Chapter 827 - จะจากไปทั้งแบบนี้เลยหรือ? จะจากไปทั้งแบบนี้เลยหรือ? “หือ?!” ฉู่เมิ่งเหยาเบิกตากว้าง นั่นแปลว่าไม่ต้องทำอะไรเลยงั้นเหรอ? เธอจะปล่อยให้มันแตะต้องตัวซูได้อย่างไรกัน “ไม่มีทาง!” ฉู่เมิ่งเหยาปฏิเสธข้อเสนอของไอ้หัวแดงทันที “ฉันไม่อยากใช้กำลังหรอกนะ มันไม่สนุกเลย” ไอ้หัวแดงรู้สึกหงุดหงิดที่ฉู่เมิ่งเหยาปฏิเสธข้อเสนอแสนดีของเขา “ฉันเองก็ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายเหมือนกัน” ฉู่เมิ่งเหยาหมายถึงหลินอี้ ถ้าหลินอี้เข้ามาจัดการเรื่องนี้ คนพวกนี้คงลงไปนอนกองกับพื้นกันหมดแน่ “เอาเถอะ งั้นฉันให้ทางเลือกอีกทางหนึ่ง พวกเธอคนใดคนหนึ่งมาแข่งเกมขับรถกับฉัน ถ้าพวกเธอชนะ เราจะจบเรื่องนี้กันไป แต่ถ้าพวกเธอแพ้ ทั้งคู่ต้องอยู่กับฉันคืนนี้!” ไอ้หัวแดงมองฉู่เมิ่งเหยาด้วยสายตาเหมือนจะเขมือบเธอเข้าไปทั้งตัว เขาได้ยินคำพูดของฉู่เมิ่งเหยาแล้วคิดว่าเธอคงกำลังกลัว จึงได้ยื่นข้อเสนอที่แย่กว่าเดิม ทุกคนที่นี่ต่างรู้ดีว่าเขาคือเทพเจ้าแห่งการแข่งรถและไม่มีใครเอาชนะเขาได้ในการเล่นเกมนี้ “อ๋อ? แล้วถ้าแกแพ้ล่ะ?” จู่ๆ หลินอี้ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังไอ้หัวแดงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวและกระซิบข้างหูเขา ไอ้หัวแดงสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเพราะนึกว่าหลินอี้เป็นผี ไอ้หัวแดงหันกลับมาและตะคอกด้วยความโกรธเมื่อเห็นหน้าหลินอี้ “ไอ้หนู แกมาจากไหน? อยากจะแส่เรื่องของฉันนักหรือไง?” “ฉันมากับพวกเธอ” หลินอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ตอบมา ถ้าแกแพ้จะเป็นยังไง?” “ฉันจะแพ้ได้ยังไง?” ไอ้หัวแดงหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลก “ในเมื่อมันเป็นการแข่ง มันก็ต้องยุติธรรม ถ้าพวกเธอแพ้ต้องอยู่กับแกทั้งคืน แล้วถ้าแกแพ้ล่ะ?” หลินอี้เมินเฉยต่อเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายและถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม “ถ้าพวกเธอแพ้ก็ต้องอยู่กับฉันที่นี่ แต่ถ้าฉันแพ้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องไปอยู่กับพวกเธอไงล่ะ?” ไอ้หัวแดงหัวเราะอย่างลามก “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องแข่งกันหรอก ไปกันเถอะ” หลินอี้หันไปหาฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู “ไอ้หมอนี่มันไร้สมอง แค่ตรรกะง่ายๆ แบบนี้มันยังไม่เข้าใจเลย ชนะคนปัญญาอ่อนแบบมันไปก็ไม่สนุกหรอก” “อื้อ นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดเหมือนกันเลย!” เฉินอวี่ซูพยักหน้าเห็นด้วย