Chapter 1010 Chapter 195- Epilogue 6 (VOLUME 5) ความลำบากใจของอัลลิสซา ~~ ชอว์น ~~ ช่วงนี้ผมพยายามเพิกเฉยต่อปัญหาที่เราทุกคนกำลังเผชิญอยู่ เอาละ จริงๆ แล้วคงไม่ใช่พวกเราทุกคนหรอก ปัญหานี้จำกัดวงอยู่แค่ผม ดีทริช และอัลลิสซาเท่านั้น ผมรู้ว่าทรินิตี้กับรีซเห็นใจพวกเรา และผมก็รู้ว่าอเล็กซานเดรีย เลวี่ และลูก้าต่างก็เห็นใจพี่สาวของพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกต่อเรื่องนี้เหมือนกับพวกเรา อันที่จริง พวกเขาอาจจะรู้สึกก็ได้ พวกเขาทั้งสี่คนต่างก็เป็นลูกแฝดสี่ที่เกิดจากการใช้เวทมนตร์ ใช่ครับ ดีทริชและผมต่างเป็นคนอุ้มท้องคนละสองคน แบ่งกันคนละชุดของแฝดสอง แต่เพียงเพราะพวกเด็กผู้หญิงเป็นฝาแฝดแท้ และเด็กผู้ชายเป็นฝาแฝดแท้ ก็ไม่ได้ทำให้อัลลิสซากับเลวี่เป็นพี่น้องกันน้อยลง หรือทำให้อเล็กซานเดรียกับลูก้าเป็นพี่น้องกันน้อยลงแต่อย่างใด สถานการณ์นี้มันไม่ปกติ ดังนั้นมันจึงยากที่จะตัดสินว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขณะที่ผมนั่งอยู่ที่บ้าน ประมาณสองสัปดาห์หลังจากได้รู้เรื่องของวอร์ริค ผมพยายามหาวิธีที่จะช่วยลูกสาวตัวน้อยของผม ใช่ครับ ตอนนี้อัลลิสซาอายุสิบแปดปีแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนอายุเท่ากันหมด และก่อนที่เราจะทันตั้งตัว ลูเธอร์กับฟอน่าก็จะอายุสิบแปดปีเช่นกัน ในขณะที่ลูก้า เลวี่ อัลลิสซา และอเล็กซานเดรียจะอายุสิบเก้าปีในเดือนกุมภาพันธ์ ลูเธอร์ก็จะอายุสิบแปดปีในเดือนมิถุนายน ปีหน้าเขาจะต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยพร้อมกับพี่ๆ ของเขาแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจริงๆ ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้ แม้แต่ลูกคนเล็กสุดของเราก็กำลังจะอายุครบสิบขวบก่อนช่วงคริสต์มาสปีนี้ ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของเราในตอนนี้ ปัญหาที่เรามีอยู่คือเรื่องของอัลลิสซา และสิ่งที่เราจะทำอย่างไรกับพันธะคู่ครองของเธอกับวอร์ริค เราจำเป็นต้องรู้ว่าเธอต้องการลองตัดสายสัมพันธ์ที่มีกับเขาหรือไม่ หรือเธออยากจะรอดูว่าเขาจะสามารถปรับปรุงตัวได้หรือเปล่า เราได้ส่งตัววอร์ริคออกไปแล้ว ตามที่รีซและทรินิตี้ต้องการ ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ที่เวลส์ เขากำลังเรียนรู้อยู่กับเหล่ามนุษย์หมาป่าที่อาศัยอยู่ที่นั่น เขาควรจะต้องกลายเป็นผู้ชายที่ดีขึ้น คนที่เราอาจจะยอมรับให้เขามาอยู่เคียงข้างเธอได้ ไม่ใช่ว่าผมจะคิดว่าตัวเองสามารถให้อภัยเขาได้หรอกนะที่มาโกหกลูกสาวของผม