บทที่ 813 - ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง เฉินอวี่ซูเห็นว่าแผนการลอบกัดของเธอได้ผลก็ดีใจเนื้อเต้น เธอแสร้งทำเป็นจดจ่ออยู่กับการฉีดน้ำล้างบ้านต่อ ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็หันไปมองฉูเมิ่งเหยาอีกครั้งด้วยแววตาซุกซน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก ก่อนจะแอบปล่อยสายยางในมือ “อ๊ะ!” ฉูเมิ่งเหยาร้องเสียงหลงอีกครั้ง เธอหันขวับไปถลึงตาใส่เฉินอวี่ซู “ซู เธอทำอะไรน่ะ?” “ขอโทษทีค่ะพี่เหยาเหยา หนูไม่ได้ตั้งใจ...” เฉินอวี่ซูกล่าวอย่างขี้ขลาด “ไม่ได้ตั้งใจเหรอ... คราวหน้าช่วยตั้งใจให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหม?” ฉูเมิ่งเหยาเห็นสีหน้าใสซื่อของเฉินอวี่ซูแล้วก็ดุไม่ลง สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้า “รีบทำงานให้เสร็จซะ!” “รับทราบค่ะ...” เฉินอวี่ซูรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง ฉูเมิ่งเหยาสงสัยว่าเฉินอวี่ซูจงใจทำแบบนั้น ยัยเด็กนี่ซุกซนเป็นนิสัย ตอนเด็กๆ ที่เล่นด้วยกัน อวี่ซูมักจะก่อเรื่องแสบๆ เสมอ ทำให้ฉูเมิ่งเหยาคุ้นเคยและเริ่มฉลาดขึ้นทีละน้อย ถึงแม้เธอจะฉีดน้ำล้างบ้านต่อไป แต่สายตาก็จับจ้องความเคลื่อนไหวของเฉินอวี่ซูอยู่ตลอด ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉูเมิ่งเหยาสังเกตเห็นว่าเฉินอวี่ซูแอบเหลียวหลังกลับมามอง พออวี่ซูเห็นว่าเมิ่งเหยาไม่ตอบโต้ เธอก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วสะบัดสายยางฉีดน้ำไปทางเมิ่งเหยาทันที ฉูเมิ่งเหยาโกรธจัด กลยุทธ์ของยัยอวี่ซูนี่มันร้ายกาจจริงๆ กล้าดียังไงถึงใช้วิธีแบบนี้มาลอบโจมตีเธอ? ฉูเมิ่งเหยารีบถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เธอหมุนสายยางในมือกลับไปทางเฉินอวี่ซู น้ำพุ่งเข้าใส่ผมและหน้าของเฉินอวี่ซูเต็มๆ คราวนี้ยัยลูกไก่เปียกโชกกลายเป็นอวี่ซูไปเสียแล้ว “อ๊า อ๊า...” เฉินอวี่ซูร้องลั่นและปล่อยสายฉีดน้ำในมือทิ้ง เธอใช้มือทั้งสองข้างขึ้นมาบังสายน้ำจากฉูเมิ่งเหยา แต่มือแค่สองข้างจะไปต้านทานอะไรได้? ในชั่วพริบตาเดียว เฉินอวี่ซูเปียกปอนไปทั้งตัว! ฉูเมิ่งเหยาใจไม่แข็งพอที่จะฉีดน้ำใส่เธอต่อ หลักๆ ก็เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นหวัด เมิ่งเหยามองดูเฉินอวี่ซูที่กำลังโกรธเคือง “พี่เหยาเหยา ทำไมพี่ถึงราดน้ำใส่หนูแบบนี้ล่ะ... ฮือ ฮือ ฮือ... หนูเปียกหมดแล้วเนี่ย...” เฉินอวี่ซูเช็ดน้ำออกจากใบหน้า สภาพของเธอราวกับเพิ่งเดินตากฝนห่าใหญ่มาไม่มีผิด “ซู