เวอร์ดานทำพลาดด้วยประโยคเดียว. มันเกิดขึ้นในเช้าวันที่เก้านับจากวันที่ผู้ลี้ภัยกลุ่มแรกมาถึง — เช้าที่เขายืนอยู่บนระเบียงปราสาทกลางซากวิหาร มองลงไปยังลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเศษหินกับวัชพืช. ตอนนี้มันคือที่อยู่ของคนหลายร้อย. เต็นท์ผ้าขาดวิ่นกางเรียงกันเป็นแถวตามที่เซเรน่าขีดเส้นไว้ กองไฟเล็กๆ ผุดควันบางๆ ขึ้นในอากาศหนาวยามเช้า เด็กคนหนึ่งไล่ไก่ตัวเดียวที่ไม่รู้ใครเอามาจากไหน รอบกองน้ำที่ไหลออกจากท่อหินเก่าซึ่งคาสเทลซ่อมให้ใช้การได้. มันดูยากจน. มันดูเปราะบาง. มันดูเหมือนสิ่งที่ลมแรงสักครั้งก็พัดหายได้. และเวอร์ดานก็เกลียดที่จะยอมรับว่ามันชวนให้เขานึกถึงบางอย่าง — ภาพเลือนรางของหมู่บ้านชายขอบในยุคทองที่เขาเคยผ่าน ก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้า. เซเรน่ายืนอยู่ข้างเขา ถือกระดานบันทึกที่เต็มไปด้วยตัวเลขเล็กๆ เขียนด้วยลายมือเฉียบคม. "รายงานประจำวัน" นางเอ่ยเรียบเฉย "ประชากรสี่ร้อยสิบสอง เพิ่มจากเมื่อวานสามสิบเอ็ด. เสบียงพอถึงสิบสองวันถ้าปันส่วนตามที่วางไว้. มีคนป่วยเก้าราย ลิเลียดูแลอยู่. ปัญหาเฉพาะหน้าคือ —" "ที่นี่มันดู..." เวอร์ดานตัดบทเบาๆ สายตายังจับอยู่ที่เด็กไล่ไก่ "...ทรุดโทรมไปหน่อยนะ." เขาไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งเลยตอนพูด. เขาแค่หมายความตามตัวอักษร — หลังคารั่ว ถนนเป็นหลุม ท่อน้ำมีอยู่ท่อเดียว. เป็นข้อสังเกตเฉยๆ ของคนที่มองอะไรแล้วเห็นข้อบกพร่องโดยอัตโนมัติ. แล้วเขาก็เติมประโยคที่จะหลอกหลอนเขาไปอีกหลายวัน. "อยากให้ที่นี่น่าอยู่ขึ้นนิดนึง. ให้คาสเทลช่วยดูหน่อยสิ." ในใจเขาหมายถึง: *ซ่อมท่อน้ำเพิ่มสักสองสามท่อ ปะหลังคา ถมถนนให้เรียบ จะได้ไม่มีคนสะดุดล้มหน้าประตูข้าทุกเช้า.* เซเรน่าจดบางอย่างลงในกระดาน. "เข้าใจแล้วเพคะ. จะส่งคำสั่งให้คาสเทล." เวอร์ดานพยักหน้า หันกลับเข้าไปในปราสาท ลืมเรื่องนี้ไปทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู. เขามีเรื่องสำคัญกว่าให้คิด — เรื่องชื่อ "เจ้าโจรเลือดเหล็ก" ที่เขาได้ยินจากเฒ่ามาริน, เรื่องเสียงสะท้อนที่เขายังกลัวว่าจะมีคนได้ยิน, เรื่องว่าใครกันที่ล้างเผ่าของเขาในคืนเดียว. เขาคำนวณภัยที่อาจไม่มีจริง. ส่วนคาสเทลกำลังจะทำให้ภัยที่มีจริงมาเร็วขึ้นมาก. --- คาสเทลอ่านคำสั่งนั้นซ้ำสามรอบ. เขานั่งอยู่ในห้องใต้ดินที่เขาตั้งให้เป็น "โรงปฏิบัติการ" — เต็มไปด้วยแผ่นจารึก เครื่องมือวัดพลัง และแบบร่างที่เขาขีดเขียนไว้บนผนังด้วยชอล์กเวทจนแทบไม่เหลือที่ว่าง. สาส์นจากเซเรน่าเขียนไว้สั้นๆ ตามที่นางได้รับมา: *ท่านเวอร์ดานประสงค์ให้นครนี้ "น่าอยู่ขึ้น". มอบหมายให้คาสเทลดำเนินการ.