บทที่ 810 ลากพวกมันมาให้หมด เกรย์และวอยด์พุ่งตัวผ่านเมืองมุ่งหน้าไปทางทางออก เขาพยายามวิ่งวนไปวนมาเพื่อถ่วงเวลาให้กับคนอื่นๆ แต่เขารู้สึกว่าเขาทำหน้าที่ของตัวเองมากพอแล้ว พวกเขาอยู่ในเมืองมานานกว่าสามสิบนาทีแล้ว หากคนอื่นๆ ยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา หากพวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือมนุษย์ออกมาได้อย่างง่ายดายหลังจากที่เขาลากเอาบรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในเมืองออกมาจนหมดสิ้น นั่นก็หมายความว่าพวกเขาทั้งไร้ความสามารถและเชื่องช้าเกินไป ระหว่างที่เกรย์กำลังหลบหนี เขาเห็นกิลและหัวหน้ากลุ่มกำลังมุ่งหน้ามาทางเขา “เสร็จแล้วเหรอ?” เขาถาม ทั้งสองพยักหน้า “ต้องขอบคุณนายเลย ทุกอย่างถึงราบรื่นกว่าที่พวกเราวางแผนไว้มาก” หัวหน้ากลุ่มตอบกลับ “เยี่ยม” เกรย์ไม่ได้หยุดฝีเท้าขณะพูดกับพวกเขา เขาวิ่งผ่านพวกเขาทั้งสองไปและมุ่งหน้าต่อไปยังทางออกของเมือง กิลและหัวหน้ากลุ่มอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของพวกมนุษย์เขางอกที่กำลังไล่ตามเกรย์มา พวกเขาจึงตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุดคือการหนีไปก่อนในตอนนี้ ออร่าที่พวกเขาสัมผัสได้นั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือไหว โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงจำนวนคนที่กำลังแห่กันมาทางนี้ พวกเขาหันไปในทิศทางที่เกรย์ไปและพากันหลบหนีเช่นกัน “หมอบลง!” เสียงของเกรย์ดังมาจากข้างหน้า ความงุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา แต่เมื่อเห็นเขาส่องประกายที่พุ่งตรงมาทางพวกเขา พวกเขาก็ไม่ต้องรอให้ใครมาบอกว่าต้องทำอะไร เขาระเบิดออกตรงหน้าพวกมนุษย์เขางอกที่ไล่ตามหลังมา ทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง “อา… ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน!” มนุษย์เขาสีแดงตะโกนลั่น เขากำลังจะบ้าตายจริงๆ เกรย์กำลังดูถูกพวกมันด้วยลูกเล่นแสบๆ เหล่านี้ ที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือเกรย์คอยวิ่งวนไปวนมาเพื่อซื้อเวลาให้คนอื่น แถมยังใช้เขาของพวกมันไปมากมายเพื่อหวังจะถ่วงความเร็วของพวกมนุษย์เขางอกเอาไว้ “นั่นมันเขาของพวกนั้นไม่ใช่เหรอ?” กิลถามเมื่อไล่ตามเกรย์มาทัน “ใช่แล้ว มันมีประโยชน์ดีออก นายไม่คิดงั้นเหรอ?” เกรย์หยิบอีกอันออกมาแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนมันไปทางพวกมนุษย์เขางอกที่กำลังไล่กวดเขามา กิลและหัวหน้ากลุ่มสบตากัน พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเกรย์จะใช้เขาพวกนี้ในลักษณะนี้ แม้แต่ความคิดที่จะเก็บเขาพวกนั้นมาก็ยังไม่เคยผ่านเข้ามาในหัวของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ ทว่าเกรย์ไม่เพียงแต่เก็บมันมา แต่ยังเริ่มใช้มันเป็นอาวุธอีกต่างหาก “ไม่แปลกใจเลยที่พวกนั้นจะหัวเสียขนาดนี้” หัวหน้ากลุ่มกล่าวด้วยสีหน้าที่พอจะเข้าใจเหตุผล กิลหัวเราะและรีบวิ่งตามเกรย์ไป เขาตั้งใจจะขอเขาจากเกรย์สักหน่อยแต่ก็เห็นพวกมนุษย์เขางอกบางส่วนกำลังต่อสู้กับกลุ่มเยาวชนที่มากับพวกเขา พวกเยาวชนกำลังคุ้มกันมนุษย์ที่ช่วยออกมาจากเมือง กิลจึงรีบมุ่งหน้าไปทางนั้น ปล่อยให้เกรย์อยู่กับหัวหน้ากลุ่มเพียงลำพัง “นายควรไปช่วยทางนั้นนะ ส่วนฉันไม่เป็นไร” เกรย์บอกกับหัวหน้ากลุ่ม “ขอบใจนะ นายพอจะดึงความสนใจพวกมันไว้อีกหน่อยได้ไหม?” หัวหน้ากลุ่มถาม “อีกสองนาที ไม่เกินนั้น” เกรย์ตอบ หัวหน้ากลุ่มได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะพยักหน้า “นายช่วยพวกเราไว้มากจริงๆ” สองนาทีต่อมา เกรย์พุ่งตัวออกจากเมืองโดยมีพวกมนุษย์เขางอกไล่ตามมาติดๆ จำนวนของยอดฝีมือระดับจ้าวเวหาขั้นสูงสุดเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่ายี่สิบคนแล้ว ในอัตรานี้ เขาเชื่อว่าเกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของยอดฝีมือระดับจ้าวเวหาขั้นสูงสุดในเมืองได้ออกมาที่นี่หมดแล้ว เขาอยากจะบอกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ แต่เขาไม่รู้แน่ชัดว่าเหลืออยู่ปกป้องพระราชวังอีกเท่าไหร่ ค่ายกลที่พวกมันใช้ปิดล้อมเมืองถูกทำลายลงอย่างง่ายดายในตอนที่เขาหลบหนีออกมา พวกมนุษย์เขางอกไม่ได้หันไปมองคนอื่นเลยด้วยซ้ำเพราะเกรย์คือเป้าหมายหลักของพวกมัน ราชาสั่งให้เอาหัวของเกรย์มาให้ได้เพราะเขาคือคนที่สังหารคนของมันไปมากที่สุด หากไม่นับจำนวนคนที่เขาฆ่า แค่เฉพาะเหล่าทหารก็นับเป็นปัญหาใหญ่สำหรับอาณาจักรใดก็ตามแล้ว ‘พวกนั้นกำลังมา?’ วอยด์บอกเกรย์ขณะกำลังหลบหนี ‘เร็วขนาดนั้นเลย?’ เกรย์ไม่คิดว่าผู้เชี่ยวชาญที่ไม่ได้อยู่ในเมืองจะกลับมาได้รวดเร็วปานนี้ นี่เวลาเพิ่งผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีนับตั้งแต่ค่ายกลถูกทำลาย แต่พวกมันก็มาถึงที่นี่แล้ว ‘พวกมันคงมีวิธีส่งสัญญาณแบบอื่น’ วอยด์กล่าว พวกเขาไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเผ่าเขางอก ดังนั้นอาจจะมีช่องทางที่พวกมันสื่อสารกับผู้เชี่ยวชาญนอกเมืองได้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว เหล่าพี่น้องพวกนั้นก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง วอยด์จึงไม่แปลกใจนักที่พวกมันมาถึงเร็วขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม มันก็ใช้เวลาไม่น้อยเพราะผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นไม่ได้เดินทางมาด้วยความเร็วเต็มที่ ‘ดูเหมือนว่าค่ายกลจะทำได้แค่หน่วงเวลาการส่งสัญญาณ แต่หยุดมันไม่ได้’ วอยด์บอกเกรย์ ‘ฉันก็คิดแบบนั้น แต่ทำไมพวกมันถึงจ้องจะเล่นงานแค่ฉันคนเดียว?’ เกรย์ยังคงพยายามสลัดพวกยอดฝีมือระดับจ้าวเวหาขั้นสูงสุดที่ไล่ล่าเขาอยู่ แต่พวกที่ตามมาก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการให้แน่ใจว่าคนอื่นๆ ที่มากับเขาในภารกิจนี้ได้หลบหนีไปหมดแล้ว เขาคงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว ต่อให้ไม่ใช้สถานะผสานร่าง เขาก็ยังสามารถใช้เทคนิคความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่ทิ้งห่างคนพวกนี้ไปได้ไม่ยาก หกชั่วโมงต่อมา ฐานทัพของมนุษย์ เกรย์เดินเข้ามาในถ้ำและได้รับการต้อนรับจากผู้คนจำนวนมาก เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หัวหน้ากลุ่มและอัจฉริยะคนอื่นๆ อยู่ “นายกลับมาแล้ว” มาร์กาเร็ตอุทานเมื่อเห็นเกรย์ “สวัสดี” เกรย์โบกมือให้พวกเขาก่อนจะหันไปหาหัวหน้ากลุ่ม “เราจะออกเดินทางในอีกสองวัน” หัวหน้ากลุ่มรู้เหตุผลที่เกรย์กลับมา เกรย์หรี่ตาลงและมองไปรอบๆ “นานไป พรุ่งนี้พวกเขาก็น่าจะฟื้นตัวกันหมดแล้ว” “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก เนื่องจากเราจะออกเดินทางกันเป็นกลุ่มใหญ่ เราต้องแน่ใจว่าเราจะดึงผู้เชี่ยวชาญให้มาที่นี่ให้ได้มากที่สุด เพื่อให้การออกจากที่นี่ง่ายขึ้น” หัวหน้ากลุ่มอธิบาย “แผนของนายคืออะไร?” เกรย์ครุ่นคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดและตระหนักว่ามันก็มีเหตุผล เมื่อดูจากจำนวนคนในตอนนี้ การจะให้ทุกคนผ่านประตูมิติคงต้องใช้เวลานาน และในเมื่อพวกเขาไม่สามารถกลับมาใช้ซ้ำได้สองรอบ พวกเขาจึงต้องทำให้แน่ใจว่าทุกคนจะผ่านไปได้ทั้งหมด