Chapter 1008 Chapter 193- Epilogue 4 (VOLUME 5)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 04:13

Chapter 1008 Chapter 193- Epilogue 4 (VOLUME 5) กลับไปเรียน Part 3 ~~ ริก้า ~~ ฉันนั่งรถไปโรงเรียนตามลำพัง เอาล่ะ จริงๆ ก็ไม่เชิงลำพังเสียทีเดียว เพราะมีลูคัสไปด้วย ปกติแล้วฉันกับเรแกนจะมีบอดี้การ์ดคอยดูแลสองคน แต่ตอนนี้เวสตินจากไปแล้ว เขาเพิ่งเดินทางออกไปต่างประเทศเมื่อวันก่อน และฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่ความผิดของฉัน ใช่... ฉันเคยบอกเขาว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกและไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ ต่อให้เขาจะจากไปเพราะเรื่องคู่แห่งโชคชะตาอย่างที่ใครๆ ลือกัน แต่เขาก็ยังไม่แม้แต่จะบอกลาฉัน เขาไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าจะกลับมาไหม หรือเหตุผลที่เขาตัดสินใจทิ้งหน้าที่การเป็นบอดี้การ์ดของฉันไปคืออะไร ฉันไม่ชอบเรื่องนี้เลย ไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันแคร์เวสตินหรือไม่หรอกนะ แต่ฉันไม่ชอบที่อะไรๆ มันเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ มีหลายเรื่องเกิดขึ้นกับฉันและเรแกนตั้งแต่เปิดเทอม จริงอยู่ที่มันเกิดขึ้นกับฉันมากกว่าเรแกน แต่มันก็ทำเอาฉันรับมือไม่ไหวเหมือนกัน และเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ฉันก็นึกถึงอีกคนที่กำลังเผชิญกับความรู้สึกท่วมท้นไม่ต่างกัน แถมเรื่องที่เธอเจอมานั้นหนักหนาสาหัสกว่าฉันมาก เพราะสำหรับลิสซ่า เธอไม่ได้ถูกหลอกโดยผู้ชายที่เธอแอบชอบเท่านั้น แต่เธอถูกหลอกโดย 'คู่แห่งโชคชะตา' ของเธอเอง นั่นหมายความว่าเธอจะไม่มีวันพบกับความรักที่แท้จริงหรือความสุขได้อีกต่อไป เธอต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยไร้คู่ครอง เธออาจจะมีอนาคตกับคนอื่นที่เธอตกหลุมรักได้ แต่ฉันรู้ดีว่าลึกๆ แล้วเธอจะยังคงรู้สึกเหงาโดยปราศจากคู่ของเธออยู่ดี ยิ่งหลังจากที่เธอได้รู้จักเขาแล้วเขากลับทิ้งเธอไปแบบนั้น มันช่างน่าเจ็บปวดเหลือเกิน และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ฉันเคยทำตัวแย่ใส่ลิสซ่า ฉันพยายามเอาเรื่องของตัวเองเป็นที่ตั้งในวันนั้น ฉันไม่ได้ปลอบใจเธอ ฉันไม่ได้อยู่ในสภาวะจิตใจที่จะปลอบใครได้ และด้วยเหตุนั้น เธอจึงไม่คุยกับฉันมาหลายวันแล้ว แม้กระทั่งอเล็กซ่าเองก็เมินฉันเหมือนกัน ..... ฉันรู้ว่าตัวเองทำพลาดไปอย่างร้ายแรงจนพวกเธออาจจะไม่อยากคุยกับฉันอีกเลย และฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ฉันรู้ว่าตัวเองจำเป็นต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้ถูกต้อง ฉันต้องทำให้แน่ใจว่าเรายังเป็นเพื่อนกัน และทำให้พวกเธอรู้ว่าฉันคิดถึงพวกเธอมากแค่ไหน สิ่งแรกที่ฉันทำหลังจากก้าวลงจากรถลีมูซีนสีดำที่ลูคัสเป็นคนขับมาส่ง คือการมองหาเพื่อนๆ ของฉัน ฉันอยากแน่ใจว่าจะเจอพวกเธอก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปเข้าเรียน ฉันต้องการคุยกับพวกเธอ และเราจำเป็นต้องมีพื้นที่ส่วนตัว