* "น่าอยู่ขึ้น" คาสเทลกระซิบ. นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย — ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้น. เพราะคาสเทลไม่เคยได้ยินคำสั่งเป็นคำสั่ง. เขาได้ยินมันเป็น *โจทย์*. และนายของเขา — จอมเวทเทพเจ้าผู้ปกครองยุคทอง ผู้ไม่เคยเปลืองคำแม้แต่คำเดียว — ไม่มีทางเสียเวลาเอ่ยถึง "ความน่าอยู่" ของเมืองโกโรโกโสกลางซาก เว้นแต่เบื้องหลังถ้อยคำนั้นจะซ่อนวิสัยทัศน์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าสมองนักประดิษฐ์อย่างเขาจะหยั่งถึงในทันที. *ท่านไม่ได้หมายถึงแค่ "น่าอยู่"* คาสเทลคิด มองชอล์กบนผนัง. *ท่านหมายถึงนครที่จะยืนหยัด. นครที่ปกป้องพวกพ้องได้แม้เมื่อภัยที่ท่านกลัวมาถึง. นครที่คู่ควรจะเป็นฐานของเผ่าสุดท้ายในจักรวาล.* *"น่าอยู่ขึ้นนิดนึง" — ท่านถ่อมตัวเสมอ. แต่ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง.* เขาลุกขึ้น คว้าเครื่องมือ แล้วเดินตรงไปยังแกนวิหารใต้ดิน — หัวใจพลังของยุคทองที่ยังเต้นอยู่ใต้เมือง. "ขอเบิกพลังแกนนะครับ" เขาบอกผู้พิทักษ์วิหารที่เฝ้าอยู่ "นิดเดียวเอง." "นิดเดียว" ของคาสเทล กินพลังพอจะถล่มภูเขาทั้งลูก. --- ชาวเมืองตื่นขึ้นในเช้าวันที่สิบ พบว่ามีกำแพงเกิดขึ้น. ไม่ใช่กำแพงไม้ ไม่ใช่กองดิน. เป็นกำแพงหินขาวเรียบ สูงสามเท่าของคนตัวสูงที่สุดในเมือง ทอดยาวล้อมรอบที่อยู่อาศัยทั้งหมดราวกับงอกขึ้นจากพื้นในชั่วข้ามคืน. ผิวหินเรียบจนสะท้อนแสงอรุณ และตามขอบบนมีลวดลายเรืองแสงจางๆ ที่ไม่มีใครในยุคนี้อ่านออก — อักษรเวทยุคทองที่คาสเทลสลักไว้ "เผื่อ" สะกดมนตร์ป้องกัน. เฒ่ามารินคุกเข่าลงตรงนั้นเลย น้ำตาไหลพราก. "ปาฏิหาริย์" เขากระซิบ "เทพประทานกำแพงให้เราในคืนเดียว." เขาไม่ใช่คนเดียวที่คุกเข่า. ภายในชั่วโมงเดียว ครึ่งเมืองมารวมตัวกันที่เชิงกำแพง บ้างลูบผิวหินด้วยมือสั่น บ้างสวดมนต์ บ้างเอาหน้าผากแนบหินเย็น. คนเหล่านี้คือคนที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตในยุคที่การจุดไฟด้วยเวทคือสุดยอดความสามารถของมนุษย์. การเห็นกำแพงหินโผล่ขึ้นในคืนเดียว สำหรับพวกเขา ไม่ต่างจากการเห็นภูเขากลับหัว. และคาสเทลเพิ่งเริ่มต้น. วันถัดมา ท่อน้ำเวทผุดขึ้นทั่วเมือง — น้ำใสไหลออกมาเองจากหัวหินที่แกะเป็นรูปดอกไม้ ไม่ต้องตัก ไม่ต้องหาบ น้ำไหลตลอดเวลาราวกับมีแม่น้ำซ่อนอยู่ใต้ดิน. (มีแม่น้ำซ่อนอยู่ใต้ดินจริง — คาสเทลขุดให้.) วันถัดมาอีก ถนนหินอ่อนปูเรียบทั้งเมือง อุ่นเท้าในยามเช้าหนาวด้วยความร้อนเวทที่ฝังอยู่ใต้พื้น. แสงไฟเวทสว่างขึ้นเองยามค่ำตามมุมถนน ไม่ต้องจุด ไม่มีควัน. และในวันที่สิบสาม คาสเทลสร้าง *ป้อม* เสร็จ. มันตั้งตระหง่านอยู่บนเนินด้านตะวันออกของเมือง — หอคอยหินสีเทาเข้มที่ยอดมีกลไกเวทหมุนช้าๆ เปล่งแสงสีเขียวอ่อน. ชาวเมืองเรียกมันว่า "หอคอยพิทักษ์" และเชื่อว่ามันสร้างไว้คอยส่องระวังโจร. ความจริงนั้น — คาสเทลอธิบายให้เวอร์ดานฟังในภายหลังด้วยความภาคภูมิใจล้นเหลือ — มันคือปืนใหญ่เวทที่ยิงลำแสงทำลายล้างได้ไกลสุดลูกหูลูกตา. "ทำไมมันต้องยิงได้ไกลขนาดนั้น" เวอร์ดานถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบอันตราย. "เผื่อไว้น่ะครับ" คาสเทลตอบหน้าตาเฉย "เผื่อมีภูเขาขวางทางต้องเก็บออก. หรือมีกองทัพมา. หรือมีอะไรที่... ท่านกลัวอยู่น่ะครับ มันมาจริง. ข้าคิดว่าท่านคงอยากให้พร้อม. ท่านสั่งให้ที่นี่น่าอยู่ขึ้น — เมืองที่ปกป้องตัวเองไม่ได้ ยังไงก็ไม่น่าอยู่จริงไหมครับ?" เวอร์ดานเปิดปากจะเถียง แล้วก็ปิดมันลง. เพราะตรรกะนั้น — น่าเกลียดที่จะยอมรับ — มันสมเหตุสมผล. และส่วนหนึ่งในตัวเขาที่หวาดระแวงทุกเงาในความมืดก็พึงพอใจเงียบๆ ที่นครของเขามีฟันแล้ว. แต่ส่วนที่เหลือของเขาเริ่มปวดขมับ. --- ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ป้อมยิงภูเขาได้. ปัญหาอยู่ที่ *ทุกคนเห็นแล้ว*. เวอร์ดานยืนบนระเบียงปราสาทอีกครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่เขามองลงไปไม่ใช่เต็นท์ผ้าขาดของคนยากอีกแล้ว. มันคือเมือง. เมืองจริงๆ — กำแพงหินขาว ถนนเรืองแสง ท่อน้ำไหลริน หอคอยพิทักษ์ตั้งเด่นเป็นสง่า. ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ซากปรักหักพังกลายเป็นสิ่งที่งดงามเกินกว่านครหลวงของยุคเสื่อมส่วนใหญ่จะเทียบได้. มันงดงาม. และนั่นแหละคือหายนะ. *ข้าสั่งให้เนียน* เวอร์ดานคิด มืออีกข้างกำราวระเบียงหินจนข้อนิ้วขาว. *ข้าสั่งให้ซ่อมท่อน้ำ.* *ตอนนี้ข้ามีหอคอยที่มองเห็นได้จากระยะสามวันเดินเท้า เปล่งแสงเขียวบอกทุกคนในรัศมีร้อยไมล์ว่า "ตรงนี้มีของแปลก มาดูสิ".