Chapter 35 - Ill Be Your Hostage

เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 16:59

บทที่ 35 - ผมจะเป็นตัวประกันเอง “ผมจะเป็นตัวประกันเอง... อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงเลย” หลินอี้ยืนขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฉู่เมิ่งเหยาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง! ผู้ชายคนนี้ไม่กลัวตายหรือไง ถึงได้กล้าเสนอตัวช่วยเธอในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้? ใช่... เขาถูกจ้างมา เมิ่งเหยารู้ข้อนั้นดี แต่เงินจะมีค่าอะไรเมื่อเทียบกับชีวิต? ไม่มีใครหรอกที่ไม่รักตัวกลัวตาย มันเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์! ด้วยเหตุนี้ เมิ่งเหยาจึงตระหนักได้ว่าหลินอี้ไม่ได้ทำไปเพราะเห็นแก่เงินของพ่อเธอเพียงอย่างเดียว แต่มันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น ในวินาทีนั้น เมิ่งเหยาไม่ได้รู้สึกว่าหลินอี้เป็นตัวกวนประสาทอีกต่อไป อย่างน้อยที่สุด หมอนี่ก็เป็นลูกผู้ชายตัวจริง! เธอรู้ดีแก่ใจว่าจงผิ่นเลี่ยงไม่มีทางกล้าเอาตัวเข้าแลกแบบที่หลินอี้ทำอยู่ตอนนี้แน่ รายนั้นคงจะหวาดกลัวยิ่งกว่าเธอเสียอีก! เอ๊ะ? แล้วทำไมเธอต้องเอาหลินอี้ไปเปรียบเทียบกับจงผิ่นเลี่ยงด้วยล่ะ? เมิ่งเหยาสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องไร้สาระแบบนี้ “ไอ้ฉิบหาย!” ข้อเสนอของหลินอี้ทำให้เจ้าโล้นชะงักด้วยความคาดไม่ถึง คนอื่นต่างพากันก้มหน้าก้มตาเพราะกลัวโดนเลือก แต่ไอ้หมอนี่มันเป็นบ้าอะไร ถึงได้เสนอตัวออกมาเองวะ? “แกเป็นใครวะ? กูไม่ได้เลือกแก ไอ้หนู!!” เจ้าโล้นขมวดคิ้วจ้องหน้าหลินอี้เขม็ง “ไสหัวไปไกล ๆ ถ้าไม่อยากตาย!!” “คุณแค่ต้องการตัวประกันไม่ใช่เหรอ? ใครก็เหมือนกันนั่นแหละ” หลินอี้ยักไหล่ “ผมจะให้ความร่วมมืออย่างดี เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก” “ไปตายซะไป๊!” เจ้าโล้นเริ่มโมโหจัด หลินอี้ทำให้เขาเสียจังหวะและดูไม่เกรงใจกันเลยสักนิด ว่าแล้วเขาก็ยกปืนขึ้นเล็งและลั่นไกใส่หลินอี้ทันที อย่างไรก็ตาม กระสุนเพียงนัดเดียวไม่อาจทำอะไรคนระดับหลินอี้ได้ แม้จะยิงในระยะเผาขนก็ตาม วิชา ‘มังกรควบคุม’ (Art of Dragon Mastery) ช่วยยกระดับการตอบสนองของเขาให้เหนือมนุษย์ แค่เขาเบี่ยงตัวเพียงนิดเดียวก็หลบกระสุนพ้นแล้ว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเบี่ยงตัว ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว—มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างหลังเขาพอดี! จากมุมที่เจ้าโล้นยิงมา กระสุนนัดนี้ต้องพุ่งไปโดนเธอแน่ ๆ และมันอาจถึงขั้นปลิดชีวิตเธอได้เลย! หลินอี้กัดฟันกรอด เขาใช้เวลาที่เหลือเพียงเสี้ยววินาทีบิดตัวกลับมาขวางวิถีกระสุนเพื่อรับมันไว้แทน! กระสุนพุ่งเจาะเข้าที่ต้นขาของหลินอี้ ทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ ความเจ็บระดับนี้ไม่ได้สาหัสเกินทนสำหรับเขา แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี โชคดีที่เขาจัดระเบียบร่างกายได้ทัน กระสุนจึงโดนเพียงกล้ามเนื้อและไม่เข้าจุดสำคัญ “กรี๊ดดด!!!” ฝูงชนพากันร้องอุทานด้วยความตกใจ ทั้งเมิ่งเหยาและอวี่ซูต่างรีบยกมือขึ้นปิดปาก หลินอี้ถูกยิง! แต่ทั้งสองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หลินอี้สามารถหลบกระสุนนัดนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบถ้าเขาไม่ยอมบิดตัวกลับมาเพื่อปกป้องผู้หญิงข้างหลัง เมื่อคิดได้ดังนั้น เมิ่งเหยาก็มองไปยังผู้หญิงที่หลินอี้ช่วยไว้ด้วยสายตาที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อย “เชี่ยเอ๊ย ไอ้หมอนี่!!” เจ้าโล้นจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความอึ้ง หมอนี่มันบ้าชะมัด! “ลูกพี่ ตำรวจมาเพิ่มแล้วครับ...”

React

พูดคุย