บทที่ 124 - พวกเขามีความลับเล็กๆ กันจริงๆ ด้วย! ระหว่างทางกลับบ้าน หวังเถิงครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมาย เขาเพิ่งจะกลายเป็นผู้ใช้พลังยุทธ์ได้ไม่นาน แต่กลับต้องเผชิญกับเหตุการณ์พลิกผันมานับครั้งไม่ถ้วน ตอนแรกเขาถูกผู้ใช้พลังยุทธ์สองคนซุ่มโจมตี ทำให้เขาได้เห็นถึงความโหดเหี้ยมของโลกแห่งผู้ใช้พลังยุทธ์ จากนั้นเขาก็ได้เห็นความอำมหิตในการทดสอบภาคสนามจริงๆ หลังจากนั้นก็คือการเดินทางไปทวีปซิงอู่อันนี้ โลกของผู้ใช้พลังยุทธ์ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหลายชั้น และมันก็ค่อยๆ เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาให้เขาเห็นทีละชั้นๆ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เบื้องหลังความหรูหราของผู้ใช้พลังยุทธ์นั้น มันจะนองเลือดและน่าสยดสยองเพียงนี้ เมื่อมีได้ ก็ย่อมมีเสีย หากคุณต้องการได้สิ่งใดมา คุณก็จำเป็นต้องสูญเสียบางสิ่งไป หวังเถิงถอนหายใจ ความเชื่อมั่นของเขายิ่งหนักแน่นขึ้น “ลุงครับ ผมไม่ไปเขตวิลล่าฝู่หัวแล้ว รบกวนไปส่งที่ย่านมหาวิทยาลัยแทนนะครับ” เขาลืมตาขึ้นกะทันหันแล้วพูดกับคนขับรถที่อยู่ด้านหน้า ก่อนจะจากมา เขาบอกพ่อกับแม่ไว้ว่าจะออกไปข้างนอกหนึ่งเดือน แต่นี่เพิ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน หากเขากลับไปตอนนี้ เขาคงต้องหาคำอธิบายให้พวกท่านฟัง ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าเขาไปเจออะไรมาในทวีปซิงอู่ พวกท่านคงเป็นห่วงเขามากขึ้นไปอีก ไม่จำเป็นต้องให้พวกท่านมานั่งทำใจยอมรับเรื่องนี้อีกรอบ เขาจะต้องกลับไปทวีปซิงอู่อีกเร็วๆ นี้ และครั้งนี้เขาตัดสินใจว่าจะไปเพียงลำพัง คนขับรถมองหวังเถิงผ่านกระจกหลัง เขาไม่ได้พูดอะไร เจ้าหมอนี่ดูรวยและซื่อบื้อชะมัด! จากนั้นเขาก็กลับรถและมุ่งหน้าไปยังย่านมหาวิทยาลัย … ที่ย่านมหาวิทยาลัย หน้าบ้านเช่าของเขา หวังเถิงพบกับเจ้าของบ้านที่กำลังจะพาภรรยาออกไปเดินช้อปปิ้ง ชายวัยกลางคนผู้นี้มักจะดูหงอลงไปครึ่งหนึ่งเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยา “พี่หวัง พี่สะใภ้ฮั่น จะออกไปเที่ยวกันเหรอครับ?” หวังเถิงเปิดประตูรั้วเล็กๆ แล้วทักทายอย่างเป็นกันเอง “เฮ้ น้องหวัง ไม่เจอกันนานเลยนะ ใช่แล้วล่ะ พอดีพี่สะใภ้ฮั่นของเธออยากจะไปซื้อเสื้อผ้าสักหน่อย” หวังต้าเป่าตอบพร้อมรอยยิ้ม “ช่วงนี้ผมยุ่งกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยครับ วันนี้ถึงพอจะมีเวลาแวะมาที่นี่” หวังเถิงกล่าว “อ้อ ปีนี้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยงั้นรึ? เป็นไงบ้างล่ะ ว่าแต่พูดถึงเรื่องนี้ ผู้ที่ทำคะแนนสูงสุดในการสอบภาคปฏิบัติของปีนี้ชื่ออะไรหวังๆ สักอย่างนี่แหละ เป็นหนุ่มน้อยแซ่หวังอีกคน สมแล้วที่เป็นตระกูลหวังของเรา มีแต่คนเก่งๆ” หวังต้าเป่าพูดอย่างภาคภูมิใจ มุมปากของหวังเถิงกระตุก ตระกูลหวังมีคนเก่งเยอะ แต่มันคงไม่รวมถึงคุณที่เป็นลุงปลาเค็มหรอกนะ? อีกอย่าง…? ผมยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าคุณเนี่ย