บทที่ 1004 บทที่ 189 - รีซ – การจากไปของคนอื่น ๆ (เล่ม 5) รีซ ไม่กี่วันผ่านไปนับตั้งแต่การต่อสู้สิ้นสุดลง ยังคงมีคนตกค้างอยู่บ้างที่ปราสาทแห่งนี้และพื้นที่โดยรอบ ไม่ต้องพูดถึงพวกที่มาถึงช้าเกินไป ผมไม่ได้โทษพวกเขาหรอก ไม่มีใครรู้ว่าการต่อสู้จะเกิดขึ้นในคืนที่พวกเขาถูกเรียกตัว การจะมาให้ถึงที่นี่พร้อมกันนั้นเป็นเรื่องยาก และยิ่งไปกว่านั้น ในท้ายที่สุดเราก็มีกำลังพลมากเกินพอที่จะรับมือกับศัตรูที่บุกเข้ามาโจมตีบ้านของผมได้ อย่างไรก็ตาม ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังอยู่ที่นี่และต้องการความสนใจจากผม โดยหลัก ๆ แล้วก็คือไนเจล อัลฟ่าจากวูล์ฟแฮม และแคดวอล อัลฟ่าจากเขตทางเหนือในเวลส์ ผมมีเหตุผลที่ต้องคุยกับชายทั้งสองคนนี้ เพราะมีหลายสิ่งที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนที่พวกเขาจะจากไป ไนเจลเป็นคนแรก เพราะสถานการณ์ของเขามีสิ่งที่ต้องจัดการน้อยกว่า เขากำลังจะกลับไปที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ของเขาและจะทำงานร่วมกับคนของผมจำนวนหนึ่งเพื่อช่วยลดความหวาดกลัวให้กับเผ่าพันธุ์ของเราทั่วทั้งอังกฤษ เขาจะพาแวร์ริคไปด้วยเพื่อช่วยทำงานเหล่านี้ให้ผม และเป็นการตอบแทน ลูกชายของเขาก็จะอยู่ที่โคโลราโดกับพวกเรา เขาจะเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายของอเมริกาที่มีชื่อเสียงและมีผลการเรียนดีเยี่ยม เขาจะจบการศึกษาจากที่นี่ในอีกสองปีข้างหน้า หลังจากนั้นเขาถึงจะตัดสินใจว่าต้องการทำอะไรกับชีวิต ซึ่งมีแนวโน้มว่าเขาจะกลับบ้านไปฝึกฝนเพื่อเป็นทายาทของพ่อต่อไป แต่ผมจำเป็นต้องกำหนดให้ชัดเจนว่าแวร์ริคจะต้องทำอะไรบ้าง ผมต้องการให้แน่ใจว่าชายคนนี้จะไม่ทำเพียงแค่เดินตามคำสั่งที่ได้รับมาอย่างโง่เขลา เพราะนั่นจะเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตนเป็นของตัวเองเลย เขาจำเป็นต้องเรียนรู้ไม่เพียงแค่วิธีการใช้ชีวิตท่ามกลางพวกเรา แต่รวมถึงการอยู่ท่ามกลางผู้คนที่มีอำนาจในชุมชนของเราด้วย หากเขาปรารถนาจะกลับมาที่นี่ในอีกหนึ่งปีหรือนานกว่านั้น เขาต้องทำให้แน่ใจว่าเขาสามารถยืนเคียงข้างอัลลิสซาได้อย่างเท่าเทียม ไม่ใช่ว่าผมอยากจะเปิดโอกาสให้ไอ้ตัวแสบนั่นได้ใกล้ชิดเธออีกครั้งหรอกนะ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมจะตัดสินได้ ผมรู้ว่าพวกเขาเป็นคู่แห่งโชคชะตากัน และนั่นหมายความว่าเขาจะเป็นส่วนหนึ่งในอนาคตของเธอ หากเธออนุญาต แต่ในตอนนี้ เขาจำเป็นต้องได้รับความรู้ ความมั่นใจ และวินัยเสียก่อน “คุณแน่ใจเหรอที่จะส่งเขาไปทำงานกับผม?” ไนเจลถามขณะมองไปที่แวร์ริค ซึ่งชายหนุ่มคนนั้นกำลังเชิดหน้าและแสดงสีหน้ามุ่งมั่นออกมา “ในเขตของผมอาจมีคนที่อยากให้เขาตายเพียงเพราะเขาเป็นเจแกน” “เขาไม่ใช่แวร์ริค เจแกน” ผมมองไนเจลด้วยสายตาจริงจัง “เขาคือแวร์ริค อะบิทซ์ นั่นคือชื่อตามกฎหมายของเขาในตอนนี้ เขาถูกลงทะเบียนในสหรัฐอเมริกาด้วยชื่อนี้ และเขาจะใช้ชื่อนี้ไปตลอดชีวิต คนที่ไม่ได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในคดีอาชญากรรมต่อพวกเรา พวกเขาจะใช้ชื่อที่ระบุอยู่ในเอกสารประจำตัว ซึ่งพวกเขาอาจไม่เคยถูกลงทะเบียนด้วยนามสกุลเจแกนตั้งแต่เกิดด้วยซ้ำ ใครจะไปรู้ได้แน่ชัด สิ่งที่ผมรู้คือถ้าคุณไม่บอกพวกเขาว่าเขามาจากไหน พวกเขาก็จะไม่มีวันรู้” ผมทำให้ชัดเจนว่าชายคนนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวพวกนั้นอีกต่อไป ..... “ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าไม่มีใครจะรู้ความจริง” ไนเจลยังคงมองผมอย่างท้าทาย ผมคิดว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในคนที่อยากจะสั่งสอนแวร์ริค แต่ในทางหนึ่ง นี่ก็เป็นเรื่องดี เขาจะได้เรียนรู้ที่จะแกร่งขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ “งั้นคุณก็บอกพวกเขาไปว่าแวร์ริคอยู่ภายใต้การคุ้มครองของผม” ผมรู้สึกขยะแขยงที่ต้องพูดแบบนั้น แต่ผมรู้ว่าผมต้องยื่นมือเข้าไปปกป้องเด็กหนุ่มคนนี้ เขาเป็นคู่ของอัลลิสซา นั่นคือสิ่งที่ผมต้องคอยเตือนตัวเองอยู่เสมอ “ผมจะมอบตราประทับของผมให้เขา และถ้าใครกล้าทำร้ายเขา คนผู้นั้นจะต้องรับผิดชอบกับผม” “ขะ...ขะ...เข้าใจแล้วครับ ท่านราชาแห่งรีซ” ในที่สุดไนเจลก็เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นที่นี่ “เอาล่ะ ไนเจล ดูแลคู่ของหลานสาวผมให้ดีพอ ๆ กับที่ผมตั้งใจจะดูแลลูกชายของคุณ” ผมเตือนเขาว่าสายเลือดของเขากำลังอยู่กับผม และหากเกิดอะไรขึ้น ผมก็สามารถทวงถามค่าตอบแทนได้ แม้ว่าผมจะไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ แต่ผมก็สามารถแสดงเจตนาเช่นนั้นได้ และให้ตายสิ ผมดีใจเหลือเกินที่ทรินิตี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ฟาดผมยับแน่ ๆ เพราะเธอต้องการให้เราเป็นเผ่าพันธุ์ที่พัฒนาและมีอารยะมากกว่านี้ หลังจากจัดการรายละเอียดต่าง ๆ กับไนเจลเสร็จ ผมก็ส่งเขาออกไปทางประตูที่บันนี่น้อยของผมสร้างไว้ให้เขาและกลุ่มของเขา ผมบอกลาแวร์ริคเช่นกัน โดยบอกให้เขาพยายามทำตัวให้ดีที่สุดเพื่อเป็นผู้ชายที่เขารู้ว่าอัลลิสซาสมควรได้รับ เขาไม่ได้โกรธที่ถูกส่งไปช่วยคนอื่น มีเพียงแค่ความเศร้าที่ต้องห่างจากหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ในทางหนึ่ง ผมหวังจริง ๆ ว่าเขาจะแก้ไขตัวเองและกลับมาทำทุกอย่างให้ถูกต้องกับเธอ อย่างน้อยก็เพื่อความสุขของอัลลิสซาเอง เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ผมก็เดินไปหาแคดวอล เขากำลังรอผมด้วยรอยยิ้มร่าเริง เขาไม่ได้ทิ้งใครไว้กับผม ดังนั้นผมคิดว่าเขาคงรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่มีอิสระมากขึ้น และเขาก็ไม่ได้กลับบ้านเพียงลำพังด้วย เขากำลังพาคนของผมจำนวนหนึ่งไปช่วยเผยแพร่คำสั่งแห่งสันติภาพไปยังส่วนที่เหลือของสหราชอาณาจักร แต่เขายังพานักท่องเที่ยวคนสำคัญอีกสองคนกลับไปยังเวลส์ด้วย ก่อนอื่น ผมคุยกับเขาเรื่องโคลวิโอ ไอ้เด็กแสบนั่นที่ผมไม่สนใจเลยว่าชีวิตนี้จะได้เจอกันอีกไหม เขาเป็นคนที่บังอาจใช้มือสกปรกนั่นสัมผัสริก้าของผม และนั่นหมายความว่าผมไม่สนเลยว่าเขาจะตายหรือไม่ แต่ทรินิตี้กลับสนใจ และเท่าที่ผมรู้ ริก้าก็อาจจะสนใจเหมือนกัน ผมรู้ว่าแวร์ริคเองก็คงสนใจด้วย และเมื่อเขาเขากลับมาง้ออัลลิสซาแล้วพบว่าเพื่อนและญาติของเขาตายไป เขาคงต้องสร้างเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่แน่ และนั่นหมายความว่าผมต้องทำให้แน่ใจว่าเขาจะกลับมาในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเช่นกัน โอ้เทพเจ้า นี่มันน่ารำคาญจริง ๆ “สวัสดีครับ ท่านราชาแห่งรีซ” แคดวอลกล่าวอย่างมีความสุขขณะที่ผมเดินเข้าไปหา “ผมเห็นว่าคนของผมเตรียมตัวที่จะออกเดินทางกันแล้ว” “ใช่แล้ว” ผมพยักหน้าให้เขา “นี่คือโคลวิโอ คุณถูกบอกแล้วว่าเขาเป็นใครและทำไมเขาถึงต้องไปกับคุณ เขามาเพื่อรับโทษในฐานะคุมประพฤติให้ผม ผมอยากให้คุณดูแลให้เขาเรียนรู้ความจริงเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ของเรา ผมอยากให้เขาเข้าใจถึงความหมายของการเป็นชายชาตรีในหมู่พวกเรา ช่วยดูแลให้บุคลิกภาพ เจตจำนง หัวใจ และจิตใจของเขาแกร่งขึ้นเมื่อเขากลับมาที่นี่ และตรวจดูให้แน่ใจว่าเขาทำงานของเขาอย่างเต็มที่ เขามาด้วยภารกิจแห่งสันติภาพ และผมตั้งใจจะให้เขาทำสำเร็จ” “ได้แน่นอน เราจะดูแลเขาเป็นอย่างดี” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ฟังดูข่มขู่หรือคุกคามโคลวิโอเลย และเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าเด็กนี่จะไม่ปลอดภัย ดังนั้นทุกอย่างจึงเรียบร้อยดี ตอนนี้ผมเพียงแค่ต้องจัดการสถานการณ์ส่วนที่เหลือ แล้วเราก็จะจบงานนี้เสียที “รีซ?” อีกคนที่ผมต้องคุยกับแคดวอลเรื่องเขาส่งเสียงเรียกขณะที่เขาเดินเข้ามาหาผมอย่างเงียบ ๆ “สวัสดี เวสติน” ผมพยักหน้าให้เขา “นายพร้อมจะไปหรือยัง?” “ผมพร้อมครับ” เขาพยักหน้าตอบ “เอาล่ะ ท่านราชาแห่งรีซ ชายคนนี้ถูกส่งมาคุมประพฤติด้วยเรื่องอะไรหรือครับ?” แคดวอลกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเขากำลังมองขยะที่น่ารังเกียจชิ้นหนึ่ง “เขาไม่ได้ถูกลงโทษ แคดวอล” ผมสวนกลับ “เวสตินกำลังจะจากฝูงของผมไปสักพัก