ฉันวิ่งกระหืดกระหอบไปยังจุดศูนย์กลางของพื้นที่พบปะสังสรรค์ ซึ่งเป็นที่ที่พวกเรามักจะจับจองกันอยู่ข้างน้ำพุ และก็เป็นไปตามคำอธิษฐาน ลิสซ่ากับอเล็กซ่าอยู่ที่นั่น กำลังรอเวลาเข้าเรียน ฉันไม่อยากทำให้พวกเธอตกใจหรือวิ่งหนีไป ฉันเลยรีบเดินเข้าไปหาให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ฉันรู้ว่าพวกเธอคงได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของฉัน เพราะทั้งความกลัว ความประหม่า และการที่ต้องวิ่งมาอย่างเต็มที่ทำให้มันดังสนั่น พวกเธอเงยหน้าขึ้นมาตอนที่ฉันใกล้จะถึงตัว และฉันเห็นความผิดหวังในดวงตาของลิสซ่า เธอไม่อยากเจอหน้าฉัน เธอเริ่มลุกขึ้นยืน แต่ฉันร้องเรียกเธอออกไปอย่างตื่นตระหนก “ไม่นะ อย่าเพิ่งไปเลย ได้โปรด ฉันอยากคุยกับเธอ” ฉันใส่ความรู้สึกทั้งหมดที่มีลงไปในคำพูดนั้นและเห็นพวกเธอลังเล ฉันดูออกว่าอเล็กซ่ากำลังตัดสินใจว่าจะเอายังไงดี แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรกับน้องสาว เธอปล่อยให้ลิสซ่าตัดสินใจด้วยตัวเอง “ได้โปรด” ฉันอ้อนวอนแทบจะร้องไห้ขณะที่ไถลตัวไปหยุดอยู่ตรงหน้าลิสซ่าที่ยืนกึ่งๆ นั่งอยู่ “ก็ได้” เธอกำลังจะนั่งลงอีกครั้ง แต่ฉันวางมือบนไหล่ของเธอไว้ “ไปคุยที่ส่วนตัวกันเถอะ ฉันไม่อยากให้คนอื่นได้ยินสิ่งที่ฉันจะพูด” ฉันพยายามบอกให้พวกเธอรู้ว่าฉันไม่ได้จะมาหาเรื่องหรือทำตัวแย่ๆ ใส่ แต่ดูเหมือนพวกเธอจะไม่เชื่อนัก ฉันทำร้ายจิตใจลิสซ่าไปจริงๆ และฉันอาจจะไม่มีวันเรียกคืนมิตรภาพจากเธอได้อีก เรื่องนี้เริ่มทำให้ใจฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรง ลิสซ่า อเล็กซ่า และฉัน เดินไปที่จุดลับหลังอาคารวิทยาศาสตร์ มีเส้นทางที่ทอดเข้าสู่ป่าซึ่งนักเรียนมักจะเข้าไปสำรวจกัน และมีม้านั่งเล็กๆ ตั้งอยู่ตรงชายป่านั่นแหละคือที่ที่เราเลือกนั่งเพราะมันห่างจากฝูงชน และเราจะเห็นล่วงหน้าหากมีใครกำลังเดินเข้ามา ไม่มีกลิ่นหรือเสียงของผู้คนอื่นมารบกวนเรา “เอาล่ะริก้า เรามาถึงแล้ว” อเล็กซ่ากอดอกหลังจากวางกระเป๋าและนั่งลงที่ฝั่งซ้ายของม้านั่ง ลิสซ่าทำตามโดยไม่ได้พูดอะไรเลย “บอกมาสิว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันอยากจะขอโทษ ฉันรู้ว่าฉันทำตัวล้ำเส้น ฉันรู้ว่าฉันทำตัวนิสัยไม่ดี ฉันรู้ว่าฉันทำให้เธอรู้สึกเหมือนฉันไม่แคร์เธอเลย ลิสซ่า แต่ฉันแคร์นะ และฉันขอโทษจริงๆ ที่พูดออกไปว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าไม่ได้เจอวอร์ริค แล้วก็นะ... ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันก็จำเป็นต้องเจอโคลวิโอเหมือนกัน ฉันต้องการให้เขาเป็นเครื่องเตือนสติ ฉันต้องการให้เขาทำให้เห็นว่าฉันทำตัวงี่เง่าและไม่โตแค่ไหน ขอบคุณนะลิสซ่า ขอบคุณที่บอกว่าฉันกำลังทำตัวงี่เง่า” “อื้ม... ฉันไม่คิดว่าฉันพูดว่าเธองี่เง่านะ” ฉันเห็นเธอยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ ตอนที่พูดแบบนั้น “ฉันคิดว่าฉันพูดว่าเธอทำตัวไม่โตมากกว่า” “ก็เหมือนกันนั่นแหละ ตอนนี้ฉันทำตัวงี่เง่ามาก และฉันเสียใจจริงๆ ฉันคิดถึงเธอจังลิสซ่า