ตั้งแต่หลินอี้มาถึง เธอก็ไม่กลัวไอ้หัวแดงอีกต่อไป ฉู่เมิ่งเหยายกมือป้องปากหัวเราะ แม้ว่าหลินอี้จะใช้คำพูดค่อนข้างรุนแรง แต่ไอ้หัวแดงก็ไร้เหตุผลเพราะมันเป็นคนเริ่มก่อน ไม่ใช่พวกเธอ! “ไอ้หนู แกจะไปทั้งแบบนี้เลยหรือไง? แกคิดว่าแกเป็นใคร?” ไอ้หัวแดงค่อนข้างหงุดหงิดกับท่าทีของหลินอี้ เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงในร้านเกมแห่งนี้ แต่กลับมีคนกล้าไม่ไว้หน้าเขา “ดีงั้นในเมื่อแกอยู่ที่นี่แล้ว ฉันก็ไม่ปล่อยให้แกไปไหนหรอก!” “อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย” หลินอี้ไม่สนใจไอ้หัวแดง เพราะเขาไม่ได้มองคนประเภทนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูมีความมั่นใจมากขึ้นและเดินตามหลังหลินอี้ไป “พี่ชายโล่ ซื้อเหรียญเกมมาเท่าไหร่? พอหรือเปล่า?” เฉินอวี่ซูดูเหมือนจะลืมไอ้หัวแดงไปแล้ว ขณะที่เธอจ้องมองเหรียญเกมในมือหลินอี้ด้วยความตื่นเต้น “แม่งเอ๊ย! รั้งพวกมันไว้!” ไอ้หัวแดงไม่อยากก่อปัญหาที่นี่เพราะเจ้าของร้านมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา แต่ถ้าเขาปล่อยให้ความหยิ่งยโสของหลินอี้ผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลย ชื่อเสียงของเขาก็จะป่นปี้หมด! ไอ้หัวแดงพูดพร้อมกับยืดมือไปทางเฉินอวี่ซู แต่ทว่าก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสตัวเธอได้ มันกลับถูกใครบางคนจับไว้อย่างแน่นหนา “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว ฟังไม่เข้าใจหรือไง?” หลินอี้มองไอ้หัวแดงด้วยสายตาเย็นชา ไอ้หัวแดงพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของหลินอี้ แต่เขากลับพบว่าแขนของตัวเองถูกคีมเหล็กจับไว้แน่นจนไม่สามารถขยับได้เลย! เขาเริ่มหวาดกลัวทันที “ปล่อยฉันนะ! ไอ้ลูกหมา!” กร๊อบ... หลินอี้เพิ่มแรงบีบมากขึ้นไปอีก แม้ว่าหลินอี้จะไม่รู้ว่าแม่ของอีกฝ่ายเป็นใคร แต่คำพูดของไอ้หัวแดงก็ทำให้เขารู้สึกรำคาญ หากเขาใช้แรงเพิ่มอีกนิด ข้อมือของไอ้หัวแดงคงได้พังยับเยิน “อ๊ากกก!!” ไอ้หัวแดงร้องลั่นอย่างเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนข้อมือจะระเบิดออกจากการบีบของหลินอี้! “ปล่อยพี่หัวแดงเดี๋ยวนี้!” ไอ้หัวล้านเห็นหลินอี้กดไอ้หัวแดงเอาไว้ก็ตกใจ มือขวาของหลินอี้ไม่ว่าง ไอ้หัวล้านจึงสบโอกาสเหวี่ยงหมัดจากด้านหลังของหลินอี้ ขอแค่ทำให้หลินอี้เจ็บ เขาก็คงต้องปล่อยแขนของไอ้หัวแดงแน่! “หลินอี้ ระวัง!” ฉู่เมิ่งเหยาตกใจและรีบเตือนหลินอี้ ไอ้หัวล้านหัวเราะเยาะ คำเตือนนั่นไม่มีประโยชน์หรอก! เว้นเสียแต่ว่าหลินอี้จะปล่อยไอ้หัวแดงแล้วหันกลับมาป้องกันการโจมตี