สารขู่ของคางโกรถูกตอกติดไว้ที่ประตูเมืองด้วยมีดที่ยังเปื้อนเลือดแห้ง. เซเรน่าดึงมันลงมาด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว ราวกับหยิบใบไม้เน่า แล้วยื่นให้เวอร์ดานโดยไม่ออกความเห็น. กระดาษหนังนั้นเขียนด้วยถ่านหยาบๆ ตัวอักษรเอียงเก เปื้อนรอยนิ้วมือคนที่ไม่เคยจับปากกา — *จ่ายส่วยหรือถูกเผา ภายในเจ็ดวัน. — คางโกร เลือดเหล็ก.* เวอร์ดานอ่านมันสองรอบ. รอบแรกเขาอ่านคำ. รอบที่สองเขาอ่านสิ่งที่อยู่ระหว่างคำ. *ทำไมต้องเจ็ดวัน. ทำไมไม่บุกเลย.* เขาพลิกกระดาษดูด้านหลัง — ว่างเปล่า. *ผู้ที่คุมกองกำลังพอจะเผาเมืองได้ ไม่จำเป็นต้องเตือนล่วงหน้าเจ็ดวัน เว้นแต่เขาต้องการให้เรามีเวลา. มีเวลาทำอะไร. มีเวลาให้เราเผยตัว.* สันหลังเขาเย็นวาบขึ้นมาทันที — ปฏิกิริยาที่เขาเริ่มคุ้นเคยเกินไปในโลกใบนี้. "ใครเอามาตอกไว้" เวอร์ดานถาม. "หน่วยลาดตระเวนของพวกเขา" เฒ่ามารินตอบ เสียงสั่น. ชายชราเพิ่งวิ่งหอบขึ้นบันไดมา มือยังกุมไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาว. "ขี่ม้าผ่านมาสามคนตอนฟ้ายังไม่สาง ตอกแล้วก็ขี่หนีไป ไม่พูดอะไรสักคำ ท่านผู้ที่เทพส่งมา — แค่... แค่ขี่ผ่าน." เขากลืนน้ำลาย. "พวกมันไม่กลัวเราเลยแม้แต่น้อย." เวอร์ดานเก็บประโยคสุดท้ายนั้นไว้. *พวกมันไม่กลัวเรา — หรือพวกมันอยากให้เราคิดว่าพวกมันไม่กลัว.* "มาริน" เขาพูดเสียงนุ่ม "เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ ว่าคางโกรเลือดเหล็กคือใคร." ชายชราหน้าซีดลงอีกขั้น ราวกับการเอ่ยชื่อนั้นออกมาดังๆ คือการเรียกผีให้มายืนข้างหลัง. --- พวกเขานั่งลงที่ลานกว้างกลางเมืองที่คาสเทลเพิ่งปูหินเสร็จเมื่อวาน. ลิเลียยกน้ำชาร้อนๆ มาให้เฒ่ามารินถ้วยหนึ่ง — ไม่ใช่เพราะเวอร์ดานสั่ง แต่เพราะนางเห็นมือชายชราสั่น. ราฮับยืนพิงเสาอยู่ในเงา เงียบราวกับเป็นส่วนหนึ่งของหิน. ไกร์ฟอนนั่งลงตรงข้าม ดึงแผ่นหนังเปล่ากับถ่านออกมาวางบนเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมจดทุกถ้อยคำ. "เมื่อก่อน..." เฒ่ามารินจิบน้ำชา มือยังสั่น "เมื่อก่อนคางโกรเป็นทหาร ท่าน. ไม่ใช่โจรมาแต่กำเนิด. เขาเป็นนายกองในกองทัพของนครรัฐเทลวานทางเหนือ — คนเล่าว่าเขาเป็นนายกองที่ทหารรักที่สุด. ลุยหน้าทุกศึก แบกคนเจ็บกลับมาเองกับมือ ไม่เคยทิ้งใครไว้ในสนาม." "แล้วเกิดอะไรขึ้น" ลิเลียถาม. นางนั่งยองๆ ข้างชายชรา คางเกยเข่า ฟังอย่างตั้งใจ. "ขุนนางที่คุมเสบียง — เขายักยอกเงินกองทัพไปครึ่งหนึ่ง