Chapter 824 - ตัวตนของฉู่เมิ่งเหยา “เอาล่ะ! เลิกคร่ำครวญได้แล้ว! เราค่อยคุยเรื่องนี้กันตอนฉันไปถึงเมืองซงซาน! ตอนนี้ฉันอยู่ที่ตงไห่ เสี่ยวเปิ่นกับฉันกำลังจะไปเยี่ยมตระกูลคัง ขอฉันจัดการธุระที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน แล้วเดี๋ยวฉันจะไปทวงความยุติธรรมให้เธอเอง!” เซียวจีกล่าวด้วยความจนใจ “แล้วจะให้ฉันทนอยู่แบบนี้จนกว่าคุณจะมาหรือไง? ฉันโดนรังแกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตนี้แล้วนะ คนอื่นจะมองฉันยังไง!” โกวหูลี่ไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เธอโกรธจัดและอยากจะสั่งสอนหลินอี้ให้หลาบจำ! “เธอต้องการอะไร?” เซียวจีถามอย่างหมดความอดทน “ฉันปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้หรอก คุณไม่มีคนรู้จักในเมืองซงซานเลยหรือไง? ถ้าไม่มี ก็จ้างพวกนักเลงไปจัดการให้มันเจ็บตัวสิ!” โกวหูลี่กล่าว “เธอยังไม่รู้เลยว่าพวกมันมีภูมิหลังยังไง แล้วจะไปหาเรื่องเขาเนี่ยนะ?” เซียวจีขมวดคิ้ว “พวกมันจะมีภูมิหลังอะไรกันเชียว? ก็แค่เด็กกะโปโลพวกหนึ่ง!” โกวหูลี่กล่าวอย่างเหยียดหยาม “ถึงพวกมันจะมีเบื้องหลังบ้าง แล้วจะเอาอะไรมาสู้กับตระกูลเซียวของเราได้? อย่างไรเสียเราก็เป็นหนึ่งในตระกูลชั้นสูงแห่งเยียนจิง ในที่กันดารแบบนี้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่เกรงใจเรา!” “มันไม่ใช่อย่างนั้น เรามาที่นี่เพื่อขยายธุรกิจนะ อีกอย่างเรายังต้องการการสนับสนุนจากผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น ถ้าเราไปทำให้พวกเขาขุ่นเคืองตอนนี้ ต่อให้ตระกูลเซียวจะเป็นตระกูลชั้นสูง แต่เราก็เป็นคนนอกถิ่น ถ้าคนท้องถิ่นไม่ไว้หน้าเราแล้วจะทำยังไง?” น้ำเสียงของเซียวจีหนักแน่น “หึ! กล้าดีอย่างไร! เราก็แค่ให้ลุงผีจัดการพวกมันเสีย! เรามีจอมยุทธ์ระดับลึกลับหนุนหลังอยู่ทั้งคน ฉันไม่คิดว่าพวกเศรษฐีใหม่พวกนี้จะทำอะไรเราได้หรอก” โกวหูลี่ยิ้มเย็นชาอย่างหยิ่งผยอง “เธอรู้นี่ว่าลุงผีเป็นคนที่เรานับถือในตระกูล ถ้าท่านพ่อยังอยู่ การให้ลุงผีไปจัดการพวกนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย แต่เสี่ยวเปิ่นกับฉัน เรากับลุงผีไม่ได้สนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หลังจากท่านพ่อจากไป ความสัมพันธ์ของเราก็ห่างเหินกัน ส่วนสาเหตุที่ลุงผียังอยู่กับเราก็เพราะท่านพ่อทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าเงินเดือนน้อยนิดที่เราจ่ายให้เขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจะรั้งจอมยุทธ์ระดับลึกลับไว้ได้เหรอ? ฝันไปหรือเปล่า?” เซียวจีอธิบาย “นี่... แล้วเราควรทำยังไง? งั้นฉันจะลองทนดูก่อนก็ได้! ภรรยาของคุณกำลังจะกลายเป็นเต่านินจาในไม่ช้านี้แล้วนะ! เดี๋ยวคนอื่นก็คงนินทาตระกูลเรากันหมด