และเราอย่าไปพูดถึงเรื่องที่เขาแตะต้องตัวและจูบเธอเลย แค่คิดถึงเรื่องนั้นผมก็อยากจะฆ่าเขาให้ตายแล้ว ..... ขณะที่ผมพยายามอย่างหนักที่จะระบายความโกรธออกไป ผมก็ได้ยินเสียงประตูห้องทำงานเปิดออก ผมเรียกอัลลิสซามาที่นี่เพราะจำเป็นต้องคุยกับเธอพร้อมกับดีทริช เราต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย และผมอยากทำในแบบที่จะไม่ทำให้ลูกสาวของเราต้องเสียใจ ผมต้องการให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร เราจะสนับสนุนเธอ เราอาจจะไม่ได้พอใจกับการตัดสินใจของเธอในตอนแรก แต่เราทั้งคู่ก็จะไม่โกรธเคืองในสิ่งที่เธอเลือก นี่คือชีวิตของเธอ และในฐานะพ่อของเธอ ทั้งผมและดีทริชต้องเข้าใจว่าเธอโตพอที่จะเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองแล้ว “พะ...พ่อเรียกหนูเหรอคะ?” อัลลิสซาโผล่หน้าเข้ามาในห้อง เธอจ้องมองผมและดีทริชอย่างหวาดหวั่น ผมคิดว่าเธอคงคิดว่าเรากำลังโกรธเธอเหมือนที่เคยโกรธวอร์ริค ผมเกลียดที่ต้องเห็นเธอเป็นกังวลแบบนั้น “เข้ามาเลยลูกรัก” ผมกวักมือเรียกเธอ “เราอยากคุยกับลูกน่ะ” ผมพยายามทำให้โทนเสียงของตัวเองนุ่มนวลและอ่อนโยน ผมไม่อยากให้เธอระแวงไปมากกว่านี้ “ค่ะ” เธอยังคงดูหวาดกลัว แม้ผมจะใช้เสียงที่ใจเย็นแล้วก็ตาม ให้ตายสิ เราคงทำให้เธอตกใจมาก่อนหน้านี้จริงๆ “ไม่เป็นไรนะ ชัทซี่ เราแค่ต้องการคุยกับลูกเท่านั้น ไม่ต้องประหม่าไปหรอกนะ” ดีทริชพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็นเช่นกัน ผมคิดว่าการเห็นว่าเราทั้งคู่สงบและเป็นมิตรช่วยเธอได้บ้าง เธอผ่อนคลายลงเล็กน้อยและเดินเข้ามาในห้อง แต่แทนที่จะปล่อยให้เธอนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน ผมก็ลุกขึ้นเพื่อที่ผมกับดีทริชจะได้ไปนั่งข้างๆ เธอที่โซฟาอีกฝั่งหนึ่งของห้อง เธออยู่ตรงกลางระหว่างเรา และเราแต่ละคนก็โอบไหล่และเอวของเธอไว้ ผมโอบไหล่เธอ ส่วนดีทริชโอบเอวเธอ “อัลลิสซา ลูกรัก พ่อกับแดดดี้แค่อยากคุยกับลูก” “คุยเรื่องอะไรเหรอคะ แดดดี้?” เธอจ้องมองผมอย่างระแวง “พ่อมั่นใจว่าลูกรู้นะว่าเรื่องอะไร” ผมบอกเธอ “เรื่องวอร์ริคเหรอคะ?” เธอเดาได้ทันที “ใช่แล้ว ลีบสเต (ที่รัก) เราจำเป็นต้องคุยเรื่องเขา” “พะ...พ่อไม่ชอบเขา หนูรู้ค่ะ และหนูขอโทษนะคะคุณพ่อ หนูขอโทษทั้งคุณพ่อและแดดดี้เลย หนู...