Chapter 36 - Damned Licence Plate

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:01

บทที่ 36 - แผ่นป้ายทะเบียนเวรตะไล “แต่เรามีพลแม่นปืนพร้อมแล้วนะคะ! พวกเขามั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าจะจัดการพวกโจรได้!” ซ่งหลิงซานโต้แย้ง “เธอก็บอกเองว่านั่นแค่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์! แล้วอีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือล่ะ? ถ้าเกิดคุณหนูชูโดนลูกหลงขึ้นมาจะทำยังไง? เราทั้งคู่ต้องรับผิดชอบต่อความสูญเสียนั้นนะ!” ผู้อำนวยการตำหนิ “ผมบอกให้คุณเล่นแบบปลอดภัยไว้ก่อน ฟังข้อเรียกร้องของพวกมันก่อนเป็นอันดับแรก!! แล้วเราค่อยมาตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อไป!” “เข้าใจแล้วค่ะ” ซ่งหลิงซานรู้สึกหนักใจ เธอวางแผนที่จะเดิมพันด้วยความเสี่ยงโดยให้พลแม่นปืนจัดการพวกโจร แต่เมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ มันก็ไม่สามารถทำได้อีกต่อไป แม้แต่ผู้อำนวยการยังสั่งห้ามไว้ แล้วเธอจะทำอะไรได้อีก? ในทางกลับกัน ไอ้หัวล้านกลับรู้สึกยินดีกับความจนมุมของตำรวจ มันรีบขึ้นรถเอสยูวีสีดำพร้อมกับสมุนที่เหลือแล้วขับออกไปทันที ซ่งหลิงซานทำได้เพียงมองรถคันนั้นหายลับไปในระยะไกลพร้อมกับตัวประกันด้วยความรู้สึกจนปัญญา “คุณหนู......” ลี่ฝูตื่นตระหนกขณะจ้องมองไปในทิศทางที่รถวิ่งไป เขาพยายามโทรหาประธานบริษัทแต่สายไม่สามารถเชื่อมต่อได้เลย “วางใจเถอะครับคุณลี่ฝู ตำรวจจะจัดการเรื่องนี้เอง” รองหัวหน้าทีมพูดขึ้นพร้อมกับหยิบวิทยุสื่อสารออกมา “เรียกทุกหน่วย! เรียกทุกหน่วย! พวกโจรปล้นธนาคารหลบหนีไปด้วยรถเอสยูวีสีดำ ป้ายทะเบียน A74110!! เตรียมการสะกดรอยตามเดี๋ยวนี้!!” “74110?” หลิงซานทวนเลขทะเบียนนั้นในใจ พลางพึมพำกับตัวเอง พวกโจรพวกนี้กำลังล้อเลียนเธอ! เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ด้วยความหัวเสีย “จราจรเหรอ? ฉันซ่งหลิงซานจากแผนกอาชญากรรม ช่วยเช็กป้ายทะเบียนให้หน่อยค่ะ เป็นรถเอสยูวี ทะเบียน A74110...... อะไรนะ? ไม่ใช่รถเอสยูวีเหรอ...? มั่นใจนะ? โอเค เข้าใจแล้ว” ไอ้พวกโจรเวร! ที่แท้มันก็จงใจโชว์ป้ายทะเบียนให้เห็นชัดๆ มันเป็นการยั่วยุแบบเต็มขั้น!! หลิงซานทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอกล้าแม้กระทั่งเอาเลขทะเบียนปลอมนั่นไปตรวจสอบ...! ... ทันทีที่ขึ้นรถ ไอ้หัวล้านก็สั่งให้ลูกสมุนมัดตัวหลินอี้และเมิ่งเหยาเอาไว้ มันมองหลินอี้ด้วยความขบขันและสะใจ “ว่าไงเจ้าหนู คิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้อยากมาร่วมวงด้วยขนาดนั้น? พวกเราต้องการแค่คุณหนูตระกูลชูคนเดียว แต่แก...! แกดันทำตัวเป็นฮีโร่จนต้องลากแกมาด้วยแบบนี้!” หลินอี้ตกใจ ไอ้หมอนี่รู้จักเมิ่งเหยา! มันเป็นความเป็นไปได้ที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย พวกเขาคิดกันแค่ว่าตัวประกันถูกเลือกโดยสุ่ม หลินอี้ยังเคยคิดว่าที่ไอ้หัวล้านยืนกรานจะเอาตัวเมิ่งเหยาไป เป็นเพราะความสวยของเธอและความหื่นกระหายของมันเท่านั้น พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านี่คือการลักพาตัวที่วางแผนมาเป็นเป้าหมายชัดเจน “พ-พวกแก... รู้จักฉันด้วยเหรอ?” เมิ่งเหยาถามออกมาโดยสัญชาตญาณด้วยความตกใจเช่นกัน “เออ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็แกคือทายาทของบริษัทเผิงจ้านอุตสาหกรรมนี่หว่า!!” ไอ้หัวล้านอธิบายอย่างร่าเริง “ถ้าไม่รู้จักแก