บทที่ 796 แฝดสยามงั้นรึ? เกรย์ต่อสู้กับคู่หูทั้งสองอยู่พักใหญ่โดยไม่เสียเปรียบ ชายเขาดำอาจมีทักษะด้านมิติที่ดี แต่เขากลับขาดเทคนิคที่จะนำมันมาใช้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งหมดก็ลงเอยด้วยการที่พวกเขาใช้เพียงพละกำลังทางกายภาพในการต่อสู้เป็นหลัก เมื่อทั้งคู่สังเกตเห็นว่าเกรย์ไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย ความตกใจของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว เกรย์ยังคงอยู่ในขั้นที่เจ็ดของระดับโอเวอร์ลอร์ด หากเขาเลื่อนระดับไปถึงจุดสูงสุดของระดับโอเวอร์ลอร์ดได้ เขาคงจะเคลื่อนไหวไปมาในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างอิสระไร้สิ่งขวางกั้น คนอย่างเกรย์ถือเป็นหายนะสำหรับเผ่าพันธุ์ของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาจากวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อมนุษย์ แต่สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้คือเกรย์ไม่ได้สนใจเลยว่าพวกเขาจะปฏิบัติต่อมนุษย์อย่างไร ตราบใดที่ไม่มายุ่งกับเขา เขาก็จะไม่ใส่ใจเรื่องของคนกลุ่มนั้น ทั้งสองสบตากันและรู้ในที่สุดว่าถึงเวลาที่ต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น เดิมทีพวกเขาไม่ต้องการทำเช่นนั้นเพราะมันจะนำความเสี่ยงมาสู่ชีวิตของพี่น้องของพวกเขา แต่ถ้าไม่ทำเช่นนั้น ไม่ใช่แค่พี่น้องของเขาที่จะตกอยู่ในอันตราย แต่เผ่าพันธุ์ทั้งหมดก็จะเผชิญกับความเสี่ยงไปด้วย ในระหว่างที่ต่อสู้ เกรย์ก็ได้เตรียมแผนสำรองไว้ในกรณีที่มีคนจากเผ่าพันธุ์มีเขาโผล่มาเพิ่ม เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาเลยแม้การต่อสู้จะยืดเยื้อมานานกว่าสามนาทีแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ‘ไม่รู้ว่าควรขอบคุณพวกมันหรือควรหัวเราะเยาะดี’ เขาแอบหัวเราะในใจ วอยด์ยังคงอาละวาดอยู่อีกด้านหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงปลอดภัยอยู่ที่นี่ สายตาของเกรย์สอดส่องไปทั่ว และเมื่อสัมผัสได้ถึงความลังเลใจเล็กน้อยในแววตาของชายมีเขา เขาก็รู้ว่าพวกมันกำลังหาวิธีหยุดเขาอยู่ ‘เหอะ! ข้าคงโง่มากถ้าปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป’ เขาแสยะยิ้มก่อนจะปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา ในพริบตาเดียว ออร่าของเกรย์ก็พุ่งจากขั้นที่เจ็ดขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของระดับโอเวอร์ลอร์ด มันเป็นแรงกดดันที่น่าอึดอัดสำหรับทั้งคู่ แรงกดดันที่เกรย์มอบให้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใช้ธาตุในระดับโอเวอร์ลอร์ดขั้นสูงสุดควรจะมี พวกเขาถูกบังคับให้ต้องถอยร่นในทันที เกรย์ใช้สภาวะหลอมรวมด้วยวัตถุประสงค์สองประการ หนึ่งคือเพื่อจัดการกับทั้งคู่ให้เร็วที่สุด สองคือเขาอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน เพียงแค่ออร่าที่แผ่ออกมา เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่เปี่ยมล้นอยู่ในร่างกาย แม้กระทั่งพลังทางกายภาพของเขาก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน ชายเขาดำเป็นคนแรกที่พยายามหลบหนี ทว่าเกรย์ยื่นมือออกไปแล้วกระชากร่างของชายเขาดำออกมาจากอุโมงค์มิติที่มันใช้หลบหนีได้ทันที ชายเขาฟ้าจ้องมองเหตุการณ์นั้นด้วยความตกตะลึง พี่ชายของเขาสามารถหนีจากใครก็ได้ตราบใดที่เข้าสู่อุโมงค์มิติของมันไปแล้ว แต่เกรย์กลับสามารถบังคับให้มันออกมาได้ง่ายดายขนาดนี้ เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนีจากเกรย์ในสภาพนี้ได้ พวกเขาก็ตัดสินใจทุ่มสุดตัวเช่นกัน ทั้งคู่เริ่มหลอมรวมร่างกันในลักษณะที่แปลกประหลาดแต่น่าสนใจ เกรย์เฝ้าดูอยู่เพราะเขารู้สึกว่าการหลอมรวมนี้ช่างน่าทึ่ง เขาไม่ได้พยายามขัดขวางหรือทำอะไรทั้งสิ้น ไม่กี่วินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็หลอมรวมกันจนสำเร็จและพลังของพวกมันก็พุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของระดับโอเวอร์ลอร์ด เกรย์บอกได้ทันทีที่มองว่ามีบางอย่างขาดหายไป ‘พี่น้องของพวกมันงั้นสินะ... เข้าใจละ ถ้าทั้งสามคนอยู่พร้อมหน้า พวกมันคงรวมพลังกันและมีอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว น่าสนใจจริงๆ’ เขาสี่ตาลงพร้อมกับใช้ความคิดอย่างหนัก พี่น้องทั้งสามคนนี้กระตุ้นความสนใจของเขาได้มาก นับจากวินาทีที่เห็นสิ่งนี้ เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะสังหารพวกมันไปเลย เขาอยากจะศึกษาว่าอะไรที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ ครั้งเดียวที่เขาเคยเห็นอะไรแบบนี้คือตอนที่ผู้คนสร้างค่ายกลเพื่อรวมพลังของพวกเขาเข้าด้วยกัน แต่เขาไม่เคยเห็นมนุษย์สองคนหลอมรวมร่างกลายเป็นหนึ่งเดียวกันมาก่อนเลย หลังจากที่พี่น้องหลอมรวมกัน เกรย์ก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของออร่า ชายมีเขาที่อยู่ตรงหน้าเขาสูงกว่าสองเมตร และเขานั้นเป็นสีผสมระหว่างสีฟ้าและสีดำ บนคางของชายคนนั้นมีรอยเส้นที่ดูเหมือนจะเป็นตัวบ่งชี้ว่ามีการหลอมรวมกันเกิดขึ้น เกรย์พุ่งเข้าใส่ เพราะแต่เดิมเขาก็ไม่ได้มีเวลามากมายนัก ชายมีเขาโจมตีทันทีที่เห็นเกรย์พุ่งเข้ามา พลังโจมตีของมันอยู่ในระดับใหม่ที่สูงขึ้น ซึ่งเหนือกว่าตอนที่ทั้งคู่แยกกันอยู่มาก แม้จะอยู่ในสภาวะหลอมรวม พลังทางกายภาพของเกรย์ก็ยังไม่อยู่ในระดับเดียวกับชายมีเขา ทว่าเขาใช้ความสามารถด้านธาตุมาเสริมจุดนี้ พวกเขาสาดอาวุธใส่กันอย่างรวดเร็ว อุโมงค์เริ่มสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง ในอัตรานี้ เกรย์มั่นใจว่าคนอื่นๆ ในระดับโอเวอร์ลอร์ดขั้นสูงสุดที่กำลังไล่ล่าตัววอยด์อยู่ จะต้องสัมผัสได้ถึงการต่อสู้และรีบมุ่งหน้ามาที่นี่แน่ ลูกแก้วปรากฏขึ้นในมือของเขา มันสร้างขึ้นจากสามธาตุ ได้แก่ ไฟ สายฟ้า และมิติ นับตั้งแต่เขาเรียนรู้วิธีใช้พลังธาตุมิติในการโจมตี มันก็กลายเป็นหนึ่งในวิธีการโจมตีที่ร้ายกาจที่สุดของเขา เขาขว้างลูกแก้วใส่ชายมีเขา เมื่อชายมีเขาเห็นลูกแก้วนั้น มันก็สัมผัสได้ทันทีว่ามันทรงพลังเพียงใด มันรู้ดีว่าไม่อาจประมาทได้ “อยากรู้จังว่าใครเป็นคนคุมอยู่ ระหว่างไอ้คนใช้มิติ หรือไอ้คนใช้น้ำ” เกรย์พึมพำด้วยความอยากรู้อยากเห็น นับตั้งแต่พวกมันรวมร่างกัน เขาก็พบว่านี่เป็นปัญหามาได้สักพักแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกมันเป็นคนละคนกัน ดังนั้นกระบวนการคิดของพวกมันก็น่าจะแตกต่างกัน... อย่างน้อยเขาก็คิดเช่นนั้น เขาถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าพวกมันจัดการกับลูกแก้วได้อย่างใจเย็น ผู้ใช้ธาตุมิตินี่เองที่เป็นคนจัดการกับมัน ‘ความเข้าใจของพวกมันถึงระดับนี้แล้วสินะ... เข้าใจแล้ว’ เกรย์เฝ้ามองการโจมตีของเขาที่ถูกทำลายลงด้วยความพยายามของทั้งคู่ “ถึงเวลาจบเรื่องนี้สักที” เขาพึมพำขณะที่มีก้อนน้ำแข็งปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ นี่คือท่าโจมตีที่เขาได้รับมาจากกลุ่มแสงจันทร์ หลังจากก้อนน้ำแข็งปรากฏขึ้น เขาก็สร้างจารึกเวทขึ้นมาสองอันก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายมีเขา เป็นการโจมตีสามทางที่ร้ายกาจและมีประสิทธิภาพมาก โดยเฉพาะเมื่อใช้กับศัตรูเพียงคนเดียว