แต่มันจะต้องโดนเป้าหมายแน่นอน! อย่างไรก็ตาม เสียงหัวเราะของไอ้หัวล้านยังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของมันก็แข็งค้างเมื่อร่างของมันกระเด็นลอยออกไป ขาของหลินอี้เตะย้อนกลับไปด้านหลังด้วยองศาและพละกำลังที่เหลือเชื่อ แทบจะทำมุมเก้าสิบองศาจากด้านหลังของร่างกาย ส่งผลให้ไอ้หัวล้านปลิวไปกระแทกกับกำแพงร้านอย่างแรง! พวกนักเลงคนอื่นที่คิดจะลอบโจมตีเหมือนไอ้หัวล้านต่างพากันชะงัก องศาและพลังในการเตะนั่นมันเหลือเชื่อเกินไป คนธรรมดาอาจจะทำท่าเตะหลังได้ แต่ก็ต้องอยู่ในระยะที่ใกล้พอ และลูกเตะก็คงไม่มีพลังมหาศาลขนาดนี้ ดังนั้นการจะส่งใครสักคนปลิวไปได้เหมือนที่หลินอี้ทำนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้! ไอ้หัวแดงไม่ใช่คนโง่ เขารู้ทันทีว่าหลินอี้ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ หลังจากเห็นการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขารู้ว่าการทำตัวกร่างต่อไปคงไม่ใช่ความคิดที่ดี น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลง “พี่ชาย ไม่ทราบว่าพี่อยู่ที่ไหน? หัวหน้าของพี่คือใคร? บางทีเราอาจจะรู้จักกัน...” “หัวหน้าของฉันยืนอยู่ตรงนั้นไง!” หลินอี้ใช้มืออีกข้างชี้ไปที่ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู เฉินอวี่ซูถึงกับชูมือโบกไปมาให้ไอ้หัวแดง “เชี่ยเอ๊ย กล้าดียังไงมาล้อเล่นกับฉัน!” ไอ้หัวแดงคิดไปเองว่าหลินอี้กำลังกวนประสาทเขา ผู้หญิงสองคนจะเป็นหัวหน้าใครได้? ไร้สาระ! ไอ้หัวแดงโกรธจัดขึ้นมาทันที “ฉันไม่รู้ว่าแกมากับใคร แต่รู้ไหมว่านี่เป็นถิ่นของใคร? ที่นี่คือถิ่นของโจวรั่วกวง พี่กวง! แกกล้ามาหาเรื่องที่นี่ แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?” “โจวรั่วกวง?” หลินอี้ชะงัก ไม่น่าล่ะชื่อสถานที่ถึงดูคุ้นหูนัก มันอยู่ในเครือของโจวเทียนตี้ ในตอนนั้นเอง ลูกน้องของไอ้หัวแดงรีบไปตามโจวรั่วกวงมาเพราะพวกมันไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกต่อไป หลินอี้แข็งแกร่งกว่าพวกมันทุกคนอย่างเห็นได้ชัด ไอ้หัวล้านยังนอนกองกับพื้นไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ไอ้หัวแดงก็ยังถูกหลินอี้ควบคุมตัวไว้ ลูกน้องเหล่านี้ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้แต่ต้องขอความช่วยเหลือจากโจวรั่วกวงเท่านั้น โจวรั่วกวงค่อนข้างหงุดหงิด วันนี้มีคุณชายสูงศักดิ์จากเมืองตงไห่มาเยือน และพวกเขากำลังหารือเรื่องความร่วมมือกับบริษัทเทียนตี้กรุ๊ปอยู่ โจวรั่วกวงกำลังพาคุณชายผู้นั้นเล่นพูลอยู่แท้ๆ แต่กลับถูกลูกน้องของไอ้หัวแดงมาขัดจังหวะเสียได้