บทที่ 812 - เฉินอวี่ซูจอมซน วันหยุดสุดสัปดาห์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง หลินอี้ที่แสนเกียจคร้านตื่นขึ้นจากนิทรา หลังจากลุกขึ้นมาเขาก็พบว่าคุณหนูและเฉินอวี่ซูกำลังตื่นมาดูทีวีอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นหลินอี้เดินออกมา ฉู่เมิ่งเหยาจึงสะกิดเฉินอวี่ซู “เฮ้ พี่โล่คะ พี่เหยาทำอาหารเช้าด้วยความรักไว้ให้พี่ด้วยนะ พี่ควรจะไปกินเดี๋ยวนี้เลย!” เฉินอวี่ซูกล่าวกับหลินอี้หลังจากได้รับสัญญาณจากฉู่เมิ่งเหยา “ยู่ซู เธอพูดอะไรน่ะ? อาหารเช้าที่ทำด้วยความรักอะไรกัน?” ฉู่เมิ่งเหยารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอแค่โทรสั่งเคเอฟซีมาเท่านั้น มันกลายเป็นอาหารเช้าที่ทำด้วยความรักไปได้อย่างไร? “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น พี่สะกิดฉัน ฉันก็นึกว่าพี่ส่งซิกให้ฉันพูดอะไรสักอย่าง” เฉินอวี่ซูกล่าวอย่างใสซื่อ “อะแฮ่ม!” ฉู่เมิ่งเหยาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันไปมองหลินอี้ “เราเห็นว่านายยังไม่ตื่น ยู่ซูกับฉันเลยโทรสั่งเคเอฟซีมาส่งน่ะ มันยังเหลืออยู่ ไปกินสิ” ในความเป็นจริงแล้ว ฉู่เมิ่งเหยาอยากทำเองกับมือ แต่พอคิดถึงความล้มเหลวครั้งก่อน เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้าครัวไปเลย ผลลัพธ์มันคงจะเละเทะเหมือนโจ๊กข้าวโพดและไข่คนกินไม่ได้พวกนั้นอีก “ขอบคุณครับ” หลินอี้พยักหน้าให้ฉู่เมิ่งเหยา เขารู้ดีว่าเธอเป็นคนใจอ่อน และอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะก็ยังไม่ได้แกะห่อเลย เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจสั่งมาให้เขาทานคนเดียว ไม่ใช่ของเหลืออย่างที่เธออ้าง หลินอี้เดินไปทานอาหาร “พี่เหยาคะ มันชัดเจนมากว่าพี่สั่งมาให้พี่โล่ ทำไมพี่ไม่บอกเขาไปตรงๆ ล่ะคะ?” เฉินอวี่ซูรู้สึกว่าฉู่เมิ่งเหยาจัดการเรื่องนี้ได้ไม่เข้าท่าเลย “มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ อาหารก็มาส่งพร้อมกันอยู่แล้ว” ฉู่เมิ่งเหยาไม่รู้สึกว่าการสั่งอาหารให้หลินอี้ด้วยจะเป็นเรื่องแปลกตรงไหน “โถ่... พี่เหยา พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าวันหนึ่งพี่โล่ไม่อยู่แล้ว เราก็ไม่มีคนให้แกล้งเล่นน่ะสิ” เฉินอวี่ซูรู้สึกผิดหวังที่เธอไม่เข้าใจท่าทีของฉู่เมิ่งเหยาเลย ฉู่เมิ่งเหยายักไหล่โดยไม่พูดอะไรต่อพลางจ้องดูทีวีต่อไป “รายการทีวีเดี๋ยวนี้มันเริ่มน่าเบื่อขึ้นทุกวัน การ์ตูนหลายเรื่องก็เริ่มโตเกินไป ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ” เฉินอวี่ซูเปลี่ยนช่องไปมา แต่ก็ไม่พบช่องไหนที่ถูกใจ “วันนี้ไม่มีเรื่อง ‘แกะกับหมาป่า’ บ้างเหรอ?” “ไม่รู้สิ” ฉู่เมิ่งเหยาก็รู้สึกเบื่อเช่นกัน เธอจำไม่ได้แล้วว่าก่อนที่หลินอี้จะมาถึง เธอใช้เวลาวันหยุดสุดสัปดาห์ไปกับการทำอะไร “พี่เหยาคะ วันนี้เราจะออกไปข้างนอกหรือจะอยู่บ้านเล่นกันดี? เราไม่ได้อยู่บ้านกันนานแล้ว เรามาเล่นเกมกันไหม?” เฉินอวี่ซูปิดทีวีแล้วเสนอไอเดีย “เล่นเกม? เกมอะไร? เธอมีไอเดียดีๆ บ้างไหมล่ะ?” ฉู่เมิ่งเหยาถาม “อืม...” เฉินอวี่ซูนึกไม่ออกในทันที และในจังหวะนั้นเองเธอก็เห็นหลินอี้ทานอาหารเช้าเสร็จแล้วและกำลังเดินเข้ามา หลินอี้ทานเร็วมาก โดยเฉพาะเมื่ออาหารเช้านั้นไม่ได้มีปริมาณมากพอที่จะถมกระเพาะอันมหาศาลของเขาได้ “พี่โล่คะ มันน่าเบื่อจัง พี่มีอะไรสนุกๆ แนะนำไหม?” เฉินอวี่ซูกล่าวพร้อมกับมองไปที่หลินอี้ “จะเล่นเหรอ? ใกล้จะถึงวันแรงงานแล้วนี่ งั้นไปทำงานบ้านกันเถอะ” หลินอี้มองไปที่หน้าต่างของวิลล่าแล้วกล่าว “หน้าต่างมันสกปรกแล้ว ถ้ามีเวลาก็ลองมาทำความสะอาดวิลล่าดูสิ” “เฮ้ พี่เหยา เรามาเล่นเป็นคนรับใช้กันไหม? ฟังดูน่าสนุกนะ!” เฉินอวี่ซูคิดว่าหลินอี้จะต้องมาร่วมเล่นเกมนี้ด้วย และการเล่นกับเขาต้องน่าสนุกมากแน่ๆ “เอาสิ” ฉู่เมิ่งเหยาพยักหน้า ในอดีตลุงฟูจะจ้างพนักงานทำความสะอาดมาดูแลบ้าน เธอจึงไม่ต้องทำด้วยตัวเอง แต่ฉู่เมิ่งเหยาเคยได้ยินข่าวลือมาว่าผู้หญิงที่ดีควรจะทำงานบ้านเอง อีกอย่าง การทำด้วยตัวเองก็ฟังดูไม่ใช่ไอเดียที่แย่นัก ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูต่างขึ้นไปเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าลำลอง ในขณะที่หลินอี้ไปค้นห้องเก็บของหลังวิลล่าแล้วพบสายยางสองเส้น มันเป็นแบบที่เอาไว้รดน้ำต้นไม้หรือล้างรถ แม้จะไม่ใช่สายยางแรงดันสูงพิเศษ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำความสะอาดวิลล่าแล้ว “พี่โล่คะ เราต้องทำยังไงบ้าง?” เฉินอวี่ซูดูตื่นเต้นจนรอไม่ไหว เพราะเธอไม่เคยทำความสะอาดบ้านมาก่อน “ฉันจะไปถอนวัชพืช ส่วนพวกเธอสองคนก็ถือสายยางคนละเส้น แล้วก็ฉีดล้างตัววิลล่าก็พอ” หลินอี้มอบหมายงานง่ายๆ ให้เด็กสาวทั้งสองคน การปล่อยให้พวกเธอไปถอนวัชพืชดูจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก เพราะถ้าถอนไม่เป็น สนามหญ้าสวยๆ คงพังยับเยินพอดี! “โอ้ ได้เลย” เฉินอวี่ซูลองเปิดน้ำดูแล้วพบว่ามันสนุกมาก เหมือนกับตอนที่เธอเล่นปืนฉีดน้ำตอนเด็กๆ “พี่เหยาคะ การทำความสะอาดบ้านมันสนุกจัง!” “เลิกพูดแล้วทำงานได้แล้ว!” ฉู่เมิ่งเหยาก็คิดว่ามันน่าสนใจดีเช่นกัน มันทำให้เธอนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เธอและเฉินอวี่ซูต่างคนต่างถือปืนฉีดน้ำไล่ฉีดใส่กันจนเปียกโชกไปหมด สุดท้ายพอตัวเปียกปอนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำร้อน ในความทรงจำนั้น ทั้งสองแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเดียวกัน ตอนแรกก็แค่จะล้างตัว แต่พอเล่นกันจนเลยเถิดน้ำก็ล้นอ่างออกมา ทั้งสองทิ้งห้องน้ำที่เปียกแฉะไว้แบบนั้นโดยไม่ยอมทำความสะอาด ตกกลางคืนวันเดียวกันนั้นเอง ตอนที่ฉู่เผิงจ่านเดินเข้ามาในห้องน้ำ เขาก็ลื่นล้มจนหัวโนไปลูกใหญ่ “ฉันคือจิตรกร และการวาดภาพคือสิ่งที่ฉันถนัดที่สุด ฉันอยากได้บ้านหลังใหม่ และถ้าทาสีใหม่ด้วยก็คงจะดี ทาสีบนหลังคา ทาสีบนผนัง...” เฉินอวี่ซูร้องเพลงอย่างร่าเริง และด้วยความตื่นเต้น น้ำสายหนึ่งก็กระเด็นออกจากผนังวิลล่าสะท้อนกลับมาโดนหน้าฉู่เมิ่งเหยาเต็มๆ “ยู่ซู!” ฉู่เมิ่งเหยาที่ใบหน้าเปียกโชกกล่าวอย่างโกรธเคือง “เธอทำอะไรน่ะ? มาฉีดน้ำใส่ฉันทำไม?” “เฮ้ พี่เหยา ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” เฉินอวี่ซูมองใบหน้าที่เปียกปอนของฉู่เมิ่งเหยาแล้วรู้สึกว่ามันตลกมาก แต่เธอก็ยังคงขอโทษไปพลางพยายามกลั้นหัวเราะไปพลาง “คราวหลังก็ระวังหน่อยสิ!” ฉู่เมิ่งเหยาเหลือบมองเฉินอวี่ซูแล้วหันไปฉีดน้ำล้างบ้านต่อ เฉินอวี่ซูหันหลังกลับไปจดจ่อกับการฉีดน้ำใส่บ้าน แต่สักพักเธอก็หันมามองฉู่เมิ่งเหยาอย่างซุกซน เธอเห็นว่าฉู่เมิ่งเหยากำลังตั้งใจเช็ดหน้าต่างอยู่ จึงแกล้งทำเป็นหลุดมือจนสายยางสะบัด น้ำจึงกระเด็นจากผนังลงมาเหมือนฝนตกใส่หน้าฉู่เมิ่งเหยาอีกครั้ง “ยู่ซู!” ฉู่เมิ่งเหยาโพล่งขึ้นมาทันที “เธอมองอะไรอยู่? เธอทำอะไรของเธอเนี่ย?” “อ๊ะ... ขอโทษทีค่ะพี่เหยา ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” เฉินอวี่ซูรีบวางสายยางลงแล้วมองฉู่เมิ่งเหยาอย่างใสซื่อ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะพี่เหยา เอาอย่างนี้ไหม? พี่ฉีดใส่ฉันคืนบ้างก็ได้...” “ช่างมันเถอะ คราวหน้าก็ระวังให้ดีแล้วกัน!” ฉู่เมิ่งเหยาเห็นท่าทางสำนึกผิดของเฉินอวี่ซูจึงไม่มีทางดุเธอต่อได้อีก เมิ่งเหยาเหลือบมองยู่ซูอีกครั้งก่อนจะเช็ดน้ำออกจากหน้าแล้วฉีดน้ำล้างบ้านต่อ โชคดีที่วันนี้แดดร้อนจัด หยดน้ำพวกนั้นคงระเหยไปในเวลาไม่นานภายใต้แสงอาทิตย์ ไม่เช่นนั้นฉู่เมิ่งเหยาคงต้องกลับเข้าในบ้านไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดตัวแล้ว