หนูขอโทษจริงๆ ที่หนูไปเป็นคู่ครองกับเขาจนทำให้พวกท่านต้องผิดหวังในตัวหนู” “อัลลิสซา ลูกรัก เราไม่ได้ผิดหวังในตัวลูกเลย เราทั้งคู่รู้ดีว่าการได้พบกับคู่ครองของตัวเองนั้นเป็นอย่างไร ลูกไม่ได้เลือกเขา โชคชะตาต่างหากที่เป็นคนเลือก และนั่นหมายความว่า ณ ที่ใดที่หนึ่ง ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด จักรวาลมีแผนสำหรับพวกลูกสองคนอยู่ ผมรู้ว่าตอนนี้มันอาจจะยังมองไม่เห็น แต่มันมีอยู่จริง พ่อมั่นใจ” ผมพยายามทำให้มั่นใจว่าเธอรู้สึกว่าได้รับความรักและปลอดภัยในตอนนี้ ผมเห็นความกังวลและความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในดวงตาของเธออีกครั้ง “แดดดี้พูดถูกแล้ว อัลลิสซา เรารู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งทีลูกทำเพื่อประชดใครหรืออะไรทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นลูกไม่ต้องกังวลไป ลูกไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะคนดี” ดีทริชปลอบเธอพร้อมกับจุมพิตเบาๆ บนศีรษะของเธอ “ดะ...ดะ...ดังนั้น ทำไมพวกท่านถึงอยากคุยเรื่องวอร์ริคกับหนูล่ะคะ?” ตอนนี้เธอเริ่มดูสงสัย และกังวลเล็กน้อย “คืออย่างนี้นะอัลลิสซา เราจำเป็นต้องหาข้อสรุปว่าจะทำอย่างไรต่อไป พ่อรู้ว่าลูกยังไม่ได้ประทับตราเขา และเขาก็ไม่สามารถประทับตราลูกได้ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรมาผูกมัดพวกลูกไว้ด้วยกันจริงๆ ในตอนนี้ ลูกมีเพียงสายสัมพันธ์ทางวิญญาณ ซึ่งเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่ก็มีแค่นั้นแหละ” ผมอธิบายให้เธอฟัง “และอย่างที่ลูกรู้ ตอนนี้วอร์ริคไม่ได้อยู่ที่นี่” “พวกท่านส่งเขาไปที่อื่น” เธอจ้องเขม็งมาที่ผม “จริงๆ แล้วรีซต่างหากที่ต้องการส่งเขาไป” ผมอยากจะผลักความรับผิดชอบไปให้คนอื่น มันเป็นเรื่องผิดที่ผมทำแบบนั้น แต่ผมไม่อยากให้เธอเกลียดผมในตอนนี้ แต่มันเป็นการกระทำที่ขี้ขลาดและผมก็รู้สึกเสียใจทันที “เฮ้อ... ผมเองก็ส่งเขาไปเหมือนกัน” ผมยอมรับ ผมไม่จำเป็นต้องมองดูสีหน้าผิดหวังบนใบหน้าของเธอเลย “พ่อขอโทษนะลูกรัก แต่ลูกต้องการเวลาเยียวยา และเขาก็ต้องชดใช้ในความผิดที่ทำลงไป อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้อยู่ในคุก” ผมชี้ให้เธอเห็น “เขายังถือว่าเป็นคนที่โชคดีคนหนึ่งนะ” “ค่ะ หนูรู้ว่าเขาโชคดีที่ไม่ถูกจับเข้าคุกจริงๆ แต่พวกท่านก็ยังส่งเขาไปอยู่ดี” “แต่ ชัทซี่ ลูกอยากเจอวอร์ริคตอนนี้จริงๆ หรือเปล่าล่ะ?” ดีทริชถามเธอด้วยสีหน้าที่ใจเย็น “ลูกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว” “กะ...ก็...ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้วใช่ไหมคะ? ในเมื่อพวกท่านส่งเขาไปแล้ว” เธอร้องไห้ออกมาเบาๆ ขณะพูด “อัลลิสซา ลูกรัก เขาไม่ได้ไปตลอดกาลหรอก เราส่งเขาไปแค่หนึ่งปีเต็มๆ เท่านั้น และตอนนี้เขาก็กำลังเรียนรู้อยู่กับพวกเชพเตอร์ (ผู้เปลี่ยนร่าง) คนอื่นๆ เขากำลังเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ชายที่ลูกจะไว้วางใจได้” “หนู...