อย่างมากก็หนึ่งปี เขาจะใช้เวลานี้เพื่อล้างสมองและทำให้จิตใจของเขาเย็นลง” “โอเค” แคดวอลดูงุนงงมาก “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านราชาแห่งรีซ?” “คู่ของผมจำผมไม่ได้” เวสตินตอบแทน “ผมได้กลิ่นเธอ ผมเห็นเธอเป็นหญิงสาวที่ผมควรจะได้เคียงคู่ แต่เธอกลับเมินเฉยและเลือกที่จะคิดว่าผมไม่มีตัวตน ผมหวังว่าการได้ห่างจากผมสักพักอาจจะช่วยให้เธอเข้าใจว่าผมมีความหมายอย่างไรต่อเธอ ผมอยากกลับมาหลังจากเวลาผ่านไปสักระยะเพื่อดูว่าหมาป่าในตัวเธอจะจำผมได้ไหม” “นั่นมัน... น่ากลัวจัง” แคดวอลลากเสียงยาวราวกับกำลังลำบากใจในการประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยินมาทั้งหมด “ทำไมเธอถึงจำคุณไม่ได้? เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” แคดวอลโกรธแทนเวสติน “ผมคิดว่าเธอแค่สับสน เธอต้องการเวลาเพื่อจัดการและทำความเข้าใจ และผมกำลังให้เวลาเธอ” “เอาล่ะ งั้นไปกับผมนะพ่อหนุ่ม” แคดวอลตบหลังเวสติน “ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะได้พักผ่อนและลืมความเจ็บปวดนี้ไปเสีย คุณไม่ต้องมาจมอยู่กับมันมากเกินไปหรอก และเมื่อคุณกลับมา ผมมั่นใจว่าเธอจะมองเห็นว่าคุณมีความหมายต่อเธออย่างไรจริง ๆ” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ” เวสตินมองพื้น สีหน้าดูหดหู่ “ผมหวังจริง ๆ ว่าคุณจะพูดถูก” ผมเฝ้ามองพวกเขาทั้งหมดจากไปหลังจากนั้น เวสตินออกเดินทางไปพร้อมกับโคลวิโอเพื่อไปยังทางเหนือของเวลส์ พวกเขาคงชอบที่นั่น ผมรู้ว่าพวกเขาต้องชอบ มันเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยทิวทัศน์ที่สวยงาม เป็นสถานที่ที่ในระหว่างการเดินทางอันยาวนานและยากลำบากนั้น ทรินิตี้และผมเคยได้หยุดพักและผ่อนคลาย แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่นั่นก็เป็นที่ที่เราได้พักผ่อน และถ้าให้พูดตามตรง ผมก็คงไม่รังเกียจที่จะกลับไปที่นั่นอีกในอนาคต บางทีอาจจะเป็นตอนที่สถานการณ์ต่าง ๆ เริ่มลงตัวมากขึ้น และอาจจะเป็นตอนที่ลูกคนใหม่โตขึ้นอีกนิดและสามารถอยู่ได้โดยไม่มีพ่อกับแม่สองสามวัน เมื่อลานบ้านเริ่มว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกว่าทุกอย่างสิ้นสุดลงจริง ๆ แล้ว ทั้งหมดนั่นแหละ คดีความ คดีฆาตกรรม การตามหาคำตอบ การต่อสู้ ทั้งหมดจบลงแล้ว นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมในตอนนี้ เมื่อเรื่องราวเหล่านี้ปิดฉากลง ผมก็สามารถโฟกัสไปที่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมได้เสียที ภรรยาของผม ลูก ๆ ของผม ครอบครัวของผม และอนาคตของผม ผมจะได้อยู่ในที่ที่ผมจำเป็นต้องอยู่มากที่สุด และเป็นที่ที่ผมอยากจะอยู่จริง ๆ