มันเพิ่งผ่านไปไม่นานเอง แต่ฉันคิดถึงเธอและอเล็กซ่ามากจริงๆ” “เราก็คิดถึงเธอเหมือนกัน” อเล็กซ่าฉีกยิ้มและฉันเห็นหยดน้ำตาที่กำลังจะไหลอาบแก้มของเธอ “เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเรานะ ริก้า” “ฉัน... ฉันขอโทษที่ตวาดใส่เธอนะริก้า วันนั้นฉันทำตัวแย่จริงๆ” “ไม่เลย ฉันสมควรโดนแล้ว แม้แต่ทาเลียยังดุฉันเลยเรื่องที่ฉันทำตัวแบบนั้นหลังจากนั้น และตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดเต็มประตู ดูสิ แค่ทัศนคติของฉันยังทำให้ต้องเสียบอดี้การ์ดไปคนหนึ่งเลย” ฉันหัวเราะแห้งๆ โดยไม่มีความตลกขบขันแม้แต่น้อย พวกเธอมองฉันอย่างรอคำอธิบาย “วันนั้นฉันตวาดใส่เวสตินด้วย ฉันบอกเขาว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก แล้วเขาก็ทำตามคำพูดของฉันจริงๆ อีกอย่างนะ พวกข่าวลือเขาก็ลือกันว่าเขาจากไปเพราะเรื่องคู่แห่งโชคชะตา ดังนั้นฉันจะเคลมความดีความชอบคนเดียวไม่ได้หรอก แต่นี่เขาไม่ได้บอกลาฉันสักคำเพราะฉันทำตัวแย่ใส่เขา ฉันต้องโตขึ้น ฉันรู้ตัวแล้ว และฉันสัญญาต่อหน้าพวกเธอทั้งสองคน และถึงเวสตินด้วยว่าสักวันฉันจะเป็นคนที่ดีขึ้นให้ได้ ถ้าวันไหนเขากลับมาที่เมืองนี้อีกในอนาคต ฉันจะขอโทษเขาด้วยตัวเอง แต่ในระหว่างนี้ ฉันแค่อยากจะเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม” ฉันเช็ดน้ำตาออกจากตาขณะที่พูด และเห็นทั้งลิสซ่าและอเล็กซ่ากำลังทำแบบเดียวกัน พวกเธอร้องไห้ไปพร้อมกับฉัน เหมือนกับที่เราเคยทำเวลาที่พวกเรารู้สึกเสียใจกับเรื่องอะไรสักอย่าง เรามักจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ “ก็นะริก้า ฉันมั่นใจว่าเขาต้องยอมรับคำขอโทษของเธอแน่ถ้าเธอพูดออกไป ฉันรู้ว่ามันอาจต้องใช้เวลา แต่จงอย่าลืมเรื่องนี้เด็ดขาด แล้วเมื่อไหร่ที่ได้เจอเขาอีก ก็บอกในสิ่งที่เธอต้องการจะพูดซะ” “ฉันจะทำแน่นอน ลิสซ่า ฉันสัญญา” ฉันพูดจบก็โผเข้ากอดเธอแน่น ลิสซ่ากอดตอบจนฉันแทบแบนติดอกเธอ “โอ๊ย พวกเธอเนี่ย” อเล็กซ่าร้องโฮก่อนจะเข้ามาร่วมกอดด้วย “ฉันรักพวกเธอทั้งสองคนมากจริงๆ” ฉันไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ แต่ก็ดีใจที่พวกเธอยอมรับคำขอโทษของฉันอย่างรวดเร็ว ฉันรักพวกเธอเหมือนพี่น้องแท้ๆ และไม่อยากใช้ชีวิตโดยไม่มีพวกเธอ ฉันอยากแบ่งปันประสบการณ์ในรั้วมหาวิทยาลัยและการเป็นผู้ใหญ่ไปพร้อมกับพวกเธอ และในเมื่อตอนนี้ฉันก้าวข้ามความรู้สึกตัวเองและมองเห็นความจริงได้แล้ว ฉันก็มั่นใจว่าจะทำได้อย่างที่หวังแน่นอน ฉันมีความสุขกับวันนั้นในห้องเรียนร่วมกับเพื่อนๆ ฉันแค่ดีใจที่ได้กลับมาเรียน แต่มันยิ่งดีขึ้นไปอีกเพราะมีเพื่อนๆ ทุกคนอยู่ตรงนั้นกับฉัน และฉันก็ดีใจที่คนอื่นๆ แม้กระทั่งพี่ชายที่น่ารำคาญของฉัน ต่างก็ดีใจที่เห็นเรากลับมาดีกัน กลุ่มของเราทุกคนมีความสุขที่ได้กลับมาใช้ชีวิตโดยไม่ต้องมีภัยคุกคามเรื่องความตายหรือการถูกทำร้ายคอยหลอกหลอนอยู่เหนือหัวอีกต่อไป เรามีอิสระที่จะเป็นตัวของตัวเอง มีความสุข สุขภาพดี และสนุกสนาน เหมือนที่วัยรุ่นอายุเท่าเราควรจะเป็น

React

พูดคุย