**บทที่ 805: นายน้อยปิงผู้โอหัง** “อ้อ ที่แท้ผู้พัฒนาก็อยากจะซื้อที่ดินของฉันนี่เอง!” ครูใหญ่อุปถัมภ์พยักหน้าพลางทำความเข้าใจในสิ่งที่หลี่ฉือฮวาสื่อ “เงื่อนไขของเราเรียบง่ายมาก เราไม่ต้องการเงิน แต่คุณต้องสร้างสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งใหม่ พร้อมเฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์ครบครันในที่แห่งใหม่ตามที่เราต้องการ จากนั้นเราถึงจะแลกเปลี่ยนที่ดินผืนนี้กับคุณ” อวี่เสี่ยวเขอประกาศเงื่อนไขของเธอทันทีตามที่ได้ตกลงกับครูใหญ่ไว้ก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้เคยมีผู้พัฒนาบางรายพยายามเข้ามาเจรจา แต่ก็ต้องยอมแพ้ไป เพราะแผนการก่อสร้างของอวี่เสี่ยวเขอนั้นซับซ้อนเกินไป และมันยากเกินกว่าจะทำกำไรให้คุ้มทุนหลังจากหักค่าก่อสร้างแล้ว จ้าวฉีปิงสังเกตเห็นอวี่เสี่ยวเขอ สายตาของเขาจ้องมองสำรวจเรือนร่างของเธออย่างหื่นกระหาย เด็กสาวคนนี้สวยชะมัด! ยัยเด็กนี่เป็นคนของสถานสงเคราะห์งั้นเหรอ? หัวใจของจ้าวฉีปิงเริ่มคันยุบยิบ เขาไม่ได้แตะต้องผู้หญิงเลยตั้งแต่ขาหัก และเขามักจะน้ำลายสอเสมอเมื่อได้เห็นอวี่เสี่ยวเขอ “ได้สิ ตกลง! แต่เธอก็ดูใช้ได้เลยนะ มาเป็นเลขาส่วนตัวของฉันสิ แล้วฉันจะตกลงตามเงื่อนไขทุกอย่างที่เธอขอเลย” จ้าวฉีปิงมองอวี่เสี่ยวเขอด้วยสายตาแทะโลมและตอบตกลงอย่างไม่ใส่ใจ เพราะถ้าเขางาบอวี่เสี่ยวเขอได้เมื่อไหร่ เงื่อนไขพวกนี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป “ขอโทษที ฉันละทิ้งสถานสงเคราะห์ไปไหนไม่ได้หรอก ฉันเกรงว่าคุณคงต้องไปหาคนอื่นที่เหมาะสมกว่านี้แล้วละ” อวี่เสี่ยวเขอมองจ้าวฉีปิงด้วยความรังเกียจและปฏิเสธข้อเสนอของเขาทันที “หัดเรียนรู้ที่จะรับไมตรีไว้บ้างจะดีกว่านะ จะได้ไม่ต้องให้พวกเราต้องใช้กำลัง!” จงฝ่าไป๋ไม่คิดว่าคนจากสถานสงเคราะห์พวกนี้จะดื้อรั้นขนาดนี้ “ถ้าไม่อยากคุยกันดี ๆ ก็คอยดูแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” “อะไรกัน คิดจะข่มขู่คนแก่อย่างฉันงั้นเหรอ?” ครูใหญ่หัวเราะอย่างเย็นชาก่อนจะปรายตาไปทางหลี่ฉือฮวา “หลี่ฉือฮวา เธออาจจะมีชื่อเสียงในโลกใต้ดินของที่นี่ แต่ฉันไม่กลัวเธอหรอก! ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่ใช่คนเดียวหรอกที่สนใจสถานสงเคราะห์ของฉัน รู้ไหมว่าทำไมคนอื่นถึงยอมแพ้ไป?” หลี่ฉือฮวาชะงักไปและมองครูใหญ่อย่างสับสน หรือว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร? หรือบางทีสถานสงเคราะห์แห่งนี้จะมีใครบางคนหนุนหลังอยู่? “โจวเทียนตี้เคยมีลูกน้องที่ชื่อลุงเหยียน เขาเป็นยอดฝีมือระดับโกลด์ (Gold