คุณพูดว่าหวังอะไรนะ! พี่สะใภ้ฮั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ กรอกตามองสามี “คนสอบได้ที่หนึ่งการสอบภาคปฏิบัติปีนี้ชื่อหวังเถิง น้องหวัง คนนี้ไงล่ะ!” “หือ?” หวังต้าเป่าอึ้งไป เขาเกาหัวแล้วถาม “นึกออกแล้ว เหมือนจะชื่อหวังเถิงจริงๆ ด้วย นี่ใช่เธอจริงๆ เหรอ?” …หวังเถิงพูดไม่ออก “พี่หวังครับ พี่ควรดื่มชาเก๋ากี้ให้มากขึ้นนะ ดูความจำพี่สิ!” “พูดจาเหลวไหล ร่างกายพี่หวังของเธอยังแข็งแรงดี ไม่เห็นต้องพึ่งชาเก๋ากี้อะไรเลย” หวังต้าเป่าพูดอย่างมีพิรุธ “หึ” พี่สะใภ้ฮั่นแค่นเสียง “น้องหวัง ทำธุระของเธอไปเถอะ พวกเราไม่กวนแล้ว” พูดจบ เธอก็ดึงมือหวังต้าเป่าแล้วเดินจากไป หวังเถิงหัวเราะพลางส่ายหน้า เขาเดินเข้าบ้านเช่าและปิดประตูให้เรียบร้อย เขาเข้าไปในห้องเพื่อดูไข่อีกา มันยังไม่ฟักออกมา มันยังคงอยู่ในนั้น หวังเถิงไม่ได้สนใจมัน เขาหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย ตอนที่เขากลับออกมา เขาก็ถอดชุดต่อสู้เก็บไป เพื่อไม่ให้ดูเด่นสะดุดตาเกินไปเวลาเข้าไปในเขตเมือง หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็เช็ดผมแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดเครื่อง ตอนที่เดินทางไปทวีปซิงอู่ เขาได้ปิดโทรศัพท์ทิ้งไว้ อันที่จริงเขาไม่ได้พกโทรศัพท์ไปด้วยซ้ำ เพราะอย่างไรเขาก็ไม่สามารถรับสัญญาณจากโลกได้ในทวีปซิงอู่ ทันทีที่เปิดเครื่อง ข้อความหลายสายก็เด้งขึ้นมาทันที มีข้อความจากไป่เหว่ย ซูเจี๋ย และกลุ่มเพื่อนๆ ของเขา หลินชูเซี่ยและหลินชูฮั่นเองก็ส่งข้อความมาหาเขาเช่นกัน ไป่เหว่ยและซูเจี๋ยถามเขาว่าทำอะไรอยู่และอยากนัดเจอเขา หวังเถิงส่ายหน้า เขาไม่มีทางออกไปเที่ยวเล่นแน่ๆ เพราะที่ทวีปซิงอู่นั้นสนุกกว่าเยอะ ถ้าเขาอยากเล่น เขาก็จะไปที่ทวีปซิงอู่… จากข้อความของซูเจี๋ย เขารู้มาว่านางมารร้าย ซูฮุย กลับมาแล้ว และเธอกำลังพยายามตามหาตัวเขาอย่างหนัก ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดที่จุดยุทธศาสตร์ของเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาต้องไม่ให้ยัยนั่นหาตัวเจอเด็ดขาด มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! หวังเถิงตัดสินใจไม่ตอบกลับข้อความของซูเจี๋ย หลินชูฮั่นส่งข้อความมาถามว่าคืนนั้นเขาพาหลินชูเซี่ยไปเที่ยวที่ไหน ความตื่นเต้นของเธอไม่จางหายไปเลยแม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว ‘ไปถามน้องสาวเธอสิ!’ หวังเถิงยิ้มแล้วพิมพ์ตอบกลับไป ‘ทำไมต้องด่ากันด้วย!’ หลังจากผ่านไปสักพัก หลินชูฮั่นก็ตอบกลับมา (ในภาษาจีน การบอกให้ไปถามน้องสาวสามารถใช้เป็นคำด่าได้) ‘ผมหมายถึงให้ไปถามน้องสาวเธอจริงๆ ต่างหาก’ หวังเถิงพูดไม่ออก ‘ยัยเด็กนั่นไม่ยอมบอกฉันหรอก’ ‘ถ้าอย่างนั้นผมก็บอกคุณไม่ได้เหมือนกัน นี่เป็นความลับของเราสองคน’ … พวกเธอสองคนมีลับลมคมในกันจริงๆ ด้วย! หลินชูฮั่นรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหันหลังให้เธอ เธอรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ (▼へ▼メ) หึ ผู้ชายก็เป็นพวกหลายใจและไม่ซื่อสัตย์แบบนี้แหละ ฉันควรจะเอาเขาไปนึ่ง ย่าง หรือทอดดีนะ? ‘เธอเป็นอะไรไป?’ เมื่อหวังเถิงเห็นว่าเธอไม่ตอบกลับมานาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปถาม ‘ไปไกลๆ เลยไป!’ เธอตอบกลับมาด้วยถ้อยคำโกรธเคืองสองคำแล้วก็เมินเขาไปเลย หวังเถิง: ?? คุณเป็นคนทักผมมาก่อนนะ แล้วตอนนี้มาไล่ให้ผมไปไกลๆ เนี่ยนะ? ผมเป็นคนที่คุณจะเรียกหาตอนไหนก็ได้แล้วผลักไสตอนไหนก็ได้งั้นเหรอ? หึ ผู้หญิงนี่ช่างโลเลจริงๆ! ‘ได้ครับ งั้นผมไปเดี๋ยวนี้แหละ~’ ข้อความหน้าไม่อายถูกส่งออกไป … ข้อความสุดท้ายเป็นข้อความสั้นๆ จากหลินชูเซี่ย ‘พี่เขย พี่เขย เมื่อไหร่จะพาฉันออกไปเที่ยวอีกคะ?’ ว้าว ยัยหนูนี่เสพติดเข้าแล้ว! หวังเถิงตอบกลับ ‘ไม่ว่าง’ ที่บ้านตระกูลหลิน หลินชูเซี่ยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นข้อความของหวังเถิง แต่หลังจากเห็นเนื้อหา เธอก็ทำหน้ามุ่ย “พี่เขยเลิกชอบฉันแล้วเหรอ” หลินชูเซี่ยฟุบลงบนโต๊ะด้วยความผิดหวัง ‘จริงสิ ได้ดู USB ที่ ‘เทพปืน’ ให้ไปหรือยัง? (?_?) เมี๊ยว’ หวังเถิงส่งข้อความไปอีก เมื่อหลินชูเซี่ยเห็นข้อความ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ‘ใน USB มีทักษะที่เรียกว่า วิชาปืนกังฟู บันทึกไว้ด้วย ดูเจ๋งมากเลยล่ะ’ อย่างที่คิด USB นี้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก มันจะเชื่อถือได้หรือเปล่านะ? หวังเถิงส่งข้อความไปอีกขณะที่ครุ่นคิดเรื่องนี้ ‘เขาได้แอบใส่อะไรส่วนตัวเข้าไปในนั้นหรือเปล่า?’ ‘ไม่มีนะ!’ ‘เป็นไปได้ยังไง?’ หวังเถิงประหลาดใจ ‘แล้วมันควรจะมีอะไรอีกล่ะ?’ หลินชูเซี่ยก็งงเช่นกัน ‘ฮ่าฮ่าฮ่า!’ หวังเถิงส่งอีโมจิยิ้มแห้งๆ ไปให้ ให้ตายเถอะ เจ้านั่นปฏิบัติต่อฉันไม่เหมือนคนอื่น แช่งมันเถอะ! ‘ไม่มีอะไรหรอก ถ้าว่างๆ ก็ลองฝึกวิชาปืนกังฟูนั่นดู ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันของจริงหรือของปลอม’ ‘โอเค เดี๋ยวฉันลองดูนะ’ ‘แค่นี้แหละ ฉันต้องไปทำธุระต่อแล้ว’ ‘โอเค!’ … หลังจากตอบข้อความทั้งหมด หวังเถิงก็สูดหายใจลึกๆ เขายังได้รับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าบัญชีอีกด้วย—3 ล้าน! มีข้อความสั้นๆ ปิดท้าย ‘หวังเถิง ซาลาแมนเดอร์ภูเขาไฟถูกขายไปแล้วนะ ฉันโอนเงินให้เธอเรียบร้อยแล้ว!’ หวังเถิงเข้าใจทันที ในระหว่างการทดสอบภาคสนาม เขาได้ฆ่าซาลาแมนเดอร์ภูเขาไฟตัวหนึ่ง และผู้ใช้พลังยุทธ์สามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ช่วยเขาขายมันไป เขาไม่คาดคิดว่าสัตว์อสูรระดับ 1 ดาวตัวเดียวจะทำเงินให้เขาได้ถึง 3 ล้าน เงินนี่มันหาง่ายจริงๆ นี่ขนาดว่ายังไม่รวมแก่นพลังงานนะ ถ้าเอาไปรวมด้วย ราคาก็คงจะสูงกว่านี้อีก เห็นได้ชัดว่าเงินของผู้ใช้พลังยุทธ์นั้นหามาได้รวดเร็วจริงๆ ถ้าเขาสังหารสัตว์อสูรได้มากกว่านี้ อีกไม่นานเขาก็คงแตะหลักร้อยล้านได้ ยิ่งตอนนี้เขามีแหวนมิติอยู่ด้วย อะไรๆ ก็คงสะดวกสบายขึ้นเยอะเลย