Chapter 814 - ลอบโจมตีหลินอี้ “เอ๊ะ?” ฉู่เมิ่งเหยาตกใจกับคำตอบของเฉินอวี่ซู “ลอบโจมตีหลินอี้? ในระหว่างที่เล่นสาดน้ำกันเนี่ยนะ? ฉันว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่หรอกมั้ง?” “ความคิดฉันมีตรงไหนไม่ดี? เราแค่ต้องทำเนียนๆ แล้วบอกว่าเป็นอุบัติเหตุก็สิ้นเรื่อง” เฉินอวี่ซูยิ้มกริ่ม “เอาเถอะ...” ฉู่เมิ่งเหยาขมวดคิ้ว “เขากำลังยุ่งอยู่กับการตัดหญ้า เราจะไปรบกวนเขาได้ยังไงกัน?” “มันไม่มีปัญหาสำหรับเขาหรอกน่า อากาศก็ร้อนขนาดนี้ ถือว่าเราช่วยให้เขาคลายร้อนไง ดูเราสิ? เห็นไหมว่าชุดเราแห้งไปหมดแล้ว?” เฉินอวี่ซูบิดมุมเสื้อกีฬาของเธอ ยังดีที่พวกเธอเลือกใส่ชุดกีฬา ปกติเวลาอยู่บ้าน ทั้งคู่ไม่ได้ใส่ชุดชั้นในรัดกุมนัก มักจะใส่เสื้อยืดตัวบางๆ ที่ค่อนข้างเปิดเผย “ก็นะ ฟังดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่เลย” ฉู่เมิ่งเหยาส่ายหัว เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับแผนการสุดเพี้ยนของเฉินอวี่ซู “อา พี่เหยา พี่จำตอนที่พี่อยู่โรงพยาบาลได้ไหม? พี่เคยฉีดน้ำใส่หน้าพี่โล่ไปแล้วครั้งหนึ่งนะ ครั้งนี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยไปเลยเมื่อเทียบกับคราวนั้น จริงไหมล่ะ?” เฉินอวี่ซูโต้กลับ “เธอพูดอะไรน่ะ?!” ฉู่เมิ่งเหยาอับอายกับความทรงจำที่เฉินอวี่ซูขุดขึ้นมา มันเป็นเหตุการณ์ที่เธอไม่อยากจะนึกถึงเลย “อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีกนะ!” ฉู่เมิ่งเหยากล่าว “โธ่ พี่เหยา พี่ไม่ต้องอายไปหรอก ฉันได้ยินมาว่าผู้ชายหลายคนชอบอะไรแบบนี้ ดูเหมือนจะเรียกกันว่า ‘กระแสน้ำ’ อะไรทำนองนั้นแหละ บางทีพี่โล่อาจจะชอบมันก็ได้!” เฉินอวี่ซูยังคงพูดไม่หยุด “เราสองคนต้องมีอะไรที่เป็นเอกลักษณ์ จะได้เอาไว้ใช้มัดใจเขาแข่งกับถังหยุน!” “เธอนี่พูดเรื่องไร้สาระอีกแล้วนะ ฉันไม่สนใจหรอก!” ฉู่เมิ่งเหยาบีบแก้มเฉินอวี่ซู “ยัยซู เธอไปหัดทำตัวลามกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ปกติเธอไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย” “อา สงสัยฉันคงอยู่ในช่วงวัยเจริญพันธุ์มั้ง...” เฉินอวี่ซูพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ช่วงวัยเจริญพันธุ์เนี่ยนะ? ซู ไม่ใช่ว่าฉันอยากทำลายความมั่นใจเธอนะ แต่เธออายุ 18 แล้วนะ” ฉู่เมิ่งเหยามองไปที่เฉินอวี่ซูพลางส่ายหัว แล้วจ้องไปที่หน้าอกของเพื่อน “ดูหน้าอกเธอสิ มันหยุดโตไปนานแล้ว นั่นหมายความว่าช่วงวัยเจริญพันธุ์ของเธอจบลงไปตั้งนานแล้ว” “ใครบอกว่าแน่ล่ะ? มันยังไม่จบสักหน่อย