บทที่ 834 อาณาเขตที่สองของวอยด์ เกรย์สะดุ้งสุดตัวเมื่อเจ้างูสองหัวหันมามองทางเขา โดยไม่ต้องมีใครบอก เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันคิดจะเอาจริงกับเขาแล้ว เขาถอยร่นอย่างเร่งรีบ ทว่าเจ้างูก็ไล่ล่าตามมาพร้อมกับพ่นเปลวเพลิงอันทรงพลังใส่จนเกรย์แทบกระเด็นไปกองกับพื้น แม้เกรย์จะอยู่ในสภาวะฟิวชั่น แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ยันต์ของอาจารย์เพื่อช่วยเพิ่มความเร็วในการหลบหลีกการโจมตีของมัน เมื่อเกรย์ทิ้งระยะห่างออกมาได้ไกลพอสมควรด้วยหวังจะล่อเจ้างูให้ออกห่างจากจุดเดิม เขากลับต้องผิดหวังเมื่อเจ้างูหมุนตัวกลับและมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่วอยด์อยู่ทันที มันเป็นถึงสัตว์อสูรระดับหก ดังนั้นมันจึงฉลาดเป็นกรด มันจับไต๋ของเกรย์ได้อย่างรวดเร็วและแสร้งทำเป็นหลงกล เมื่อเกรย์ขยับห่างออกไปไกลขึ้น มันก็พุ่งตรงไปยังวอยด์ทันที ‘ไอ้ตัวนี้มันฉลาดเกินไปหน่อยแล้ว’ เกรย์บ่นพึมพำก่อนจะรีบพุ่งกลับไปยังจุดที่วอยด์อยู่ ด้วยธาตุมิติและยันต์ของอาจารย์ ทำให้เขาเร็วกว่าเจ้างูอยู่เล็กน้อย เขาสร้างร่างปรากฏขึ้นตรงหน้ามันแล้วโจมตีด้วยลูกแก้วฟิวชั่น ทว่ากลับไม่มีผลอะไรกับเจ้างูเลย เกล็ดของมันแข็งแกร่งกว่าพลังโจมตีของเกรย์มาก เจ้างูพุ่งเข้าใส่เกรย์แต่พลาดเป้า ส่วนเกรย์เองก็ยังคงรัวการโจมตีใส่ไม่ยั้ง เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่เข้าใกล้ตัววอยด์ เมื่อใดที่เจ้างูคิดจะเมินเขาเพราะเห็นว่าเขาใช้แค่ลูกแก้วฟิวชั่น เขาก็จะหยิบยันต์ของอาจารย์ออกมาใช้โจมตีแทน พลังอันมหาศาลของผู้ใช้อาคมระดับเซจพุ่งทะลักออกมาจากยันต์จนสร้างความหวาดหวั่นให้กับเจ้างู และนั่นทำให้มันต้องหันความสนใจกลับมาที่เกรย์อีกครั้ง เกรย์รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ทำซ้ำกระบวนการนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าวอยด์จะบรรลุพลัง แต่เขาก็ต้องใช้ยันต์อย่างประหยัดเพราะมีจำนวนจำกัด สิบนาทีต่อมา ร่างของเกรย์ปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับผนังภูเขาไฟ ตอนนี้รอบๆ เต็มไปด้วยหลุมขนาดใหญ่ซึ่งล้วนเกิดจากการที่เกรย์ถูกเหวี่ยงไปกระแทกผนัง เขาช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเจ้างูตัวนี้แข็งแกร่งเกินไปสำหรับเขา หากไม่ใช่เพราะธาตุแสงที่เขามี เขาคงบาดเจ็บสาหัสจนนับไม่ถ้วนไปแล้ว ต่อให้มีธาตุแสง เขาก็ยังมีบาดแผลบางส่วนที่ยังไม่หายดี ‘วอยด์มัวทำอะไรอยู่ ไม่ควรจะเสร็จได้แล้วหรือไง?’ เกรย์กำลังจะถึงขีดจำกัด เขาเพิ่งจะใช้ยันต์โจมตีใบสุดท้ายไป และตอนนี้เขากำลังถูกเจ้างูอัดยับเยิน ไม่รู้เพราะเหตุผลอะไรเจ้างูถึงโจมตีรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เกรย์เดาว่าคงเป็นเพราะมันสัมผัสถึงกลิ่นอายพลังงานไม่ได้อีกต่อไปแล้ว นั่นหมายความว่าวอยด์ได้ดูดซับมันไปหมดสิ้นแล้ว ต่อให้ตอนนี้เจ้างูจะฆ่าเขาไปก็ไม่มีทางชิงมันคืนมาได้ เกรย์ถูกกระแทกไปทิศทางนั้นทีทิศทางนี้ตามแรงโจมตีของเจ้างู และในขณะที่เขากำลังพยายามหลบหนี เขาก็ถูกเหวี่ยงจนร่วงหล่นลงไป ‘ชิบหายแล้ว!’ เขาอุทานในใจเมื่อเห็นทิศทางที่ตัวเองกำลังตกลงไป เขาเปิดช่องว่างมิติอย่างเร่งรีบจนร่างไปโผล่ที่ด้านข้าง เขากระแทกเข้ากับพื้นจุดที่เจ้างูเคยนอนพักอยู่ก่อนหน้านี้ หากไม่มีช่องมิตินี้ เขาคงตกลงไปในลาวา และถึงแม้จะมีธาตุไฟ แต่เขาก็ยังตกอยู่ในอันตรายจากความเย็นยะเยือกอยู่ดี ไฟนี้ไม่ได้เผาไหม้ แต่กลับแช่แข็งทุกสิ่งที่อยู่ใกล้ การยืนอยู่ใกล้ขนาดนี้ทำให้เกรย์เริ่มสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บที่รุนแรง ดวงตาของเขาเปล่งประกายสว่างวาบยิ่งขึ้น และดอกบัวที่นิ่งเฉยมาตลอดก็เริ่มหมุนวนในทันที “นี่มันบ้าอะไรกัน!” เกรย์สบถออกมาโดยควบคุมไม่ได้ เจ้างูพุ่งลงมาเมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว จากท่าทีที่มันพยายามจะเข้าหาเกรย์อย่างบ้าคลั่ง เกรย์มั่นใจว่ามันกำลังตื่นตระหนก ‘วอยด์…’ เกรย์ร้องเรียกในขณะที่พยายามหนีจากเจ้างูที่กำลังพุ่งลงมา เจ้างูปรากฏตัวบนพื้นภายในเวลาไม่กี่วินาที ก่อนที่เกรย์จะทันได้เปิดช่องว่างมิติ มันก็ฟาดหางมหึมาเข้าใส่เขาจนปลิวไปไกลจากดอกบัว เกรย์กระแทกเข้ากับพื้นจนเกือบจะตกเข้าไปในลาวา โชคดีที่เขาหยุดร่างได้ห่างจากมันเพียงไม่กี่ฟุต เจ้างูไม่หยุดโจมตี มันพุ่งตามมาและจู่โจมอย่างเหี้ยมโหด เกรย์พยายามทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับเจ้างูได้สำเร็จ ทว่าประกายในดวงตาของเขากลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และดอกบัวก็เริ่มหมุนเร็วขึ้น เขารู้ดีว่าต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นเจ้างูคงพยายามฆ่าเขาแน่ ประกายแสงจากดวงตาของเขาสะท้อนกับแสงที่ดอกบัวแผ่ออกมา ซึ่งสร้างความตื่นตระหนกให้กับเจ้างู ‘ถ้าไอ้แมวบ้าตัวนั้นไม่รีบโผล่มา ข้าจะฆ่ามันทิ้งซะ!’ เกรย์บ่นในใจขณะวิ่งหนีเจ้างู เขารู้สึกถึงความใกล้ชิดบางอย่างกับดอกบัว แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองทางนั้น ความคิดที่จะครอบครองดอกบัวไม่ได้อยู่ในหัวเลยแม้แต่นิดเดียว การเอาชีวิตรอดคือเป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้ ทีแรกเขาคิดว่าวอยด์จะบรรลุพลังเสร็จเร็วๆ นี้ แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามคาด เจ้างูไล่ตามเขาทันและฟาดเขาปลิวไปอีกครั้ง ยันต์ทั้งหมดที่ได้จากอาจารย์ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น เขาจึงต้องรับมือด้วยการวิ่งหนีเพียงลำพัง ไม่มีทางที่ผู้ใช้อาคมระดับโอเวอร์ลอร์ดจะหนีพ้นจากผู้ใช้อาคมระดับเซจได้ ร่างของเกรย์กำลังจะกระแทกเข้ากับผนังด้านข้างเมื่อเขารู้สึกถึงอุ้งเท้านุ่มๆ ที่แผ่นหลัง ‘เยี่ยม! มาถึงสักที จัดการมันเลย’ เกรย์ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นวอยด์ เขารีบวิ่งไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างเร่งรีบ มุ่งหน้ากลับไปยังถ้ำที่พวกเขาสร้างไว้บนยอดภูเขาไฟ ร่างกายเขามีเลือดไหลโซมไปทั่ว และเขาแน่ใจว่าอาการบาดเจ็บภายในที่ได้รับนั้นหนักหนากว่าที่พลังธาตุแสงในตอนนี้จะรักษาไหว ความหวังเดียวที่จะฟื้นตัวได้เร็วคือยาฟื้นฟูที่ได้มาจากงูพิษเบ่งบาน ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว วอยด์ยืนสูงประมาณสามเมตรด้วยสีหน้าที่ดูแปลกตา เขาอยากจะอวดรูปลักษณ์ใหม่ให้เกรย์เห็น แต่เกรย์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง ตอนนี้เขามีขนสีทองรอบคอ ทำให้ดูสง่างามขึ้น ขนนั้นมีความยาวพอๆ กับขนตามปกติของเขา “ไอ้เจ้านี่มันโดนอัดจนสมองกระทบกระเทือนหรือไง?” วอยด์พึมพำก่อนจะจ้องมองไปยังเจ้างูสองหัว เจ้างูตัวนั้นยังคงเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับหกขั้นต้น เช่นเดียวกับวอยด์ วอยด์มองเจ้างูด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ราวกับว่าเขากำลังมองสัตว์ชั้นต่ำกว่า “ถอยไปซะตอนนี้ แล้วเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่” เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เจ้างูจ้องมองเขาแล้วพ่นลมหายใจใส่อย่างดูแคลน มันมองวอยด์เหมือนกับกำลังมองคนโง่เง่า มันรู้ว่าสายเลือดของวอยด์เหนือกว่า แต่ก็รู้ด้วยว่าวอยด์เพิ่งจะบรรลุพลังเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ย่อมยังไม่คุ้นชินกับพลังใหม่ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสามารถต่อกรกับมันได้เลย “เจ้าเลือกผิดแล้ว ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเนื้อเจ้าจะมีรสชาติแบบไหน” วอยด์กล่าวอย่างมั่นใจก่อนจะพุ่งเข้าใส่เจ้างู ภายในถ้ำ เกรย์รีบหยิบยาฟื้นฟูออกมาดื่มอึกใหญ่ เขากำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสและร่างกายมีแต่รอยฟกช้ำ เมื่อเขาก้าวเข้ามาในถ้ำ ชายที่มีเขาสามคนกำลังนั่งสมาธิอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับประโยชน์จากการเฝ้าดูการบรรลุพลังของวอยด์ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นคนบรรลุสู่ระดับเซจ ดังนั้นมันจึงส่งผลดีต่อพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย เกรย์ไม่ได้สนใจพวกเขาเพราะต้องห่วงสุขภาพของตัวเองก่อน ร่างกายของเขามีรอยแดงเป็นปื้นจากการที่หางของเจ้างูฟาดใส่ และเสื้อผ้าของเขาก็ขาดวิ่นจนหมดสิ้น ถึงจุดนี้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าซี่โครงของเขาหักไปมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว หลังจากกลืนยาลงไป เขาก็ตั้งสมาธิรักษาตัว ทว่าดวงตาของเขายังคงเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาไม่หยุด ย้อนกลับไปที่ภูเขาไฟ เจ้างูกำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที วอยด์ก็ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไป เจ้างูกำลังติดอยู่ในสิ่งที่ดูเหมือนทะเลแห่งความมืด นี่คืออาณาเขตที่สองของวอยด์ อาณาเขตแห่งความมืด เขาใช้สมบัติธาตุมืดชิ้นพิเศษในการบรรลุพลัง ดังนั้นในขณะที่เขากำลังทำความคุ้นเคยกับแก่นแท้ความมืดจากสมบัติชิ้นนั้น เขาก็เกิดความเข้าใจแจ้งขึ้นมาในระหว่างที่ผสานเข้ากับมัน หากผู้คนรู้ว่าสัตว์อสูรระดับหกที่เพิ่งเลื่อนระดับกลับมีถึงสองอาณาเขต พวกเขาคงต้องคลั่งตายเป็นแน่ แต่ก็นะ ช่วยไม่ได้ วอยด์มีระดับธาตุสีดำในตำนานสำหรับทุกธาตุของเขา เรื่องนี้จึงถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาโดยสิ้นเชิง เจ้างูพ่นสายธารเปลวเพลิงออกมา หวังจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของวอยด์ “ข้าบอกให้เจ้าไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว แต่เจ้ากลับเยาะเย้ยข้า ตอนนี้ข้าอยากจะย่างเจ้ากินแล้ว มาเป็นงูที่ดีแล้วให้ข้าฆ่าทิ้งซะดีๆ ดีไหม?” วอยด์กล่าวพร้อมเสียงหัวเราะชั่วร้าย เจ้างูตื่นตระหนกเมื่อได้ยินดังนั้นจึงเร่งความร้อนของเปลวเพลิงขึ้นทันที มันไม่สนใจสุขภาพของตัวเองอีกต่อไปและเริ่มเผาผลาญแก่นแท้ชีวิตเพื่อเพิ่มพลังให้กับตัวเอง “เปล่าประโยชน์ ต่อหน้าข้า ทุกสิ่งที่เจ้าพยายามทำล้วนไร้ค่า ข้าจะทำให้เห็นว่าการเป็นสัตว์อสูรที่ยิ่งใหญ่นั้นเป็นอย่างไร” วอยด์กล่าวพร้อมโบกอุ้งเท้า หลังจากโบกอุ้งเท้า เขาก็กลับคืนสู่ร่างเล็กตามเดิม ในขณะที่เจ้างูทรุดลงกับพื้นและขาดใจตาย หากบอกมันตั้งแต่แรกว่าวอยด์จะสามารถฆ่ามันได้ มันคงไม่มีวันเชื่ออย่างแน่นอน