แล้วฉันจะลากแกมาด้วยทำไมล่ะ?” “ทำไมพวกแกต้องลักพาตัวฉันมาด้วย....?” เมิ่งเหยาไม่เข้าใจ เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนพวกนี้เตรียมการมาทุกอย่าง!! “ทำไมงั้นเหรอ? หึหึ.... รู้ดีแก่ใจไม่ใช่รึไง...” ไอ้หัวล้านยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองๆ “ลองคิดดูสิ ว่าแกมีอะไรดีถึงคุ้มค่ากับการถูกลักพาตัว?” “ฉัน....” เมิ่งเหยากะพริบตาด้วยความช็อก ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ต้องการตัวเธอใช่ไหม!? เมื่อคิดได้ดังนั้น เมิ่งเหยาก็สรุปในใจว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก เธอทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ ดวงตากลมโต ผิวพรรณก็ขาวผ่อง... หน้าอกหน้าใจก็เข้ารูปสวยงามและอวบอิ่ม... มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายจะสนใจเรือนร่างแบบเธอ ม-ไม่นะ....... เมิ่งเหยาทำท่าจะร้องไห้ออกมาเมื่อนึกภาพตอนที่ถูกไอ้คนหน้าตาน่ารังเกียจคนนี้ล่วงเกิน เธอขอตายดีกว่าให้คนแบบมันมาทำอะไรเธอ!! เธอขอยอมตกเป็นของหลินอี้ดีกว่าคนน่ารังเกียจพรรค์นี้!! ทำไมต้องเป็นหลินอี้? เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เมิ่งเหยานึกออกตอนนี้ จงผินเหลียงทำให้เธอรำคาญจนไม่อยู่ในตัวเลือก ส่วนที่เหลือก็มีแค่ลุงฝูกับหลินอี้... เธอแอบด่าทอตัวเองที่ล้มเหลวในชีวิต ผู้ชายสามคนนี้คือผู้ชายทั้งหมดที่เธอรู้จักเลยงั้นเหรอ!! วงสังคมของเธอแคบเกินไปแล้ว..! ทำไมเธอถึงโชคร้ายได้ขนาดนี้? เมิ่งเหยาเริ่มวางแผนหาทางออกจากสถานการณ์นี้ขณะที่ครุ่นคิดถึงชีวิตอันแสนอาภัพของตัวเอง อาการหน้าซีดสลับแดงของเมิ่งเหยาทำให้ไอ้หัวล้านเข้าใจไปอย่างเดียวว่าสาวน้อยกำลังคิดไปไกล “โธ่เว้ย! ฉันมีผู้หญิงเยอะแยะ โอเคไหม? ไม่ได้สนใจเด็กอย่างแกหรอก!! ที่ฉันลักพาตัวแกมาก็เพราะมีคนจ้างมาต่างหาก!!” เมิ่งเหยาถอนหายใจออกมาทันที รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่คนร้ายไม่ได้หมายตาเรือนร่างของเธอ “ลูกพี่ ผมโอเคนะกับเด็กแบบนี้ บางทีเราอาจจะเล่นสนุกกับเธอสักหน่อยก็ได้มั้ง?” หมาหลิวแสยะยิ้มหื่นกระหายขณะจ้องมองเมิ่งเหยา “หุบปากไปเลยหมาหลิว!! เบื้องบนสั่งมาว่าห้ามแตะต้องเด็กคนนี้เด็ดขาด เราต้องส่งตัวเธอไปแบบครบสามสิบสอง” ไอ้หัวล้านดุ “เออ น่าเสียดายว่ะ!” หมาหลิวหันกลับไปทำท่าเกรงกลัวไอ้หัวล้าน “ถ้าได้ฟันผู้หญิงสวยขนาดนี้สักครั้ง ผมคงตายตาหลับแล้วล่ะ!” “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! เดี๋ยวงานจบก็ได้เงินไปหาเด็กมัธยมมานอนกอดเองนั่นแหละ!!” ไอ้หัวล้านดูจะไม่สบอารมณ์กับความหื่นกระหายของหมาหลิวเท่าไหร่นัก เมิ่งเหยารู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นกอง พวกนี้ไม่ได้ต้องการตัวเธอ ก็ถือว่ายังโชคดีอยู่ เธอไม่ต้องห่วงเรื่องจะถูกล่วงเกินแล้ว! แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดคือการที่ไอ้หัวล้านนั่นดันมัดมือเธอติดไว้กับมือของหลินอี้! ไอ้หมอนั่นต้องถือโอกาสถือเนื้อต้องตัวเธอแน่ๆ! ทว่ามือของหลินอี้กลับทำให้เมิ่งเหยานึกถึงฉากในธนาคารตอนที่เขาผลักเธอลงแล้วเอาตัวเข้ามารับหน้าที่เป็นตัวประกันแทน มันทำให้เมิ่งเหยารู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก เธอเป็นอะไรไป? หรือว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้จะเปลี่ยนมุมมองที่เธอมีต่อหลินอี้ไปแล้ว? ไม่หรอก เร็วไปหรือเปล่า! มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก! แต่จะมีใครทำแบบที่

React

พูดคุย