แล้วส่งกองของคางโกรไปตายในศึกที่รู้อยู่แล้วว่าแพ้ เพื่อกลบเรื่อง. กองพันของคางโกรถูกล้อมตาย เหลือรอดกลับมาไม่ถึงสิบคน. แล้วพอคางโกรกลับไปฟ้อง..." เฒ่ามารินส่ายหน้า น้ำตาคลอ "ขุนนางคนนั้นกลับฟ้องกลับว่าคางโกรขัดคำสั่ง สั่งประหารทั้งครอบครัว. เมียเขา ลูกสองคน ถูกแขวนคอที่ลานเมืองให้คนดู ตอนที่คางโกรยังถูกขังอยู่ในคุก มองออกไปจากลูกกรงได้แต่ไม่อาจทำอะไร." ลานเงียบไปครู่หนึ่ง. มีแต่เสียงลมพัดผ่านหินใหม่. "เขาแหกคุกออกมา" เฒ่ามารินพูดต่อ เสียงแผ่วลง "ฆ่าขุนนางคนนั้นกับลูกเมียของมันในคืนเดียว แบบเดียวกับที่มันทำกับครอบครัวเขา. แล้วเขาก็... ก็ไม่เหลือที่ให้กลับ. ตั้งแต่นั้นมาเขาเป็นโจร. แต่ไม่ใช่โจรธรรมดา ท่าน. เขายังเป็นนายกองอยู่ในใจ. ใครที่เคยถูกกองทัพทอดทิ้ง ทหารหนีทัพ ชาวบ้านที่ถูกขุนนางรีดจนสิ้นเนื้อประดาตัว — พวกนั้นไปหาเขา. ภายในสามปี เขามีคนเป็นพัน. นครรัฐเทลวานส่งกองทัพไปปราบสองครั้ง." "แล้วยังไง" เวอร์ดานถาม ทั้งที่เดาคำตอบได้แล้ว. "กองทัพไม่กลับมา ท่าน." เฒ่ามารินเงยหน้าขึ้น ในดวงตาแก่ๆ นั้นมีความกลัวที่ฝังลึกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา. "ทั้งสองครั้ง. คางโกรไม่ได้แค่ชนะ — เขาส่งหัวนายพลกลับเข้าเมืองในตะกร้า พร้อมจดหมายว่า 'ส่งมาอีก ข้าหิว.' ตั้งแต่นั้นไม่มีใครกล้าแตะเขาอีก. นครรัฐแถบนี้จ่ายส่วยให้เขาเงียบๆ ทุกเมือง. เขาคุมเส้นทางการค้าทั้งภูมิภาค. คนเรียกเขาว่าเลือดเหล็ก เพราะว่ากันว่าเลือดในตัวเขาเย็นและแข็งเหมือนเหล็ก — เขาไม่เคยร้อง ไม่เคยกลัว ไม่เคยเมตตา. เขาฆ่าได้ทั้งหมู่บ้านโดยไม่กระพริบตา ถ้าหมู่บ้านนั้นจ่ายส่วยช้า." เฒ่ามารินกุมถ้วยน้ำชาแน่นขึ้น. "พวกเราหนีมาจากใต้เงาของเขานั่นแหละ ท่าน. ที่หมู่บ้านเก่าของข้า เขามาเก็บส่วยปีละสามครั้ง. ปีที่แล้วเก็บไม่ครบ เขาเผายุ้งข้าวทั้งหมด ปล่อยให้คนทั้งหมู่บ้านอดตายไปทีละคนตลอดฤดูหนาว. หลานข้าตายไปสองคน." เสียงเขาแตก. "ข้าถึงพาคนที่เหลือหนีมา. หนีมาจนเจอท่าน. ข้านึกว่าหนีพ้นแล้ว แต่..." เขามองไปที่กระดาษหนังในมือเวอร์ดาน. "แต่เขาตามมาถึงที่นี่." --- เวอร์ดานนั่งนิ่ง. สำหรับชาวเมืองที่นั่งฟังอยู่รอบๆ — และมีหลายคนที่ค่อยๆ มามุงฟังตั้งแต่เฒ่ามารินเริ่มเล่า — เรื่องของคางโกรคือเรื่องของปีศาจ. เป็นภัยที่ใหญ่เกินกว่าคนตัวเล็กๆ จะทานทน เป็นเงาที่บดบังทั้งภูมิภาคจนแสงอรุณส่องไม่ถึง. หลายคนเริ่มร้องไห้เงียบๆ. บางคนคุกเข่าหันมาทางเวอร์ดาน ราวกับการมองเขาคือที่พึ่งเดียวที่เหลือ. แต่ในหัวของเวอร์ดาน เรื่องเดียวกันนั้นกำลังถูกถอดประกอบออกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบกลับเป็นภาพที่ต่างออกไปสิ้นเชิง. *ทหารผู้ซื่อสัตย์ถูกทรยศ ครอบครัวถูกฆ่า กลายเป็นโจร — เรื่องนี้สมบูรณ์เกินไป.