* เขาทอดประสาทออกไปเบาที่สุด สัมผัสคลื่นเวทรอบเมือง. กำแพง ท่อน้ำ ถนน — ทุกอย่างหล่อเลี้ยงด้วยพลังจากแกนวิหาร. และทุกอย่างปล่อย *เสียงสะท้อน* ออกไป. เสียงสะท้อนยุคทองที่ผิดธรรมชาติกับยุคนี้อย่างสิ้นเชิง เหมือนคนตะโกนในห้องสมุดที่เงียบสนิทมาพันปี. ถ้ามีใครฟังอยู่ — ถ้าสิ่งที่ล้างเผ่าของเขายังอยู่ และมันรู้จักฟังเสียงนี้ — มันกำลังหันหัวมาทางนครรุ่งอรุณในขณะนี้. "ท่านดูไม่มีความสุขเลยนะ" เสียงร่าเริงดังขึ้นข้างหลัง. ลิเลียพิงกรอบประตู แขนกอดอก ยิ้มกวนๆ. นางเป็นคนเดียวในทีมที่กล้าพูดกับเวอร์ดานด้วยน้ำเสียงแบบนี้. "คาสเทลสร้างเมืองให้ท่านทั้งเมือง ชาวบ้านรักท่านจนจะกราบเท้า แล้วท่านก็ยืนหน้าบึ้งเหมือนเพิ่งกินมะนาวทั้งลูก" นางเดินมายืนข้างเขา มองทิวทัศน์เดียวกัน "เมืองสวยจะตาย." "มันสวยเกินไป" เวอร์ดานพูดเสียงต่ำ "ลิเลีย เจ้าเข้าใจไหมว่าเรากำลังตะโกนบอกทั้งโลกว่าเราอยู่ที่นี่. เราข้ามเวลามาเพื่อเอาชีวิตรอด ไม่ใช่เพื่อปักธงให้สิ่งที่ฆ่าพวกเรามาเล็งเป้า." ลิเลียเงียบไปครู่หนึ่ง. รอยยิ้มจางลงนิดหนึ่ง — แต่ไม่หายไป. "ท่านพูดถึง 'สิ่งที่ฆ่าพวกเรา' เหมือนมันยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว" นางเอ่ยเบา "ทั้งที่เรายังไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้ง. เวอร์ดาน... บางทีโลกนี้มันแค่อ่อนแอจริงๆ นะ. บางทีไม่มีใครฟังเสียงสะท้อนของเราเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่มีใครเหลือที่ฟังเป็น." เป็นประโยคที่ใกล้ความจริงที่สุดเท่าที่ใครเคยพูดกับเขา. เวอร์ดานหันมามองนาง สีหน้านิ่งเฉย. ในใจเขามีบางอย่างขยับ — ความอยากจะเชื่อ. ความอยากจะวางมันลง. ความเหนื่อยล้าของคนที่แบกความระแวงมานานเกินไป. แล้วเขาก็ผลักมันทิ้ง เหมือนทุกครั้ง. "เผ่าเราล่มในคืนเดียว" เขาพูด "อะไรก็ตามที่ทำได้ มันไม่ใช่ความบังเอิญของยุคที่อ่อนแอ. มันคือเจตนา. และเจตนาไม่ตายไปเองหรอก ลิเลีย." ลิเลียถอนหายใจ. "ก็ได้" นางยักไหล่ รอยยิ้มกวนๆ กลับมา "งั้นท่านก็ระแวงต่อไปนะ. ข้าจะลงไปดูคนป่วย — ในเมืองสวยๆ ที่ปลอดภัยจนน่าเบื่อของท่านน่ะแหละ." นางเดินจากไป. เวอร์ดานยืนอยู่คนเดียว มองหอคอยพิทักษ์เปล่งแสงเขียวตัดกับฟ้าเช้า. เขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกโล่งใจหรือหวาดกลัวที่นครของเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน. เขาเลือกหวาดกลัว. เขาเลือกแบบนั้นเสมอ. --- ข้างล่าง ในเมืองที่เวอร์ดานมองว่าเป็นเป้านิ่งขนาดยักษ์ ชาวเมืองกำลังสร้างสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่ากำแพงหรือหอคอย. พวกเขากำลังสร้าง *เรื่องเล่า*. มันเริ่มจากเฒ่ามาริน — มันเริ่มจากเฒ่ามารินเสมอ. ชายชราเดินไปทั่วเมือง ค้ำไม้เท้า เล่าให้ทุกคนที่ยอมฟังว่าเขาเห็นอะไรในคืนที่กำแพงผุดขึ้น. เรื่องเล่าของเขาขยายตัวทุกครั้งที่เล่าซ้ำ. ครั้งแรกเป็น "ข้าตื่นมาเห็นกำแพง". ครั้งที่สิบกลายเป็น "ข้าเห็นแสงทองสาดจากฟ้า แล้วหินก็ลอยขึ้นมาเรียงตัวเองตามพระประสงค์ของท่านเวอร์ดาน". ไม่มีใครค้าน. เพราะความจริงที่พวกเขาเห็นกับตา — เมืองที่งอกจากซากในสิบสามวัน — มันเหลือเชื่อยิ่งกว่าเรื่องเล่าของเฒ่ามารินเสียอีก. หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเคยอุ้มลูกหนีไฟสงครามมาสามร้อยไมล์ คุกเข่าหน้าท่อน้ำเวท ให้ลูกดื่มน้ำใสที่ไหลออกมาเอง แล้วร้องไห้ — เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตลูกนางที่ได้ดื่มน้ำสะอาดโดยไม่ต้องกลัวว่าจะป่วยตาย. นางตั้งชื่อลูกใหม่ในวันนั้น. นางตั้งชื่อว่า "อรุณ" ตามชื่อเมือง. ชายชราขาพิการคนหนึ่งเดินบนถนนเรืองแสงที่อุ่นเท้า แล้วบอกใครต่อใครว่าเขาไม่เคยเดินสบายขนาดนี้มาสามสิบปี ตั้งแต่ข้อเข่าพังในเหมือง. เขาเชื่อว่าถนนของท่านเวอร์ดานรักษาขาเขา. (มันไม่ได้รักษา. มันแค่เรียบและอุ่น. แต่บางทีนั่นก็พอแล้วสำหรับคนที่ไม่เคยมีอะไรเลย.) และในทุกเรื่องเล่า ในทุกคำสวด ในทุกหยดน้ำตา ชื่อหนึ่งถูกเอ่ยซ้ำจนกลายเป็นมนตร์: *เวอร์ดาน. เวอร์ดาน. ท่านผู้ที่เทพส่งมา. เมืองที่เทพสร้างให้คนยาก.* เซเรน่าบันทึกทุกอย่างไว้ — ไม่ใช่เพราะซาบซึ้ง แต่เพราะมันคือทรัพยากร. "ศรัทธา" นางเขียนไว้ในกระดานของนาง ใต้คอลัมน์เดียวกับ "เสบียง" และ "แรงงาน". *ศรัทธาทำให้คนทำงานหนักขึ้น บ่นน้อยลง และจงรักภักดีโดยไม่ต้องบังคับ. ต้นทุนเป็นศูนย์. ผลตอบแทนมหาศาล.* นางคำนวณว่าศรัทธาของชาวเมืองมีค่าเทียบเท่ากองทัพรับจ้างขนาดย่อม — และมันเติบโตเองโดยไม่ต้องจ่ายเบี้ย. นางรายงานเรื่องนี้ให้เวอร์ดานฟังในตอนเย็น พร้อมแผนภูมิ. เวอร์ดานฟังจบ แล้วเงียบไปนาน. "ข้าไม่ได้อยากให้ใครบูชาข้า" เขาพูดในที่สุด. "ทราบเพคะ" เซเรน่าตอบ "แต่พวกเขาบูชาอยู่ดี. คำถามไม่ใช่ว่าจะหยุดมันได้ไหม — หยุดไม่ได้แล้ว. คำถามคือเราจะใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไร." เวอร์ดานมองแผนภูมิในมือนาง — เส้นกราฟ "ศรัทธา" พุ่งขึ้นชันเหมือนหน้าผา. เขาเห็นสิ่งเดียวกับที่นางเห็น: เครื่องมือ. ทรัพยากร. กำลังที่ใช้การได้. แต่เขายังเห็นอีกอย่างที่นางไม่เห็น — สิ่งที่ทำให้ท้องเขาเย็นวาบ. ทุกคำสรรเสริญคือเสาอากาศ. ทุกตำนานคือธงปัก. ยิ่งคนเล่าขานชื่อ "เวอร์ดาน" และ "นครรุ่งอรุณ" มากเท่าไร ชื่อนั้นก็ยิ่งเดินทางไกลออกไปเท่านั้น — ไกลเกินภูมิภาค ไกลเกินที่เขาจะควบคุม ไกลจนสักวันมันจะไปถึงหูของสิ่งที่เขากลัว. *ข้าซ่อนตัวมาตลอด* เขาคิด *แล้วตอนนี้ทั้งภูมิภาคกำลังร้องเพลงบอกตำแหน่งข้าให้ดังที่สุดเท่าที่จะดังได้.