เมื่อวานฉันยังรู้สึกว่ามันโตขึ้นเลยนะ!” เฉินอวี่ซูยืดอกขึ้นจนชุดกีฬาแทบปริ ฉู่เมิ่งเหยาแอบอิจฉาเล็กน้อย เป็นไปได้ยังไงที่หน้าอกของเฉินอวี่ซูจะใหญ่ขนาดนั้น? แบ่งมาให้คนไม่สมบูรณ์แบบอย่างเธอบ้างไม่ได้หรือไง? ฉู่เมิ่งเหยาพูดด้วยความหมั่นไส้ “มันต้องเป็นเพราะเธอกินเยอะแน่ๆ ก็เลยอ้วนขึ้นน่ะสิ” “อา โอเค ถ้าพี่ว่าแบบนั้น มันก็คงเป็นไขมันที่หน้าอกฉันเองแหละ” เฉินอวี่ซูพยักหน้าเห็นด้วย “...” ฉู่เมิ่งเหยากัดฟันด้วยความโมโห ไขมันที่หน้าอกกับไขมันที่เอวมันคนละเรื่องกันเลยนะ “เธอไปหัดตรรกะแบบนี้มาจากไหน? ฉันแค่ไม่อยากไปรบกวนหลินอี้ ก็เท่านั้นเอง” “เอาเถอะพี่เหยา ถ้าพี่ไม่ทำ เดี๋ยวฉันฉีดใส่เขาเอง แต่พี่ต้องเก็บเป็นความลับนะ” เฉินอวี่ซูกล่าว “ก็ได้...” ฉู่เมิ่งเหยาพยักหน้า เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับตรรกะแบบนี้ เลยปล่อยให้เฉินอวี่ซูเล่นซนไปตามใจชอบ หลินอี้กำลังตัดหญ้าอยู่ แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงผ่านเครื่องตัดหญ้าเข้ามา เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน เขานึกในใจว่าสองสาวนี่น่ารักดีเหมือนกัน ถ้าเขาต้องคอยดูแลพวกเธอไปตลอดชีวิต คงไม่มีวันไหนที่น่าเบื่อแน่ๆ เดิมทีหลินอี้ไม่ได้สนใจกิจกรรมยามว่างของฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู แต่ทันทีที่เฉินอวี่ซูตัวแสบหันความสนใจมาที่ตัวเขา เรื่องมันก็เปลี่ยนไปทันที หลินอี้ทั้งขำทั้งขำไม่ออก เขาแกล้งทำเป็นตัดหญ้าต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เฉินอวี่ซูและฉู่เมิ่งเหยายังคงฉีดน้ำใส่กำแพง แต่จริงๆ แล้วเฉินอวี่ซูกำลังหาจังหวะเหมาะๆ ที่จะฉีดใส่หลินอี้ต่างหาก “พี่เหยา ดูกำแพงนั่นสิ มันสกปรกมากเลย ฉันว่าแรงดันน้ำจากสายยางนี้มันไม่แรงพอแฮะ เหมือนจะล้างคราบสกปรกไม่ออกเลย?” เฉินอวี่ซูกล่าวขณะกดไกฉีดน้ำจนสุดแล้วเล็งขึ้นไปด้านบน สายน้ำพุ่งตรงไปยังจุดที่หลินอี้กำลังตัดหญ้าอยู่ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่น้ำกำลังจะถึงตัวหลินอี้ เขาก็ขยับหลบไปด้านข้าง น้ำกระทบแค่พื้นหญ้า ส่วนตัวของหลินอี้ยังคงแห้งสนิท “หือ?” เฉินอวี่ซูไม่คิดว่าหลินอี้จะโชคดีหลบน้ำได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย! เธอคำนวณไว้แล้วว่าหลินอี้ใช้เวลาตัดหญ้าแต่ละจุดประมาณห้านาทีก่อนจะย้ายไปจุดใหม่ เธอไม่คิดเลยว่าหลินอี้จะใช้เวลาแค่สามนาทีในการตัดหญ้าจุดนั้น! “มีอะไรหรือเปล่า?” หลินอี้หันหน้ามามองฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ยัยซูฉีดน้ำสูงไปโดนกำแพงน่ะ เธอคำนวณแรงดันน้ำพลาดไปหน่อย” ฉู่เมิ่งเหยาส่ายหัวพลางอธิบายอย่างประหม่า “อ้อ” หลินอี้พยักหน้า เขาก็หันกลับไปตัดหญ้าต่อ ฉู่เมิ่งเหยาจ้องเฉินอวี่ซู เธอคิดในใจว่าเรื่องวุ่นวายนี้เฉินอวี่ซูเป็นคนก่อแท้ๆ แต่ทำไมเธอต้องเป็นคนมาคอยอธิบายให้ด้วยล่ะเนี่ย เฉินอวี่ซูแลบลิ้นใส่ “เล็งไม่แม่นเลยคราวหน้าไม่พลาดแน่...” ฉู่เมิ่งเหยาไม่ตอบอะไรและก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ ส่วนเฉินอวี่ซูก็ยังคงคอยจับตาดูหลินอี้ในระหว่างที่ล้างกำแพง คราวนี้เฉินอวี่ซูจะไม่ส่งสัญญาณเตือนหลินอี้ล่วงหน้า เธอจะไม่พูดเรื่องคราบสกปรกบนกำแพงอีก เธอจะฉีดน้ำใส่หลินอี้แบบจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัว แต่ด้วยความบังเอิญที่คาดไม่ถึง หลินอี้ก้มตัวลงกับพื้นพอดี ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหลบสายน้ำที่พุ่งมาหาตัวได้ น้ำพุ่งผ่านหัวหลินอี้ไป มีเพียงละอองน้ำไม่กี่หยดที่ตกลงบนหลังเขา นอกนั้นหลินอี้แทบไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย “อ๊ะ?!” เฉินอวี่ซูประหลาดใจ นี่มันเป็นไปได้ยังไง? พี่โล่หลบได้ยังไงกัน? เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ! “พี่โล่โชคดีชะมัด!” ฉู่เมิ่งเหยาเลิกคิ้วขึ้น เธอเริ่มมีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาอาจจะสัมผัสได้ถึงมัน เหมือนมีสัมผัสที่หก หรือไม่ก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงความคล่องแคล่วของหลินอี้แล้ว มันก็สมเหตุสมผลที่เขาจะหลบการฉีดน้ำได้ง่ายๆ ฉู่เมิ่งเหยาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ซู! เลิกเล่นซนได้แล้ว” “เฮ้อ...” เฉินอวี่ซูไม่พอใจกับผลลัพธ์นัก แต่เมื่อฉู่เมิ่งเหยาสั่งมา เธอก็ทำได้เพียงพยักหน้าตามคำสั่ง หลังจากยืนนิ่งไปพักใหญ่ หัวใจของเฉินอวี่ซูก็เริ่มเต้นตึกตักอีกครั้ง เธอไม่เชื่อหรอกว่าหลินอี้จะโชคดีทุกครั้ง แต่การที่เธอเล็งสายยางไปทางหลินอี้ตรงๆ แบบนี้ หมายความว่าเธอจงใจทำอย่างเห็นได้ชัด ไม่นานเฉินอวี่ซูก็เห็นช่องโหว่อีกครั้ง เธอเห็นว่าหลินอี้หันหลังให้เธอ นั่นคือโอกาสที่เธอรอคอย! เฉินอวี่ซูรู้สึกว่านี่แหละคือโอกาสทอง! ไม่มีทางที่หลินอี้จะมีตาอยู่ข้างหลังศีรษะหรอกจริงไหม? เธอกัดฟันแน่น หยิบสายยางขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปหาหลินอี้ คราวนี้เฉินอวี่ซูไม่อยากปล่อยให้เป็นเรื่องของความบังเอิญอีกแล้ว เธอตัดสินใจฉีดน้ำไปทุกทิศทาง ทั้งบน ล่าง ซ้าย ขวา เธอไม่เชื่อหรอกว่าการสาดน้ำเป็นวงกว้างขนาดนี้จะไม่โดนตัวหลินอี้เลยสักนิด!