* เวอร์ดานเคยอ่านบันทึกสงครามมาหลายพันเล่มในยุคทอง. เขารู้ว่าเรื่องจริงนั้นรกรุงรัง เต็มไปด้วยรายละเอียดที่ไม่เข้าพวก แรงจูงใจที่ขัดแย้งกันเอง ความบังเอิญที่ไร้เหตุผล. แต่เรื่องของคางโกรเรียบเนียนเหมือนนิทาน — มีปมที่ทำให้คนเห็นใจพอดี มีความโหดร้ายที่น่ากลัวพอดี มีความแข็งแกร่งที่น่าเกรงขามพอดี. *พอดีเกินไป.* *ใครสร้างเรื่องที่สมบูรณ์ขนาดนี้ได้.* ความคิดไหลต่อไปเอง เย็นและเป็นระบบ. *ทหารที่ปราบกองทัพนครรัฐได้สองครั้ง — โลกนี้ที่เวทเหือดแห้ง ที่คนเก่งที่สุดทำได้แค่จุดไฟด้วยปลายนิ้ว — ทหารธรรมดาคนเดียวทำแบบนั้นได้จริงหรือ. หรือมีคนหนุนหลังเขา. มีบางสิ่งหนุนหลังเขา.* เวอร์ดานรู้สึกถึงมันก่อตัวขึ้นในใจ ทีละชั้น เหมือนน้ำแข็งเกาะหน้าต่าง. *ภัยที่ล้างเผ่าเราในคืนเดียว มันต้องฉลาด. มันต้องอดทน. ถ้ามันรู้ว่ามีผู้รอดจากยุคทองโผล่ขึ้นมาในโลกนี้ มันจะไม่บุกตรงๆ — มันจะหยั่งเชิงก่อน. มันจะส่งหมากเล็กๆ มาทดสอบว่าเราแข็งแค่ไหน เราจะเผยพลังออกมาไหม.* *คางโกรคือหมากตัวนั้น.* *สารขู่เจ็ดวันไม่ใช่ความหยิ่งของโจร — มันคือกับดัก. มันอยากดูว่าเมืองที่ผุดขึ้นกลางซากเทพในชั่วข้ามคืนนี้ จะป้องกันตัวเองด้วยอะไร. ถ้าเราใช้แค่กำลังคนธรรมดา เราก็เป็นแค่เมืองธรรมดา ไม่น่าสนใจ. แต่ถ้าเราเผยเวทเทพเจ้า...* เขาเกือบจะเห็นภาพมันชัดเจน — ดวงตาในความมืดที่ไหนสักแห่ง เฝ้ารอให้เขาทำพลาด. นั่นแหละคือความผิดพลาดที่เวอร์ดานไม่รู้ตัวว่ากำลังทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า. เขาฉลาดเกินกว่าจะเชื่อว่าโลกนี้อ่อนแอจริงๆ. ความฉลาดของเขามองหารูปแบบ และเมื่อมันมองหา มันก็เจอเสมอ — แม้ในที่ที่ไม่มีอะไรเลย. "ท่าน?" เสียงเฒ่ามารินดึงเขากลับมา. "ท่านดูครุ่นคิด. ข้า... ข้าขอโทษที่นำเรื่องร้ายมาให้. ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ท่านต้องแบกภาระ" เวอร์ดานยิ้มอย่างที่นักผจญภัยใจดีควรยิ้ม. "ไม่เป็นไรเลย ท่านมาริน. ข้าดีใจที่ท่านเล่าให้ฟัง. มันช่วยข้าได้มาก." — *มากกว่าที่ท่านคิด.