Class)” ครูใหญ่ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “โจวเทียนตี้เคยอยากได้ที่ดินผืนนี้ แต่เขาก็ยอมถอยไปหลังจากที่พิจารณาใหม่อีกครั้ง...” “คุณ... คุณรู้จักระดับโกลด์ด้วยงั้นเหรอ?” หลี่ฉือฮวามองครูใหญ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ ทว่าความสามารถของยอดฝีมือระดับโกลด์นั้นไม่ใช่ความลับสำหรับหลี่ฉือฮวา เขาก็เคยมีคนระดับโกลด์อยู่สองคน แต่เจ้าบ้าหลินอี้ดันฆ่าพวกนั้นตายไปหมดแล้ว “ยายแก่คนนี้อาจจะไม่เก่งกาจนัก แต่ฉันก็อยู่ในระดับโกลด์!” พลังกดดันของครูใหญ่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในพริบตา จนหลี่ฉือฮวา, จงฝ่าไป๋ และจ้าวฉีปิง ต่างก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่น่าอึดอัด แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ผู้ฝึกหัด *Ancient Martial Arts* แต่พวกเขาก็สามารถแยกแยะระดับของคู่ต่อสู้ได้ พลังของครูใหญ่นั้นช่างคล้ายคลึงกับของผู้ฝึกหัดศิลศตศาสตร์จริง ๆ! คราวนี้หลี่ฉือฮวาไม่สงสัยในคำพูดของเธออีกต่อไป เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีจอมยุทธ์ระดับโกลด์ซ่อนตัวอยู่ในสถานสงเคราะห์เล็ก ๆ แห่งนี้! มิน่าเล่ามันถึงตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่มาได้หลายปี ที่แท้ทุกคนก็หวาดกลัวเธอนี่เอง! “ระดับโกลด์งั้นเหรอ?” จ้าวฉีปิงหัวเราะอย่างเย็นชา “พ่อของฉันเป็นยอดฝีมือระดับเอิร์ธ (Earth Class) ขั้นต้น ส่วนคุณปู่ของฉันน่ะอยู่ระดับเอิร์ธขั้นปลายจุดสูงสุดแล้ว ยอดฝีมือระดับโกลด์กระจอก ๆ จะทำอะไรได้?” จ้าวฉีปิงไม่ได้โกหก พ่อของเขา จ้าวกวางอิน มีพลังอยู่ในระดับเอิร์ธขั้นต้น และคุณปู่จ้าวผู้นำตระกูลก็อยู่ในระดับเอิร์ธขั้นปลาย แถมยังกำลังหาโอกาสทะลวงเข้าสู่ระดับสกาย (Sky Class) อีกด้วย อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างระหว่างระดับเอิร์ธและระดับสกายนั้นมหาศาลราวฟ้ากับเหว หลายคนยอมเสียสละทุกอย่างแต่ก็ยังไม่สามารถบรรลุถึงขั้นนั้นได้ ถึงกระนั้น แค่ระดับเอิร์ธก็น่าตกใจเพียงพอแล้ว! จ้าวฉีปิงรีบร้อนที่จะฮุบสถานสงเคราะห์แห่งนี้ และเขาไม่ต้องการถูกข่มขู่โดยยอดฝีมือระดับโกลด์! เขาจึงต้องใช้พลังของพ่อและปู่มาข่มขวัญเธอ! ทว่า ความจริงแล้วเขาเป็นเพียงลูกนอกสมรส และมันถือเป็นเรื่องต้องห้ามในการเปิดเผยตัวตนข้างนอก หากคนในตระกูลจ้าวรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป พวกเขาคงรุมประณามเขาแน่ ถ้าลุงจูไม่บาดเจ็บ และจางหลงกับหลี่เหยาไม่ตายไปก่อน จ้าวฉีปิงคงไม่ต้องเปิดเผยตัวตนเช่นนี้ แต่ตอนนี้คนเก่ง ๆ รอบตัวเขาหายไปหมดแล้ว และวันนี้เขาก็ไม่ได้พาเย่าหวังมาด้วย