ว่าตระกูลเซียวไม่มีอะไรเหลือถ้าไม่มีท่านพ่อ! แม้แต่พวกเศรษฐีใหม่กระจอกๆ ยังรับมือไม่ได้!” โกวหูลี่ยังคงไม่ยอมแพ้ “พอที! เธอไปสืบภูมิหลังของพวกมันมาก่อนว่าพวกนั้นเป็นใคร ก่อนที่เราจะทำอะไรต่อไป! ฉันต้องไปพบผู้อาวุโสตระกูลคังก่อนถึงจะจัดการเรื่องอื่นต่อได้!” เซียวจีเริ่มหงุดหงิด “เธอไม่ใช่ไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลเซียวในตอนนี้ คนอื่นอาจจะมองว่าเราสูงส่งเพราะเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่และห้าตระกูลรอง แต่ความจริงแล้วตอนนี้เราเทียบไม่ได้แม้แต่กับตระกูลคังด้วยซ้ำ! ดูธุรกิจของเราในเยียนจิงสิ? ขายไปหมดแล้วได้กำไรมาเท่าไหร่? ครั้งนี้ที่มาตั้งตัวในต่างแดนก็ถือเป็นการเริ่มต้นใหม่ของตระกูลเซียว! สภาพของตระกูลเซียวตอนนี้ค่อนข้างสาหัส ถ้าไม่มีตระกูลคังหนุนหลัง เราอาจจะต้องเจอกับวิกฤตที่หนักกว่านี้! ยัยผู้หญิงล้างผลาญ เธอพอจะเข้าใจสถานการณ์ที่ย่ำแย่ของเราบ้างไหม?!” “ฉัน...” โกวหูลี่ปิดปากเงียบในที่สุด เธอรู้สถานการณ์ดี แต่เธอแค่รับความจริงไม่ได้! เธอเพิ่งเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลเซียวได้ไม่ถึงสองปีดี พอเริ่มเสวยสุขได้ไม่ทันไร ตระกูลเซียวก็ตกต่ำลง เธอรับไม่ได้และยิ่งต้องการใช้อำนาจของตระกูลเซียวให้มากที่สุด เธออยากกอบโกยอำนาจและความเคารพให้ได้มากที่สุดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เซียวจีวางสายไปก่อนที่โกวหูลี่จะทันได้พูดอะไรต่อ โกวหูลี่โกรธจัดจนอยากจะทุ่มโทรศัพท์ในมือทิ้งลงพื้น แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเป็นไอโฟนเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมาในราคาหลายพันหยวน เธอก็ยั้งมือไว้ได้ หลังจากตระกูลเซียวตกต่ำลง ค่าขนมรายเดือนของโกวหูลี่ก็น้อยลงกว่าตอนที่เธอเป็นแค่เมียน้อยเสียอีก! แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ในสถานการณ์แบบนี้ บ่นไปก็ไม่มีประโยชน์ โกวหูลี่ตัดสินใจว่าจะไปสืบข้อมูลและยืนยันภูมิหลังของพวกนั้นที่ฝ่ายจัดการของโครงการที่พักอาศัย เธอเป็นพวกชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่มาแต่ไหนแต่ไร จะให้เธอปล่อยไปไม่สั่งสอนเด็กพวกนั้นได้ยังไง? เธอจะเอาหน้าไปเชิดชูความเป็นสะใภ้ตระกูลเซียวได้ยังไงถ้าไม่ทำให้พวกมันชดใช้? ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอเดินลงจากตึก ตรงไปยังลานจอดรถ ขับรถของเธอออกไปด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปยังวิลล่า เมื่อถึงฝ่ายจัดการโครงการ เธอเดินเข้าไปในนั้นราวกับเป็นเจ้าของ ในสำนักงานของโครงการ ข้อมูลผู้อยู่อาศัยที่ไม่ได้เป็นความลับนั้นหาได้ง่ายมาก ดังนั้น ด้วยความพยายามเพียงน้อยนิด เธอจึงได้ทราบชื่อเจ้าของวิลล่าหลังนั้น... ฉู่เมิ่งเหยา! ฉู่เมิ่งเหยา? โกวหูลี่ชะงักด้วยความคุ้นหู นั่นไม่ใช่ชื่อของคนทำความสะอาดคนหนึ่งหรอกเหรอ? แล้วคนทำความสะอาดอีกคนที่อยู่ข้างๆ ก็เรียกนางว่า “พี่เหยาเหยา” เป็นไปได้หรือที่เธอจะเป็นเจ้าของวิลล่า ฉู่เมิ่งเหยาคนนั้น? ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง? โกวหูลี่ตกตะลึงอย่างหนัก ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะทำหน้าแบบนี้ เพราะตอนนั้นเมิ่งเหยากับอวี้ซู่ไม่ได้แต่งตัวดีอะไรเลย พวกเธอใส่แค่ชุดกีฬาธรรมดา ส่วนหลินอี้นั้นใส่เสื้อเชิ้ตเชยๆ ไม่ต่างจากคนงาน ชุดนั้นดูเหมาะสมกับตำแหน่งคนสวนชั้นต่ำเสียมากกว่า แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากลับเป็นเจ้าของวิลล่าเสียอย่างนั้น? ไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสามคนมีบัตรสมาชิกไดมอนด์ พวกเขาเป็นคุณหนูคุณชายกันสินะ! แต่โกวหูลี่ยิ่งโกรธหนักกว่าเดิมเมื่อรู้ตัวตนที่แท้จริง! ถ้าพวกเขามีปัญญาเป็นเจ้าของวิลล่า ทำไมตอนที่เธอเรียกว่าคนรับใช้ชั้นต่ำถึงไม่โต้ตอบกลับมาล่ะ? พวกนั้นแกล้งทำเป็นโง่เพื่อรอจังหวะเล่นงานฉันงั้นเหรอ? “นี่ บอกฉันมาซิ ว่าฉู่เมิ่งเหยาคนนี้มีภูมิหลังยังไง?” โกวหูลี่กวักมือเรียกยามเข้ามาแล้วตวาดถาม ถึงแม้โกวหูลี่จะเพิ่งทำเรื่องเปลี่ยนชื่อเอกสารที่นี่เมื่อวาน แต่ไม่มีใครในฝ่ายจัดการคนไหนไม่รู้จักว่านางยักษ์ตนนี้ร้ายกาจแค่ไหน เธออาจจะอ้างตัวว่าเป็นคุณนายผู้ร่ำรวยจากเยียนจิง ชี้นิ้วสั่งคนไปทั่ว แต่เธอเอาแต่ใจตัวเองราวกับปู! (ทำไมถึงเหมือนปู? ก็เพราะปูเดินไม่ตรงทาง และโกวหูลี่ก็ไม่เคยทำอะไรที่เป็นเหตุเป็นผลเลย) เมื่อวานตอนเที่ยง เธอบุกเข้ามาในสำนักงานโดยไม่สนใจเวลาพักของพนักงาน เธอปัดกล่องข้าวของพนักงานคนหนึ่งทิ้งแล้วเร่งให้เขาทำเอกสารให้เธอเดี๋ยวนี้ พนักงานเหล่านั้นไม่มีทางสู้กับผู้อยู่อาศัยที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบนี้ได้ พวกเขาไม่อาจขัดขืนหรือโต้แย้ง จึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาทนทุกข์และทำตามคำสั่ง “ฉู่เมิ่งเหยาคือคุณหนูแห่งบริษัทเผิงจั่นครับ...” เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรในย่านนี้ ดังนั้นยามจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องปกปิดข้อมูลจากเธอ “อะไรนะ? เธอเป็นคุณหนูแห่งบริษัทเผิงจั่นงั้นเหรอ?!” โกวหูลี่เบิกตากว้างมองยามอย่างประหลาดใจ “แกพูดจริงเหรอ?” “ครับ ทุกคนที่นี่ทราบเรื่องนี้กันดี...” ยามไม่รู้ว่าทำไมโกวหูลี่ถึงทำท่าทางโอเวอร์ขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าตั้งคำถามอะไรทั้งสิ้น