นั่นน่ะเขาเรียกว่าว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองไม่ใช่เหรอ? แล้วเมื่อกี้เธอทำอะไรลงไปล่ะ?” ฉูเมิ่งเหยามองสีหน้าเศร้าสร้อยของเฉินอวี่ซูพลางถามด้วยใบหน้าทะเล้น “หนูเหรอ? หนูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย? หนูแค่ฉีดน้ำล้างบ้านอยู่...” เฉินอวี่ซูมองฉูเมิ่งเหยาอย่างงุนงง “สายยางของเธอไง เธอนึกว่าฉันไม่ทันสังเกตแล้วก็ฉีดใส่ฉัน! อย่าคิดนะว่าฉันไม่เห็น!” ฉูเมิ่งเหยากล่าวเมื่อเห็นว่าเฉินอวี่ซูไม่ยอมรับ แทนที่จะปล่อยผ่าน เธอคว้าแก้มของเฉินอวี่ซูแล้วดึงเบาๆ “โอ๊ย เจ็บนะ!” เฉินอวี่ซูร้องลั่นและดูเขินอายเล็กน้อย เธอกล่าวต่อว่า “งั้นก็แปลว่าหนูโดนพี่จับได้แล้วสินะ พี่เหยาเหยา...” “เห็นไหมล่ะ! แล้วยังจะมาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีก?” ฉูเมิ่งเหยาพบว่าเฉินอวี่ซูยังคงซุกซนเหมือนเดิม ถึงจะโตเป็นสาวแล้วแต่หัวใจเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี “หนู... หนูแค่คิดว่ามันสนุกดี...” เฉินอวี่ซูเห็นว่าแผนเล่นสนุกถูกฉูเมิ่งเหยาตีแตกเสียแล้ว เธอก็แลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้น “พี่เหยาเหยา หนูแค่ล้อเล่นเอง พี่คงไม่โกรธใช่ไหมคะ?” “เธอทำฉันปวดหัวจริงๆ ถ้าฉันต้องมาโกรธเธอทุกครั้ง ฉันคงตายเพราะความดันขึ้นไปนานแล้ว!” ฉูเมิ่งเหยากล่าวอย่างจนปัญญา “ฉันว่าเธอเลิกเรียกตัวเองว่าสายลับซูหรือนักเจรจาอะไรนั่นเถอะ เปลี่ยนเป็น ‘อวี่ซูจอมแสบ’ จะเหมาะกว่า! เลิกเล่นแล้วมาล้างผนังต่อได้แล้ว!” “โธ่ พี่เหยาเหยา พี่รู้จักหนูดีจัง! เรามาเล่นสงครามฉีดน้ำกันสักพักไหมคะ? เราไม่ได้เล่นกันนานมากแล้ว นี่ผ่านมากว่าสิบปีแล้วหรือเปล่านะตั้งแต่ครั้งล่าสุด?” เฉินอวี่ซูถามด้วยน้ำเสียงโหยหาความหลัง “เล่นเหรอ?” ฉูเมิ่งเหยาเหงามากจริงๆ เพราะเป็นลูกคนเดียว กิจกรรมสันทนาการของเธอมีจำกัด ความจริงแล้วไม่ค่อยมีอะไรให้ทำมากนัก นอกจากนั่งดูทีวีกับเฉินอวี่ซูที่บ้าน หรือเล่นเกมคอมพิวเตอร์ เธอก็แทบไม่ได้ทำอะไรอีกเลย นานๆ ครั้งถึงจะได้ไปห้างสรรพสินค้าหรือสวนสนุก เหตุผลหลักประการหนึ่งคือทั้งเธอและเฉินอวี่ซูกำลังจะขึ้นชั้นปีที่สามของมัธยมปลาย นอกจากตารางเรียนประจำวันแล้ว พวกเธอแทบไม่มีเวลาเล่น และอีกเหตุผลคือสถานบันเทิงมักจะเต็มไปด้วยผู้คนที่ดูมีภูมิหลังน่าสงสัย ทำให้ฉูเมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูไม่กล้าไป แต่เมื่อมีหลินอี้อยู่ด้วย ความกังวลเหล่านั้นก็หมดไป แต่เมื่อไหร่ล่ะที่โอกาสจะมาถึง? ดังนั้น ข้อเสนอของเฉินอวี่ซูที่ให้มาเล่นสงครามฉีดน้ำจึงทำให้หัวใจของฉูเมิ่งเหยาสั่นไหวเล็กน้อย เมิ่งเหยาตอบกลับ “เธออยากเล่นยังไงล่ะ?” “เราก็ล้างผนังไปเรื่อยๆ แล้วแอบฉีดน้ำใส่กัน ดูว่าใครจะหลบและตอบโต้ได้เร็วกว่ากัน ดีไหมคะ?” เฉินอวี่ซูครุ่นคิด “...” ฉูเมิ่งเหยาพูดไม่ออก เล่นลอบกัดงั้นเหรอ? ดูท่าเธอคงไม่ใช่คู่ปรับของเฉินอวี่ซูแน่ แต่เมื่อเห็นเฉินอวี่ซูตื่นเต้นขนาดนั้น ฉูเมิ่งเหยาก็ปฏิเสธไม่ลง ทั้งคู่ไม่มีแผนจะไปทำอะไรที่สนุกกว่านี้อยู่แล้วจึงตกลง “โอเค แต่ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขนี้นะ เราจะฉีดแค่ครั้งเดียว ห้ามกะว่าจะกดค้างเพื่อฉีดต่อเนื่องเด็ดขาด” “อื้อ เอาสิ! เราจะเริ่มยังไงดีคะ?” เฉินอวี่ซูพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ไม่ เราจะเริ่มตอนฉันบอกให้เริ่มเท่านั้น” ฉูเมิ่งเหยาต้องการถือความได้เปรียบ “โอ้... โอเคค่ะ” เฉินอวี่ซูฉีดน้ำล้างผนังวิลล่าต่อไป แต่เธอยังคงคอยสังเกตการณ์ฉูเมิ่งเหยาอย่างระแวดระวัง ในขณะเดียวกัน ฉูเมิ่งเหยาก็ไม่ได้เปลี่ยนวิธีการทำความสะอาดเพื่อเผยพิรุธใดๆ เฉินอวี่ซูเริ่มใจร้อน เธอสงสัยว่าทำไมพี่เหยาเหยาถึงยังไม่เริ่มเล่นสักที เป็นไปได้ไหมว่าลืมเรื่องนี้ไปแล้ว? เฉินอวี่ซูกระวนกระวายมากจนเกือบจะเอ่ยปากถาม แต่แล้วก็ได้ยินฉูเมิ่งเหยาพูดว่า “เริ่มได้!” เฉินอวี่ซูตั้งตัวไม่ติด ก่อนที่จะทันได้ทำอะไร เธอก็ถูกสายฉีดน้ำของฉูเมิ่งเหยาฉีดใส่เต็มๆ ตามสัญชาตญาณเธอเผลอร้องเสียงหลงออกมาว่า “พี่เหยาเหยา พี่ขี้โกง!” “เฮ้ ยัยเด็กแสบอย่างเธอเนี่ย ถ้าไม่ใช้วิธีนี้ฉันจะฉีดน้ำใส่เธอได้ยังไงกัน?” ฉูเมิ่งเหยากล่าวอย่างคึกคัก “เธอนั่นแหละที่เป็นคนชวนเล่นเอง ไม่เคยได้ยินเหรอว่าในความรักและสงคราม ทุกอย่างถือว่ายุติธรรม?” “โอ้... ก็ได้ค่ะ” เฉินอวี่ซูยอมรับความพ่ายแพ้ เธอไม่อยากหยุดเล่นจึงพูดว่า “มาต่อกันเถอะ” ด้วยเหตุนี้ เฉินอวี่ซูและฉูเมิ่งเหยาก็เล่นสงครามฉีดน้ำกันต่อไป ต่างฝ่ายต่างชนะบ้างแพ้บ้าง แต่พวกเธอก็สนุกกันมากเสียจนไม่ได้นับคะแนน ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง หลินอี้กำลังใช้เครื่องตัดหญ้าตัดหญ้าอยู่ เมื่อเขาหันกลับไปมองความวุ่นวาย ก็เห็นคุณหนูและเฉินอวี่ซูกำลังเล่นกันอยู่ เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก สองคนนั้นเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านตลอด คงจำเป็นต้องมีกลไกในการระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกมาบ้าง แม้แต่ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของเด็กมัธยมปลายปีสามก็อาจกัด