เขาจึงไม่ยอมถอยกลับไปอย่างผู้แพ้เด็ดขาด ครูใหญ่คิดว่าเธอจะข่มขวัญพวกเขาได้ด้วยระดับพลังของเธอ แต่เธอกลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าชายหนุ่มขาพิการคนนี้มีพ่อเป็นถึงระดับเอิร์ธขั้นต้นและปู่เป็นระดับเอิร์ธขั้นปลาย ก่อนหน้านี้ครูใหญ่ไม่ได้เห็นจ้าวฉีปิงอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอให้ความสนใจแค่หลี่ฉือฮวา แต่ตอนนี้ หากชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้โกหก ความหมายของมันจะเปลี่ยนไปทันที “ขอถามหน่อย พ่อของเธอชื่ออะไร?” ครูใหญ่ถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันแซ่จ้าว ฉันคือจ้าวฉีปิง!” จ้าวฉีปิงไม่ได้บอกชื่อพ่อของเขาออกไปตรง ๆ เขาไม่ได้โง่และรู้ว่าในฐานะลูกนอกสมรส เขาทำได้เพียงเท่านี้ เขามั่นใจว่าหากครูใหญ่เป็นผู้ฝึกหัด *Ancient Martial Arts* เธอจะต้องรู้จักรหัสประจำแซ่ของเขาและเดาภูมิหลังได้แน่นอน “แซ่จ้าว...” สีหน้าของครูใหญ่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เธอมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอมาจากตระกูลจ้าวเร้นลับ...” “หึ! เธอไม่ควรรู้อะไรไปมากกว่านี้!” จ้าวฉีปิงหัวเราะเย็นชา “ตอนนี้ฉันให้เธอเลือกสองทาง ทางแรก เรามีที่ดินในเขตชนบทภายใต้ชื่อ ฉีปิง เรียลเอสเตท พื้นที่มันใหญ่กว่าที่นี่สองเท่า ถ้าเธอตกลง เราจะแลกเปลี่ยนที่ดินกันในราคาประเมินเท่าเดิม! ทางที่สอง ฉันจะจ่ายค่าชดเชยให้ตามระดับราคาปัจจุบัน ส่วนพวกเธอจะไปหาที่อยู่ใหม่ยังไงก็เรื่องของพวกเธอ!” “แก...” ครูใหญ่แทบจะพูดไม่ออกด้วยความโกรธจัดต่อคำพูดที่โอหังของจ้าวฉีปิง แต่เธอก็ยังไม่กล้าลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม! แน่นอนว่าเธอรู้ซึ้งถึงความสามารถของตระกูลจ้าวดี มันเป็นขุมกำลังยักษ์ใหญ่ที่แม้แต่ตระกูลขุนนางทั่วไปยังไม่กล้าล่วงเกิน! แน่นอนว่าเธอไม่รู้เลยว่า ถึงแม้จ้าวฉีปิงจะขู่ได้น่ากลัวขนาดไหน แต่ตัวตนของเขาก็เป็นเพียงลูกนอกสมรสของจ้าวกวางอิน หัวหน้าตระกูลเท่านั้น เขายังไม่ได้รับการยอมรับจากคุณปู่ด้วยซ้ำ “ฉันบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว ไปคิดกันเอาเอง!” เขาแสยะยิ้ม “จำคำฉันไว้ อย่าลังเลจนกระทั่งถูกบังคับให้ทำ! มิฉะนั้น พวกเธอจะต้องชดใช้ด้วยตัวเอง!” “ทำไมคุณถึงได้ทำตัวเผด็จการแบบนี้? คุยกันด้วยเหตุผลไม่ได้หรือไง?” อวี่เสี่ยวเขอไม่รู้จักตระกูลจ้าว และเธอไม่เข้าใจว่าทำไมครูใหญ่ถึงยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆ แบบนี้ แต่เธอทนดูพวกผู้ชายพวกนี้รังแกครูใหญ่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว