บทที่ 58 - เขาคือคนคนนั้น... “พวกเราต้องเชื่อคำพูดคุณฝ่ายเดียวหรือไง? ถึงจะเข้าใจในจุดที่คุณสื่อ แต่ความจริงก็คือคุณนั่งสบายใจเฉิบไม่มีรอยขีดข่วน ในขณะที่พี่เฮยเป่ากำลังจะตายอยู่ที่โรงพยาบาล!!” หลิงซานหยุดหายใจครู่หนึ่งพร้อมส่งเสียงฮึดฮัดก่อนจะพูดต่อ “เรายังสรุปไม่ได้หรอกนะว่าเป็นเหตุป้องกันตัวจนกว่าจะมีการสอบสวนเพิ่มเติม ไม่แน่ว่าคุณอาจจะเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อนก็ได้ ใครจะไปรู้” “เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำไปเลย!” หลินอี้เข้าใจดีว่าเขามีสถานะอย่างไรในสายตาของหลิงซาน หญิงสาวไม่ชอบขี้หน้าเขานั่นเป็นเรื่องชัดเจน และหลิงซานเองก็ต้องการจะสั่งสอนเขาโดยใช้อำนาจในฐานะตำรวจ ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าพี่เฮยเป่าเป็นคนประเภทไหน แต่ก็ชัดเจนเช่นกันว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มีความเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อยกับเหตุการณ์เมื่อวาน หลิงซานไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวันหนึ่งเธอจะต้องใช้อำนาจหน้าที่มาจัดการเรื่องส่วนตัว แต่เมื่อคิดทบทวนดูอีกทีเธอก็พบความชอบธรรมในการกระทำของตัวเอง ไม่ว่าเหยื่อจะเป็นใคร แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือหลินอี้ได้จัดการพี่เฮยเป่าจนสะบักสะบอม การที่เธอจะสั่งสอนและอบรมเด็กหนุ่มจอมรุนแรงคนนี้สักเล็กน้อยก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย รถคันที่นั่งเป็นแบบที่มีที่กั้นแยกเป็นสองส่วน ด้านหลังมีเพียงหลินอี้และหลิงซานนั่งอยู่ด้วยกัน ซึ่งแยกออกจากคนขับด้านหน้าโดยสิ้นเชิง และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหลินอี้ถึงได้กล้าพูดจาอุกอาจ ทั้งเรื่องหน้าอกหน้าใจและเรื่องอื่นๆ กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ หลิงซานส่งเสียงฮึดฮัดใส่หลินอี้ที่หันหน้าหนีไปอีกทาง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น “ซง นี่หวยจวินนะ” เสียงของหัวหน้าทีมดังออกมาจากปลายสาย “หัวหน้าคะ กลับมาที่ซงซานแล้วเหรอคะ?” หลิงซานกล่าวด้วยความโล่งอก เธอไม่ได้เบาะแสอะไรเลยเกี่ยวกับคดีปล้นธนาคารและเริ่มจะสติแตก การปรากฏตัวของหยางหวยจวินแทบจะการันตีได้เลยว่าคดีนี้จะได้รับการคลี่คลาย “ใช่ เพิ่งมาถึงเนี่ย กำลังจะกลับไปที่สถานี ที่นั่นมีอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่า?” หวยจวินถาม “คนที่ชาวบ้านเรียกกันว่าพี่เฮยเป่าใช้ปืนยิงในโรงเรียนมัธยมซงซานค่ะ ฉันเพิ่งจัดการเรื่องนี้ไป” หลิงซานรายงานสั้นๆ “อะไรนะ? พี่เฮยเป่าเนี่ยนะ ใช้ปืนยิงในโรงเรียน?!” หวยจวินอุทานด้วยความตกใจ เขาเพิ่งออกจากซงซานไปไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ ทำไมสถานการณ์ถึงได้ดุเดือดขึ้นมาขนาดนี้? “จริงๆ ไม่มีผู้บาดเจ็บค่ะ ยกเว้นตัวพี่เฮยเป่าเองที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการกระทำของนักเรียนคนหนึ่งในโรงเรียน ตอนนี้เขาถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลแล้ว ส่วนนักเรียนคนนั้นอยู่กับฉัน กำลังพาตัวไปสอบปากคำที่สถานีค่ะ” หลิงซานพูดพลางจ้องเขม็งไปที่หลินอี้โดยสัญชาตญาณ “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวเจอกันที่สถานี!” หวยจวินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ดีใจที่ไม่มีนักเรียนคนไหนได้รับบาดเจ็บ รถตำรวจแล่นผ่านท้องถนนและมาถึงสถานีตำรวจซงซานในเวลาไม่นาน หลิงซานเป็นคนคุมตัวหลินอี้ลงจากรถด้วยตัวเอง ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จัดการกับพวกสมุน ในจังหวะนั้น รถตำรวจอีกคันขับเข้ามาในลานจอด หลิงซานจำป้ายทะเบียนได้ทันที มันคือรถของหยางหวยจวิน! ชายร่างสูงผิวเข้มเล็กน้อยกระโดดลงจากรถและก้าวฉับๆ ตรงมาหาหลิงซาน รูม่านตาของหลินอี้หดวูบเมื่อเห็นชายคนนั้น เขาคือคนคนนั้น... หลินอี้ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วในจังหวะที่หวยจวินเดินเข้ามาใกล้ “หัวหน้า!” หลิงซานโบกมือให้อย่างดีใจ หลินอี้อยากจะเตะแม่สาวแซ่ซงคนนี้จริงๆ จะมาหัวหน้าอะไรกันนักหนา แล้วห้องสอบสวนล่ะเกิดอะไรขึ้น?! รีบพาฉันไปที่ห้องสอบสวนสิ! หลินอี้เบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาของหวยจวิน “ช่างบังเอิญจริงๆ!” หวยจวินยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้หลิงซาน ก่อนจะสังเกตเห็นนักเรียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ “นี่คือนักเรียนที่จัดการพี่เฮยเป่าเหรอ?” “ใช่ค่ะ!” หลิงซานตอบพร้อมพยักหน้า เธอหันไปมองหลินอี้ที่เอาแต่เงียบและก้มหน้าก้มตาอย่างเชื่อฟัง นี่มันอะไรกัน? ตอนอยู่กับฉันทำตัวเกเรนัก พอกับหัวหน้าทำไมถึงได้สงบเสงี่ยมเจียมตัวแบบนี้?! หลิงซานรู้สึกโกรธมากในตอนนั้น เจ้าหมอนี่กำลังดูถูกเธอชัดๆ! “เฮอะ หลินอี้ ทำอะไรอยู่น่ะ? เงยหน้าขึ้นมาทักทายหัวหน้าหยางเดี๋ยวนี้!” “ซง เป็นอะไรไปน่ะ ดูหงุดหงิดจัง เขาเป็นแค่นักเรียนเองนะ ใจเย็นๆ หน่อย!” หวยจวินขมวดคิ้วกับการกระทำของหลิงซาน ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะคิดว่าหลินอี้ไม่ใช่คนไม่ดี ก็เด็กนี่สวมชุดนักเรียนอยู่นี่นา! ว่าแล้วเขาก็ก้าวเข้าไปแตะไหล่เด็กหนุ่มเบาๆ “เป็นอะไรไปล่ะเจ้าหนุ่ม? เชื่อใจพี่ได้นะ บอกพี่มาว่าเกิดอะไรขึ้น!” “......” หลินอี้พูดไม่ออก เขายังคงก้มหน้าอยู่ พี่งั้นเหรอ? ใครเป็นพี่แก? การที่หยางหวยจวินจำเขาได้คือสิ่งที่หลินอี้ไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด เขาจึงยิ่งก้มหน้าลงไปอีกและไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรทั้งสิ้น “หัวหน้าหยางพูดด้วยนะ!!” หลิงซานทนไม่ไหวแล้ว ทำไมหมอนี่ต้องทำตัวเชื่อฟังขนาดนั้นด้วย?! “เอ่อ... จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอกครับ......” หลินอี้พึมพำเสียงเบา “ไม่มีอะไรเนี่ยนะ..?” หวยจวินขมวดคิ้วกับคำตอบ เด็กคนนี้ไม่มีสัมมาคารวะเลยหรือไง ทัศนคติแบบนี้มันอะไรกัน? เดิมเขาตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้โดยไม่ผ่านเอกสารหรือขั้นตอนทางการ เพื่อที่จะได้ไม่ให้เสียประวัติเด็ก แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ค่อยให้ความร่วมมือหรือเข้าใจในความเมตตาของเขาเลยแม้แต่น้อย “พวกเขาเข้ามาหาเรื่องผมก่อน ผมก็เลยป้องกันตัวแล้วจัดการพวกมันไป.......” หลินอี้เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ ทำไมจู่ๆ หวยจวินถึงมาวุ่นวายนัก เขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองไม่ได้หรือไงเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด? หยางหวยจวินนิ่งเงียบไปนานหลังจากได้ยินคำตอบ และหลินอี้ก็สัมผัสได้ถึงสายตาอันคมกริบของหัวหน้าที่กำลังจ้องมองมาที่เขา มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดมาก “เงยหน้าขึ้นหน่อยได้ไหม?” หวยจวินรู้สึกประหลาดใจกับคำขอของตัวเอง บนโลกนี้มีคนที่หน้าตาคล้ายกันมากเกินไปจริงๆ... เป็นไปไม่ได้หรอกที่เด็กนี่จะเป็นคนคนนั้น คงแค่เสียงคล้ายกันเท่านั้นแหละ เพราะยังไงซะเด็กนี่ก็เป็นแค่นักเรียน...... “หน้าตาผมก็ไม่ได้ดูดีอะไร แถมผมก็ไม่ใช่เด็กผู้หญิงด้วย เพราะงั้น......” หลินอี้ถอนหายใจในใจ หัวหน้าสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจนได้ ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก เขาต้องดีลกับหยางหวยจวินคนนี้นี่นา! ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความช่างสังเกตอยู่แล้ว หลิงซานเริ่มสับสนกับเหตุการณ์ตรงหน้า ทำไมหลินอี้ถึงทำตัวแบบนั้น และทำไมหัวหน้าถึงยังใจดีกับเขาได้อย่างน่าประหลาดใจขนาดนี้?! หลิงซานกำลังจะคว้าหัวหลินอี้ให้เงยขึ้นมาด้วยตัวเอง ทันใดนั้นหวยจวินก็ก้มลงไปจ้องหน้าหลินอี้... เขาคือคนคนนั้น! ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นเขาคนนี้แน่นอน!! หวยจวินมั่นใจถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ คนตรงหน้าคือคนที่เขาตามหามาตลอด! เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงมาเป็นนักเรียนได้ แต่สายตาของเขามันหลอกกันไม่ได้ “อาร์โนลด์..?” หวยจวินลองหยั่งเชิงพลางพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นในใจ “อ-อะไรนะครับ?” หลินอี้สบถในใจอย่างหนัก แต่ยังคงทำสีหน้าสับสนเหมือนเดิม “อีเกิล นายใช่ไหม?” หวยจวินวิเคราะห์สีหน้าของหลินอี้อย่างละเอียด แต่ผลลัพธ์ทำให้เขาผิดหวัง หลินอี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่นิดเดียวเมื่อเขาเรียกชื่อภาษาอังกฤษของชายคนนั้น......