หนูไม่รู้ค่ะ” เธอเริ่มดูไม่มั่นใจ ผมบอกได้เลยว่าเธอยังคงระแวงเขาอยู่ “ถ้าลูกต้องการ อัลลิสซา เราสามารถตัดพันธะที่ลูกรู้สึกต่อเขาได้นะ แล้วเมื่อเขากลับมา ลูกค่อยตัดสินใจอีกทีว่าอยากลองเริ่มความสัมพันธ์ในฐานะคู่ครองกับเขาใหม่ไหม นั่นจะช่วยลดความเจ็บปวดให้ลูกในตอนนี้ แล้วค่อยดูว่าเขาจะยังเป็นคู่ครองของลูกอยู่ไหมในภายหลัง ลูกอยากลองทำดูไหม?” “ตะ...ตะ...แต่ถ้าหนูไม่สามารถรู้สึกถึงพันธะได้อีกแล้วล่ะคะ? ถ้าหากเขาเป็นคู่ครองคนเดียวที่หนูจะมีได้ และการตัดพันธะในตอนนี้จะทำให้เขาจากหนูไปตลอดกาลล่ะ?” “เรื่องนั้นไม่เกิดขึ้นหรอก อัลลิสซา” ผมยืนยันกับเธอพร้อมกับกอดให้เธอแนบชิดกับข้างกาย “วิญญาณจะจดจำอีกครึ่งหนึ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อเติมเต็มกันเสมอ ตอนที่พ่อพบกับแดดดี้ของลูก พ่อไม่เคยแม้แต่จะคิดคบหาผู้ชายมาก่อน พ่อเคยออกเดทกับผู้หญิงก่อนจะเจอเขา ไม่ใช่ว่าพ่อเคยคบใครมาก่อนเขาหรอกนะ แต่พ่อไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นไปได้เลย จนกระทั่งสัญชาตญาณและวิญญาณของพ่อบอกว่าเขาคือคนที่ถูกสร้างมาเพื่อพ่อ ดังนั้น พ่อรู้ดีว่าลูกต้องรู้สึกอย่างไรตอนที่เจอกับวอร์ริค เราทั้งสองคนรู้ดี และพ่อมั่นใจว่าไม่ว่าลูกจะตัดสินใจอย่างไร หากและเมื่อวอร์ริคกลับมา หากเขาคือคู่ครองของลูกจริงๆ ลูกจะรู้สึกถึงมันอีกครั้ง พ่อรู้ว่าลูกกับเขาจะสร้างสายสัมพันธ์นั้นขึ้นมาใหม่อีกครั้งแน่นอน” “ท่านมั่นใจนะคะ?” เธอยังคงดูเป็นกังวล แต่ก็น้อยลงกว่าก่อนหน้านี้ “ใช่แล้วลูกรัก พ่อมั่นใจ” ผมกอดกระชับเธอเข้าหาตัวอีกครั้งเพื่อปลอบโยน “กะ...ก็...ตกลงค่ะ” เธอพยักหน้า “หนู...หนูจะตัดสายสัมพันธ์ในตอนนี้ค่ะ หนู...หนูแค่ไม่อยากรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว หนู...หนูอยากมีความสุขค่ะพ่อ หนูไม่อยากเศร้าไปตลอดทั้งปี” “ถ้าลูกต้องการแบบนั้นลูกรัก เราจะจัดการเรื่องนี้ให้ในวันพรุ่งนี้ โอเคไหม?” เธอพยักหน้าตกลงกับผม “ขอบคุณค่ะ” ผมรู้สึกดีใจที่เธอตกลง ผมไม่อยากเห็นเธอต้องทนทุกข์แบบนี้อีกแล้ว ผมเกลียดการที่ต้องเห็นหยาดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาจากดวงตาของเธออยู่ตลอดเวลา และอย่างที่ผมบอกไป ถ้าวอร์ริคคือคู่ครองของเธอจริงๆ พวกเขาก็แค่สร้างพันธะกันใหม่ มันก็ง่ายแค่นั้น และนั่นคือเหตุผลที่เรานัดหมายเพื่อเริ่มกระบวนการนี้ ผมจะได้อัลลิสซาคนที่แสนหวานและมีความสุขของผมกลับคืนมาอีกครั้ง