* "เก็บมันไว้" เขาบอกเซเรน่า เสียงเหนื่อยล้า "ใช้มันถ้าจำเป็น. แต่... อย่าให้มันโตเกินนี้ ถ้าทำได้." เซเรน่าคำนับ. ทั้งคู่รู้ดีว่ามันโตเกินนี้ไปแล้ว และจะโตต่อไปไม่ว่าใครจะสั่งหรือไม่. ตำนานไม่ฟังคำสั่งใคร. มันมีชีวิตของมันเอง. --- ในความมืดนอกกำแพง — ไกลออกไปทางทิศที่ไม่มีใครในเมืองมองเห็น — มีคนกำลังจ้องมองนครรุ่งอรุณเช่นกัน. แต่ดวงตาคู่นี้ไม่ได้มองด้วยศรัทธา. มันมองด้วยความโลภ. ชายสามคนหมอบอยู่บนสันเขาเตี้ยทางเหนือ ห่มหนังสัตว์กันหนาว มองแสงไฟเวทของเมืองระยิบระยับในความมืดเบื้องล่าง. พวกเขาคือหน่วยลาดตระเวนของคางโกร — เจ้าโจรเลือดเหล็ก ผู้ที่ชื่อเพียงชื่อเดียวก็ทำให้ทั้งภูมิภาคสั่นสะท้าน. "มันมาจากไหนวะ" คนหนึ่งกระซิบ "เมื่อเดือนก่อนตรงนี้มีแต่ซากกับวัชพืช. ตอนนี้มี... มี *กำแพง*. กำแพงหินขาวทั้งหลัง." "แล้วแสงนั่นล่ะ" อีกคนชี้ไปที่หอคอยพิทักษ์ที่เปล่งแสงเขียว "ของวิเศษชัดๆ. ของยุคเทพ." คนที่สามไม่พูด. เขาเป็นหัวหน้าหน่วย คนที่อยู่กับคางโกรมานานพอจะรู้ว่าหัวหน้าคิดอย่างไร. และเขารู้ว่าคางโกรจะคิดอย่างไรกับเมืองใหม่ที่ผุดขึ้นกลางเขตอิทธิพลของตน — เมืองที่เต็มไปด้วยคนหนีภาษีของคางโกร เมืองที่มีของวิเศษ เมืองที่ดูร่ำรวยและ *อ่อนแอ* ในสายตาของโจรที่ไม่เคยเห็นว่าหอคอยนั้นยิงอะไรได้. "พวกผู้ลี้ภัยที่หนีส่วยเรา" หัวหน้าหน่วยพูดช้าๆ "มันมาซ่อนตัวที่นี่. มาหาเจ้าใหม่. มาคิดว่าตัวเองพ้นมือคางโกรแล้ว." เขาถ่มน้ำลายลงพื้น. "ไม่มีใครพ้นมือคางโกร." ในยุคเสื่อมนี้ คางโกรคือสิ่งที่ใกล้เคียงกับ "อำนาจสูงสุด" ที่ภูมิภาคนี้เคยรู้จัก. อดีตทหารที่ถูกขุนนางทรยศจนสิ้นทุกอย่าง แล้วลุกขึ้นมาสร้างกองโจรพันคนด้วยความแค้นและเหล็กกล้า. เขาเผาหมู่บ้านที่ขัดขืน เก็บส่วยจากทุกเส้นทาง และฆ่าคนมามากพอจะถมหุบเขาทั้งหุบเขา. กองทัพนครรัฐยกมาปราบเขาสามครั้ง — และพ่ายกลับไปทั้งสามครั้ง. สำหรับคางโกร เมืองใหม่ที่ผุดขึ้นกลางเขตของเขาโดยไม่ขออนุญาต ไม่ใช่เรื่องน่าทึ่ง. มันเป็นเพียงแกะอ้วนที่หลงเข้ามาในถิ่นหมาป่า. "กลับไปรายงาน" หัวหน้าหน่วยสั่ง "บอกหัวหน้าว่ามีไก่ตัวใหญ่รอเชือดอยู่ทางใต้. รวยด้วย. มีของวิเศษด้วย. แล้วก็ —" เขามองแสงเมืองอีกครั้ง รอยยิ้มเหี้ยมผุดบนใบหน้าเปื้อนเขม่า "— ไม่มีกำแพงไหนหยุดเลือดเหล็กได้หรอก." สามวันต่อมา สารของคางโกรมาถึงประตูนครรุ่งอรุณ. มันไม่ได้มาในรูปจดหมาย. มันมาในรูปของศพ. ทหารยามที่เฝ้าประตูพบมันตอนรุ่งสาง — ร่างของพ่อค้าเร่คนหนึ่งที่ออกจากเมืองไปเมื่อสองวันก่อน ถูกมัดวางไว้หน้ากำแพงหินขาว. บนอกของเขา ตอกตะปูแผ่นหนังที่เขียนด้วยถ่านและเลือด ตัวอักษรหยาบๆ ของคนที่เคยเป็นทหารและยังพอเขียนหนังสือได้: *ถึงผู้ที่อ้างตนเป็นเจ้าของซากนี้* *เจ้าตั้งเมืองในเขตของเลือดเหล็กโดยไม่ขอ. เจ้าซ่อนคนที่หนีส่วยข้า. เจ้ามีของวิเศษที่ข้าต้องการ.* *จ่ายส่วย — ทองคำห้าร้อยชั่ง ทาสสองร้อยคน และของวิเศษทั้งหมดในเมือง — ภายในเจ็ดวัน.* *หรือข้าจะมาเอามันเอง. แล้วเมืองสวยๆ ของเจ้าจะกลายเป็นเถ้า เหมือนทุกเมืองที่กล้าขัดเลือดเหล็ก.* *นับถอยหลังได้เลย.* *— คางโกร* ทหารยามวิ่งเอาแผ่นหนังขึ้นไปหาเวอร์ดานทั้งที่มือยังสั่น. เวอร์ดานอ่านมันบนระเบียงเดิม ในแสงอรุณเดียวกับที่เขาเคยพูดประโยคที่ทำพลาด. รอบตัวเขา ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว — เสียงร้องไห้ เสียงสวดมนต์ เสียงคนแก่ปลอบเด็ก. ชื่อ "คางโกร" วิ่งจากปากสู่ปากเหมือนไฟลามทุ่ง. แต่เวอร์ดานไม่ได้คิดถึงคางโกร. เขาคิดถึงเจ็ดวัน. เขาคิดถึงจังหวะ. เขาคิดถึงความ *พอดี* ของมัน — เมืองเพิ่งโตจนเด่น ของวิเศษเพิ่งเปล่งแสงสู่ฟ้า แล้วทันใดนั้นก็มีภัยมาท้าทายพอดิบพอดี ราวกับมีคนคำนวณจังหวะไว้แล้ว. *โจรคนนี้ไม่ได้มาเพราะเห็นเมืองรวย* ความระแวงในตัวเขากระซิบ *เขามาเพราะมีคนส่งเขามา. เขาคือหน่วยทดสอบ. เขาคือนิ้วที่สิ่งที่เก่งกว่าข้ายื่นออกมาแหย่ดู ว่าข้าจะตอบสนองอย่างไร.* *นี่คือกับดัก. ความง่ายของมันคือกับดัก.* เขาผิดสนิท. มันเป็นเพียงโจรที่เห็นแกะอ้วน. แต่เวอร์ดานไม่มีทางรู้แบบนั้น และเขาไม่มีทางเชื่อแบบนั้นแม้ใครจะบอก. เขาพับแผ่นหนังลงช้าๆ. ข้างล่าง เฒ่ามารินกำลังปลอบชาวเมืองว่า "ไม่ต้องกลัว ท่านเวอร์ดานจะปกป้องเรา เทพไม่ทอดทิ้งเรา". เสียงนั้นลอยขึ้นมาถึงระเบียง — ศรัทธาที่เวอร์ดานไม่เคยขอ แบกบนบ่าที่หนักอยู่แล้ว. เวอร์ดานหลับตา. เขาแค่อยากใช้ชีวิตเงียบๆ. เขาแค่อยากปกป้องพวกพ้องที่เหลือ. เขาแค่อยากซ่อมท่อน้ำ. ตอนนี้เขามีเมืองที่ตะโกนชื่อเขาขึ้นฟ้า มีศรัทธาที่ไม่ฟังคำสั่งใคร และมีโจรพันคนนับถอยหลังจะมาเผามันลงในเจ็ดวัน. เขาลืมตาขึ้น. สายตานิ่งเย็นกลับมา. "เรียกทุกคนมาประชุม" เขาบอกทหารยาม "วงใน. เดี๋ยวนี้." เขามองออกไปทางเหนือ ทิศที่หน่วยลาดตระเวนของคางโกรเคยหมอบอยู่ — แล้วคิดถึงประโยคสั้นๆ ที่เขายังไม่ได้พูด แต่รู้แล้วว่าจะพูด. ประโยคที่ลูกน้องของเขาจะตีความเกินเลยไปไกลกว่าที่เขาตั้งใจเสมอ. นับถอยหลังเริ่มแล้ว. แต่ไม่ใช่นับถอยหลังของคางโกร.