* --- คืนนั้น เวอร์ดานยืนอยู่คนเดียวบนยอดหอที่คาสเทลเพิ่งสร้าง มองออกไปยังความมืดของดินแดนรกร้างที่ทอดยาวสุดสายตา. ลมพัดบางเบาเหมือนทุกคืนในโลกใบนี้. ไม่มีน้ำหนักของเวทมนตร์ ไม่มีเสียงกระซิบของพลังในอากาศ — แค่ความว่างเปล่าที่เขายังปรับตัวไม่ได้แม้ผ่านมาหลายสัปดาห์. เขาคิดถึงคางโกรอีกครั้ง — ไม่ใช่ในฐานะภัย แต่ในฐานะมนุษย์. *ทหารที่มองครอบครัวตัวเองตายผ่านลูกกรง.* เวอร์ดานไม่ได้สงสารเขา. ความสงสารไม่ใช่สิ่งที่เวอร์ดานรู้สึกต่อคนยุคนี้ได้ง่ายๆ. แต่เขาเข้าใจบางอย่าง — เข้าใจความรู้สึกของการมองสิ่งที่ตัวเองควรปกป้องถูกพรากไปต่อหน้า โดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้. เพราะนั่นคือความรู้สึกที่เขาแบกอยู่ทุกวันนับตั้งแต่ลืมตาตื่นในวิหารร้าง. *ข้าเป็นคนสั่งเปิดประตูอนาคต.* ความคิดนั้นมาเองเสมอในยามดึก เมื่อไม่มีปัญหาเฉพาะหน้าให้คำนวณ. โครงการ "ประตูอนาคต" คือลูกของเขา. เขาเป็นคนเขียนสมการ เป็นคนยืนยันว่ามันปลอดภัย เป็นคนสั่งให้ทีมทั้งยี่สิบแปดคนเข้าประจำที่ในวิหารคืนนั้น. *"แค่ส่งจิตสำนึกไปดูชั่วขณะ"* เขาบอกพวกเขาอย่างนั้น. *"ไม่มีอันตราย ข้าคำนวณทุกอย่างแล้ว."* แล้วประตูก็เปิดผิด. แล้วทั้งวิหารก็ถูกเหวี่ยงข้ามเวลามาพันปี. แล้วทุกคน — ทุกคนที่เชื่อใจเขา ที่ภักดีต่อเขา ที่ยอมเข้าประจำที่เพราะเขาบอกว่าปลอดภัย — ก็ติดอยู่ที่นี่ ในโลกที่เผ่าพันธุ์ของพวกเขาตายไปหมดแล้ว. ลิเลีย ราฮับ เซเรน่า ไกร์ฟอน คาสเทล — และอีกยี่สิบกว่าชีวิตในวิหาร. พวกเขาคือทั้งหมดที่เหลืออยู่ของเผ่าอัสนีเทพในทั้งจักรวาล. และพวกเขามาติดอยู่ที่นี่เพราะเขา. *ถ้าเป็นอุบัติเหตุ มันก็เป็นความผิดข้า. ถ้าเป็นการจัดฉาก — มีคนทำให้สมการข้าพลาด — ข้าก็ยังโง่พอที่จะไม่รู้ตัว ก็เป็นความผิดข้าอยู่ดี.* เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร. ไม่เคยขอโทษ. การขอโทษคือการยอมรับว่ามันจบแล้ว ว่าเขาทำพวกเขาเสียหายไปแล้วโดยแก้ไม่ได้. และเวอร์ดานยังไม่ยอมรับ. ตราบใดที่เขายังหายใจ เขาจะหาทางกลับ. และระหว่างที่หา เขาจะปกป้องทุกชีวิตที่เหลือ — ด้วยทุกวิถีทาง ด้วยทุกหยดเลือดในโลกใบนี้ถ้าจำเป็น. นั่นคือเหตุผลที่คางโกรทำให้เขากลัว. ไม่ใช่กลัวพ่ายแพ้ — เวอร์ดานรู้ดีว่าถ้าจำเป็น เขาเดินเข้าไปกลางค่ายโจรพันคนแล้วลบมันออกจากแผนที่ได้ภายในลมหายใจเดียว. แต่นั่นแหละคือปัญหา. ถ้าเขาทำเช่นนั้น เสียงสะท้อนของเวทเทพเจ้าจะดังราวฟ้าผ่ากลางป่าช้าเงียบ. และถ้าคางโกรเป็นเหยื่อล่อจริง ถ้ามีดวงตาเฝ้ารออยู่จริง เขาก็จะเปิดเผยทุกอย่าง — เปิดเผยว่ามีผู้รอดจากยุคทอง เปิดเผยว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เปิดเผยจุดที่ภัยที่ฆ่าเผ่าเขาได้จะมาเล่นงานพวกพ้องที่เหลือ. เขากลัวว่าการปกป้องพวกพ้องด้วยพลัง จะกลายเป็นการประหารพวกพ้องด้วยมือเขาเอง — อีกครั้ง. "นายยืนคิดอะไรอยู่คนเดียวบนนี้" เสียงลิเลียดังขึ้นข้างหลัง. นางปีนขึ้นมาเงียบๆ ถือผ้าคลุมมาผืนหนึ่ง โยนให้เขา. "ลมแรง. นายไม่หนาวก็เถอะ แต่ดูแล้วหดหู่. คนที่กำลังจะปกป้องเมืองไม่ควรหน้าเหมือนคนกำลังจะแพ้สงคราม" เวอร์ดานรับผ้าคลุมมาโดยไม่ได้ใช้. "ข้าไม่ได้คิดจะแพ้" "ข้ารู้" ลิเลียมายืนข้างเขา มองออกไปในความมืดเหมือนกัน. "นายไม่เคยคิดจะแพ้. นายแค่คิดมากเกินไปว่าจะมีใครมาทำให้แพ้." นางหันมายิ้มกวนๆ "เจ้าโจรคนเดียว นายมองมันเป็นกองทัพ. กองทัพหนึ่ง นายมองมันเป็นแผนของศัตรูที่มองไม่เห็น. นายเคยคิดบ้างไหมว่าบางทีโจรก็แค่... โจร" "เจ้าไม่เข้าใจ" เวอร์ดานพูดเบาๆ. "เผ่าเราถูกล้างในคืนเดียว ลิเลีย. คืนเดียว. ไม่มีโจรคนไหนทำแบบนั้นได้. แต่ *บางสิ่ง* ทำได้. และบางสิ่งนั้นไม่ได้หายไปไหน. มันแค่รอ." ลิเลียเงียบไปครู่หนึ่ง. แล้วนางก็พูดสิ่งที่เกือบจะแตะความจริงที่สุด — สิ่งที่ไม่มีใครในทีมกล้าพูด: "หรือมันตายไปแล้วพร้อมเผ่าเรา. หรือมันไม่เคยมีอยู่จริงเลยตั้งแต่แรก. หรือ..." นางลังเล "หรือสิ่งที่นายตามหา มันอยู่ในหัวนายเอง" เวอร์ดานหันมามองนาง. ลิเลียยกมือขึ้นยอมแพ้ทันที พร้อมยิ้มผ่อนคลายสถานการณ์. "ก็แค่พูดเล่นน่ะ. นายเป็นหัวหน้า นายคิดถูกเสมอแหละ. ข้าจะไปเตรียมเวทรักษาเผื่อพรุ่งนี้มีเรื่อง" — แล้วนางก็ปีนลงไป ทิ้งเขาไว้กับความมืดและประโยคที่ค้างคา. *หรือสิ่งที่นายตามหา มันอยู่ในหัวนายเอง.* เวอร์ดานปัดมันทิ้ง. เร็วเกินไป — เร็วเกินกว่าจะเป็นการพิจารณาจริง. เพราะถ้าลิเลียพูดถูก แปลว่าความระแวงทั้งหมดที่ขับเคลื่อนเขามาตลอด ทุกการคำนวณ ทุกคืนที่นอนไม่หลับ — เป็นเพียงเงาที่เขาสร้างขึ้นเอง. และถ้ามันเป็นเงา แปลว่าความผิดของเขาที่ทำให้พวกพ้องติดอยู่ที่นี่ก็ไม่มีทางถูกไถ่ด้วยการรบกับศัตรู เพราะไม่มีศัตรูให้รบ. มีแค่เขา กับความผิดพลาดของเขา และโลกที่ว่างเปล่า. นั่นน่ากลัวกว่าศัตรูที่เก่งกว่าเสียอีก. ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะกลัวศัตรู. --- รุ่งเช้าวันที่สอง เวอร์ดานเรียกประชุมวงใน. พวกเขามารวมกันในห้องลึกใต้ปราสาทกลางเมือง — ห้องที่ชาวเมืองไม่เคยได้เห็น ห้องที่ผนังยังเป็นหินยุคทองแท้ๆ มีอักขระเวทเรืองแสงจางๆ ฝังอยู่. ที่นี่คือหัวใจลับ. ที่นี่พวกเขาเป็นตัวเองได้. เซเรน่ามาถึงก่อนใคร