ใครปกครอง มีทหารเท่าไร กำแพงสูงเท่าไร — และที่สำคัญที่สุด..." เขาหยุด. "ถามว่าใครเป็นคนทำให้คางโกรหายไป." ภาพในอากาศเลื่อนไป — แสดงให้เห็นชายคนหนึ่งกำลังคุยกับเด็กเลี้ยงแพะข้างทาง ยื่นเหรียญทองแดงให้. "พวกเขาคือสายลับครับท่าน" ไกร์ฟอนสรุป เสียงเต็มไปด้วยความเลื่อมใส. "สันนิบาตนครรัฐส่งมาประเมิน 'อำนาจใหม่ทางตะวันตก'. แปลว่า..." ดวงตาเขาเป็นประกาย "โลกภายนอกเริ่มมองเห็นเราแล้ว. เกมที่ท่านวางไว้กำลังเดินไปตามแผนพอดี — ปลาตัวแรกมาดมเหยื่อแล้ว." เวอร์ดานยืนนิ่งอยู่หน้าภาพเวทนั้นนานกว่าที่ไกร์ฟอนคาดไว้. ในใจเขา ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทางเหมือนหมากที่ถูกขยับ — แต่ไม่ใช่ในแบบที่ไกร์ฟอนคิด. ไกร์ฟอนเห็น "ปลาตัวแรกมาดมเหยื่อ". เวอร์ดานเห็น *มืออีกข้างกำลังกระตุกเชือกครั้งแรก*. นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารออยู่ทุกคืน. การยืนยัน. โลกภายนอกไม่ได้เพิกเฉยต่อเมืองที่โตเร็วเกินธรรมชาตินี้หรอก — มันกำลังส่งคนมา *มอง*. และเบื้องหลังคนที่มามอง อาจมีคนที่สั่งให้มามอง. และเบื้องหลังคนที่สั่ง อาจมีสิ่งที่เก่งกว่าเขา รอดูว่าแกะอ้วนตัวนี้จะโตจนน่าฆ่าเมื่อไร. *หรือ* — เสียงของลิเลียแทรกเข้ามาในหัว — *มันก็แค่นครรัฐขี้กลัวที่ได้ยินข่าวลือ แล้วส่งคนมาดูว่าจะค้าขายด้วยได้ไหม.* เวอร์ดานปิดเสียงนั้นลงอีกครั้ง. "ไกร์ฟอน." เขาพูด เสียงสุภาพราบเรียบอย่างที่ลูกน้องรัก. "อย่าทำอะไรพวกเขา. ให้พวกเขาเห็น... เฉพาะสิ่งที่ควรเห็น." เขาหมายความว่า: *อย่าให้สายลับรู้ว่าเราใช้เวทเทพได้. ปล่อยให้พวกมันคิดว่าเราเป็นแค่เมืองโชคดีที่มีกองทหารเก่ง.* ไกร์ฟอนคำนับลึก ดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งได้รับโองการชั้นสูงสุด. "การควบคุมข้อมูลที่ศัตรูได้รับ คือการควบคุมการตัดสินใจของศัตรูล่วงหน้า" ไกร์ฟอนกระซิบกับตัวเองขณะถอยออกไป. "ท่านจะให้พวกเขาเห็นภาพที่ท่านอยากให้สันนิบาตทั้งสันนิบาตเชื่อ... แล้วใช้ความเชื่อนั้นเป็นบังเหียน. ลึกล้ำเหลือเกิน." เวอร์ดานไม่ได้ยินประโยคหลัง. เขามองภาพเวทของชายสามคนที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ และคิดถึงคำของลิเลียบนเชิงเทิน — *สิ่งที่นายตามหา มันอาจอยู่ในหัวนายเอง.* ข้างนอกหน้าต่าง เสียงตลาดดังขึ้นมา. เสียงเด็กหัวเราะ. เสียงเฒ่ามารินกำลังเล่าเรื่องวีรบุรุษที่เทพส่งมาให้ผู้ลี้ภัยกลุ่มใหม่ฟังเป็นรอบที่ร้อย. เสียงของเมืองที่ไม่เคยเจ็บ กำลังโตขึ้นทุกวินาที — ดังขึ้น เด่นขึ้น มองเห็นได้ง่ายขึ้นจากทุกทิศของทวีป. เวอร์ดานยืนอยู่กลางห้องที่เพดานเรืองแสงราวรุ่งสาง และรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่บนยอดปราสาท. เขายืนอยู่บนเหยื่อล่อที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีคนวาง. และที่ไหนสักแห่งในความมืดทางตะวันตก — ที่ซึ่งเวทมนตร์ถูกดูดแห้งสนิทและซากโบราณนอนนิ่งมาพันปี — มีบางสิ่งที่ลืมตาขึ้นชั่วขณะ ตอบรับเสียงสะท้อนที่เขาไม่รู้ว่าเมืองของเขาเองส่งออกไป. เวอร์ดานไม่รู้. เขาแค่ระแวง. แต่คืนนั้น เป็นครั้งแรกที่ความระแวงของเขามีรูปร่าง — และมันมีหน้าตาเหมือนพ่อค้าสามคนเดินทางมาตามถนนสายตะวันออก.