พร้อมแผนภูมิประชากรและบัญชีเสบียง. ไกร์ฟอนตามมาพร้อมแผนที่ภูมิภาคที่เขาวาดขึ้นเองจากปากคำเฒ่ามารินและชาวเมือง — ละเอียดจนน่าตกใจ มีตำแหน่งค่ายโจร เส้นทางลำเลียง จุดเก็บส่วย ทุกอย่าง. คาสเทลมาพร้อมความตื่นเต้นและรายการอาวุธเวทที่เขา "เผื่อสร้างไว้แล้ว". ราฮับมายืนในมุม เงียบ ดาบเวทเทพเจ้าพาดหลัง. ลิเลียมานั่งบนขอบโต๊ะ แกว่งขา. เวอร์ดานวางสารขู่ของคางโกรลงกลางโต๊ะ. "คางโกร เลือดเหล็ก" เขาเริ่ม. "อดีตทหาร ตอนนี้คุมกองโจรพันคน. ปราบกองทัพนครรัฐได้สองครั้ง. คุมเส้นทางการค้าทั้งภูมิภาค. ทุกคนในแถบนี้กลัวเขายิ่งกว่ากลัวความตาย." เขากวาดสายตามองทีม. "และตอนนี้เขาขู่จะเผาเมืองเรา ภายในเจ็ดวัน." "พันคน" คาสเทลพูดขึ้น ตาเป็นประกาย. "ข้าสร้างป้อมที่จัดการพันคนได้ภายในครึ่งวันแล้วนะ. จริงๆ ข้าสร้างป้อมที่จัดการได้หมื่นคน เผื่อไว้. แค่ต้องเปิดแกนวิหารเพิ่มอีก..." "ไม่" เวอร์ดานตัดบท. "นั่นแหละคือสิ่งที่ข้ากำลังจะพูดถึง." เขาเดินช้าๆ รอบโต๊ะ ขณะเรียบเรียงความคิดที่ขัดเกลามาทั้งคืน. "คางโกรไม่ใช่แค่โจร" เวอร์ดานพูด. "เรื่องของเขาสมบูรณ์เกินไป. ความแข็งแกร่งของเขาในโลกที่เวทตายแล้วนี้ผิดธรรมชาติเกินไป. และสารขู่เจ็ดวันนี้ไม่ใช่ความหยิ่งของคนเถื่อน — มันคือการทดสอบ. มีคนอยากดูว่าเมืองที่ผุดขึ้นกลางซากเทพนี้ ป้องกันตัวเองด้วยอะไร." ทีมเงียบฟัง. ไกร์ฟอนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ ดวงตาเขาเริ่มเปล่งประกายความเข้าใจ — ความเข้าใจที่จะกลายเป็นการตีความผิดอันยิ่งใหญ่ในไม่ช้า. "คางโกรคือหมากที่ถูกส่งมาหยั่งเชิงเรา" เวอร์ดานสรุป. "อาจจะโดยภัยที่ล้างเผ่าเรา อาจจะโดยอำนาจอื่นในโลกนี้ที่เรายังไม่รู้จัก. ไม่ว่าใคร พวกเขากำลังจ้องดูอยู่. ถ้าเราเผยเวทเทพเจ้า เราก็เปิดโปงทุกอย่าง — ว่าเรามีตัวตน ว่าเราอยู่ที่ไหน ว่าเราคือใคร. และนั่นคือสิ่งเดียวที่ข้าจะไม่ยอมให้เกิด." เขาวางมือทั้งสองบนขอบโต๊ะ ก้มมองสารขู่นั้น. "เพราะฉะนั้น ฟังให้ดี" — เวอร์ดานเงยหน้าขึ้น กวาดตามองทุกคนในห้องทีละคน — "เรื่องคางโกร เราจะจัดการ. แต่เราจะจัดการ *ให้เนียน*. อย่าให้ใครรู้ว่าเราแกร่ง." ห้องเงียบสนิทชั่วขณะหนึ่ง. แล้วเวอร์ดานก็เห็นมันเกิดขึ้น — สิ่งที่เขาเห็นมาหลายครั้งแล้วในไม่กี่สัปดาห์นี้ แต่ยังไม่เคยชินกับมัน. เขาเห็นดวงตาของทุกคนในห้องเปลี่ยนไป. เห็นไกร์ฟอนค่อยๆ ยิ้มบางๆ ราวกับเพิ่งได้รับโจทย์ปริศนาที่งดงามที่สุดในชีวิต. เห็นเซเรน่าหยิบถ่านขึ้นมาเริ่มขีดเขียนบางอย่างบนแผ่นหนังของนางทันที. เห็นคาสเทลพยักหน้าหงึกหงักราวกับเพิ่งเข้าใจความลึกซึ้งของจักรวาล. เห็นราฮับในมุมเงาขยับมือไปแตะด้ามดาบเบาๆ. มีเพียงลิเลียที่เลิกคิ้ว มองเวอร์ดานด้วยสายตาแปลกๆ — สายตาของคนที่เริ่มสงสัยว่าคำสั่งง่ายๆ นี้กำลังจะถูกแปลเป็นอะไร. แต่เวอร์ดานไม่ทันสังเกต. เขากำลังพอใจกับตัวเอง. *พวกเขาเข้าใจแล้ว. เราจะจัดการคางโกรเงียบๆ ไม่ให้ใครเห็นว่าเราใช้เวท. ภัยที่จ้องอยู่จะไม่ได้อะไรกลับไป.* เขาไม่รู้ว่าในหัวของไกร์ฟอน คำว่า "จัดการให้เนียน อย่าให้ใครรู้ว่าเราแกร่ง" กำลังถูกถอดรหัสเป็นบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นมาก. *นายไม่ได้สั่งแค่ให้กำจัดโจร* — ไกร์ฟอนคิด ขณะนิ้วลากไปตามเส้นทางการค้าบนแผนที่ — *นายสั่งให้ลบคางโกรออกจากภูมิภาคนี้อย่างสมบูรณ์ จนคนทั้งภูมิภาคไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครทำ. ให้กองโจรพันคนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่. ให้เส้นทางการค้าที่คางโกรคุมไว้ตกมาอยู่ในมือเราโดยไม่มีใครเชื่อมโยงถึงเรา. นี่ไม่ใช่การปราบโจร นี่คือการกลืนภูมิภาคทั้งภูมิภาคโดยไม่ทิ้งลายมือ. ช่างเป็นแผนที่ลึกล้ำเหลือเกิน. ท่านเวอร์ดานช่างมองขาดเหลือเกิน.* เขาไม่รู้ว่าในหัวของราฮับ คำว่า "อย่าให้ใครรู้ว่าเราแกร่ง" หมายความเพียงสิ่งเดียว: *ไม่เหลือพยาน.* เขาไม่รู้ว่าเซเรน่ากำลังร่างแผนผนวกระบบเศรษฐกิจของทั้งภูมิภาคเข้ากับนครรุ่งอรุณ ทันทีที่คางโกรพ้นทาง. เวอร์ดานเห็นแต่ทีมที่ภักดีกำลังเตรียมจัดการเรื่องเล็กๆ ให้เงียบที่สุด. เขายกมือขึ้นปิดประชุม รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย — อย่างน้อยคืนนี้เขาคงนอนหลับได้. "ดี" เขาพูด. "เริ่มได้เลย. และจำไว้ — *เนียน*. ไม่มีใครต้องรู้ว่ามีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเมืองนี้." ไกร์ฟอนคำนับลึก ราวกับเพิ่งได้รับโองการจากสวรรค์. "ตามพระประสงค์ ท่านเวอร์ดาน. ภายในเจ็ดวัน คางโกรจะไม่เหลือแม้แต่เงา." เวอร์ดานพยักหน้าพอใจ แล้วเดินออกจากห้อง. เขาไม่ได้เห็นไกร์ฟอนหันไปกางแผนที่เต็มผืนบนโต๊ะ ไม่ได้เห็นเซเรน่าเลื่อนเก้าอี้เข้าไปนั่งข้างกัน ไม่ได้ยินคาสเทลกระซิบว่าเขาสร้าง "อะไรบางอย่าง" ที่จะทำให้ทั้งกองโจรหายไปในความเงียบได้. เขาแค่อยากให้ไล่โจร. สามวันต่อมา ในความมืดที่ขอบภูมิภาค ราฮับจะออกเดินทางคนเดียว พร้อมดาบเวทเทพเจ้าและคำสั่งที่ตีความผิดเพี้ยน. และค่ำคืนที่กองโจรพันคนจะหายไปทั้งกอง — เพื่อ "ความเนียน" — กำลังจะเริ่มต้นขึ้น.