Chapter 49 - รีบไปเป็นจอมยุทธ์ที่ผ่านการรับรองซะที อาจารย์ลู่: ที่รักครับ ตะกร้าใบเล็กของคุณเสร็จเรียบร้อยแล้ว (*^_^*)! ... ตะกร้าใบเล็กอะไรของเขากัน! ทำไมถึงพิมพ์ให้มันเป็นผู้เป็นคนกว่านี้ไม่ได้นะ? ความสุขที่อยู่ในใจของหวังเถิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอัดอั้นเต็มท้องที่ไม่อาจระบายออกได้ อีกฝ่ายส่งรูปภาพตามมาทันที— รูปถ่ายกล่องใส่ศาสตรา.jpg รูปลักษณ์ของกล่องใส่ศาสตราดูต่างจากครั้งล่าสุดที่เขาเห็นไปบ้าง สีของมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ในขณะเดียวกันบนพื้นผิวก็มีอักขระเงินสลักอยู่ประปราย ทำให้ภาพรวมของมันดูลึกลับอย่างยิ่ง ไม่เลวแฮะ~ แค่มันสะดุดตาไปหน่อย คนคนนี้เป็นนักอักขระหรือเปล่านะ? หวังเถิงอดไม่ได้ที่จะคาดเดา หวังเถิง: คุณถึงกับเพิ่มอักขระเข้าไปด้วยเหรอ? อาจารย์ลู่: ใช่แล้วครับที่รัก การพึ่งพากลไกเพียงอย่างเดียวมันเริ่มล้าสมัยแล้ว ผมเลยเพิ่มอักขระเข้าไปเพื่อเก็บงานให้สมบูรณ์ขึ้น ตราบใดที่คุณกระตุ้นอักขระ ศาสตราที่คุณต้องการก็จะพุ่งออกมาทันที สะดวกในการใช้งานสุดๆ เลยล่ะครับ หวังเถิง: ไม่เลว แบบนั้นราคาก็ต้องสูงขึ้นใช่ไหม? อาจารย์ลู่: ราคาไม่สำคัญหรอกครับ คุณปู่ของผมคงดีใจมากถ้าผมสามารถขายกล่องใส่ศาสตรานี้ได้ การทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับเรื่องนี้ถือว่าคุ้มค่าแล้วครับ นี่มันคนดีชัดๆ! ใช่แล้ว เขาเป็นคนดีที่มีความกตัญญู! หวังเถิงมอบเหรียญ "คนดี" ให้กับอีกฝ่ายจากระยะไกล หวังเถิง: ได้เลย ผมจะกดสั่งซื้อเดี๋ยวนี้ คุณรีบส่งกล่องนั่นมาให้ผมเร็วๆ เลยนะ อาจารย์ลู่: ได้เลยครับ! เย้ (艹皿艹) หวังเถิงสังเกตเห็นว่าคนปลายสายชอบใช้อีโมติคอนจริงๆ คนคนนี้ต้องจบจากมหาวิทยาลัยอีโมติคอนมาแน่ๆ! ถ้าไม่ใช่แบบนั้น สถาบันอีโมติคอนแห่งชาติคงต้องติดค้างใบปริญญาให้กับเขาแล้ว หวังเถิง: ทำไมคุณไม่ตั้งฉายาให้ตัวเองไว้ใช้ในอนาคตบ้างล่ะ? คุณอาจจะเรียกตัวเองว่า "คนคลั่งอีโมติคอน" ก็ได้นะ! โดยไม่รอการอนุมัติจากอีกฝ่าย หวังเถิงก็ยัดเยียดฉายาที่ทั้งดังและน่าจดจำให้ไปเสียเลย ราคาของกล่องใส่ศาสตราบนเถาเป่าถูกเปลี่ยนแล้ว ตอนนี้อยู่ที่หนึ่งหมื่นหยวน หวังเถิงกดสั่งซื้อทันที ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา—'ขออภัย คุณยังไม่ได้กรอกหมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์ คุณไม่สามารถทำการสั่งซื้อได้!' “??” อะไรวะเนี่ย? หมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์คืออะไร? ทำไมต้องมีหมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์เพื่อซื้อของบนเถาเป่าด้วย? ทำไมไม่มีใครบอกฉันเรื่องนี้ล่ะ! หวังเถิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาจึงรีบถามอีกฝ่ายกลับไป หวังเถิง: ร้านคุณต้องใช้หมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์เพื่อซื้อของด้วยเหรอ? อาจารย์ลู่: ใช่ครับที่รัก! อาจารย์ลู่: มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ? (???(???(???*) หวังเถิงเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะถาม: หมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์คืออะไร? อาจารย์ลู่: ก็คือหมายเลขบนบัตรรับรองจอมยุทธ์ของคุณไงครับ! ... คำอธิบายนี้ยอดเยี่ยมมาก มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่ได้อธิบายเลยสักนิด หวังเถิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนไว้ เขาถามอีกฝ่ายต่อไป: จะไปหาบัตรรับรองจอมยุทธ์ได้จากที่ไหน? คนคนนี้ต้องซื่อบื้อแน่ๆ อาจารย์ลู่: คุณสามารถไปสอบได้ที่สมาคมจอมยุทธ์ครับที่รัก! หรือว่าคุณจะบอกผมว่าคุณไม่มีบัตรรับรอง? #! ที่รักงั้นเหรอ ที่รักอะไรของแก! เครื่องหมายกากบาทปรากฏขึ้นที่ขมับของหวังเถิงทันที ใครได้คุยกับคนคนนี้คงได้โรคหัวใจกำเริบเข้าสักวัน หวังเถิง: ทำไมร้านของคุณถึงต้องใช้หมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์ด้วย? อาจารย์ลู่: เพราะร้านเราเป็นร้านเรือธงระดับสูงครับ สินค้าทุกชิ้นของเรามีไว้สำหรับจอมยุทธ์ ดังนั้นเราจึงต้องใช้หมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์เพื่อยืนยันว่าคุณเป็นจอมยุทธ์จริงๆ ทุกอย่างเขียนไว้ในข้อมูลผู้เยี่ยมชมแล้วนะครับที่รัก คุณไม่ได้อ่านเหรอ? O_o… หวังเถิงรีบเลื่อนกลับไปด้านบนเพื่ออ่านดู เขาจ้องหน้าจออยู่นานก่อนจะพบข้อมูลผู้เยี่ยมชมที่มุมเล็กๆ มุมหนึ่ง @￥#%￥… เขารู้สึกอยากจะสบถออกมา ไอ้หมอนี่เอาข้อความเล็กๆ นี่ไปซ่อนไว้ในคำอธิบายสินค้าที่ยาวเป็นหมื่นคำ ใครจะไปมองเห็นกันล่ะ! หวังเถิงถาม: คุณส่งของมาก่อนได้ไหม? เดี๋ยวฉันค่อยบอกหมายเลขประจำตัวจอมยุทธ์ให้ทีหลัง อาจารย์ลู่: ทำแบบนั้นไม่ได้ครับที่รัก! หวังเถิง: ทำไมไม่ได้ล่ะ? อาจารย์ลู่: จอมยุทธ์ต้องผ่านการรับรองก่อนถึงจะใช้งานศาสตราอักขระได้ครับ หวังเถิง: มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ? อาจารย์ลู่: มีครับ รีบไปเป็นจอมยุทธ์ที่ผ่านการรับรองซะที ตราบใดที่คุณมีประวัติสะอาดและไม่มีคดีอาญา ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรครับ กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง เร็วมากครับ หวังเถิงพยักหน้าพลางครุ่นคิด จริงเหรอ? ต้องมีประวัติสะอาดและไม่มีคดีอาญาถึงจะเป็นจอมยุทธ์ที่ผ่านการรับรองได้งั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าทางการจะเข้มงวดกับมาตรฐานของจอมยุทธ์มากเลยสินะ! แต่ว่าจอมยุทธ์ที่ฉันเจอต่างก็ฆ่าคนกันตามอำเภอใจไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้ล่ะ? เดี๋ยวสิ! ฉันเองก็เคยฆ่าคนเหมือนกัน นั่นนับว่าเป็นคดีอาญาหรือเปล่านะ? ถ้าไม่มีใครรู้เรื่อง ก็น่าจะ... ไม่นับว่าเป็นคดีหรอกมั้ง? หวังเถิงปลอบใจตัวเองด้วยการท่องประโยคนี้ในใจซ้ำๆ เหมือนมนต์คาถา หวังเถิง: งั้นฉันไปสอบรับรองก่อนแล้วกัน อาจารย์ลู่: ได้เลยครับ เมื่อคุณได้บัตรรับรองแล้ว ผมจะจัดส่งให้ทันที คุณจะได้รับเจ้าตัวน้อยของคุณภายในคืนนี้แน่นอน (〃’▽’〃) หวังเถิงตกใจ เขาถาม: ได้รับคืนนี้เลยเหรอ? เร็วขนาดนั้นเชียว! คุณใช้บริการขนส่งเจ้าไหนเนี่ย? อาจารย์ลู่: ไว้คุณได้รับพัสดุแล้วก็จะรู้เองครับ~ ... ต้องโดดเรียนอีกแล้วสินะ! นี่เพิ่งจะเช้าเอง และเขาก็เพิ่งเรียนไปได้แค่สองคาบเท่านั้น แต่ก็มีเรื่องแทรกเข้ามาอีกจนได้ หวังเถิงรู้สึกจนใจเล็กน้อย เขาพูดกับหลินชูหานที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า “หัวหน้าห้อง...” หลินชูหานกำลังเหม่อลอย เธออยากจะขอความช่วยเหลือจากหวังเถิงแต่ก็ยังลังเลอยู่ เธอไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี เมื่อได้ยินหวังเถิงเรียกชื่อกะทันหัน เธอจึงสะดุ้งสุดตัว “อะไรเหรอ?” หลินชูหานแทบจะกระโดดออกจากเก้าอี้ เธอหันมามองหวังเถิงอย่างระแวง เธอคิดว่าเขาจับได้เสียแล้วว่าเธอกำลังไม่มีสมาธิ หวังเถิงถึงกับพูดไม่ออก แค่เรียกชื่อเอง จำเป็นต้องทำท่าทางตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาไม่พูดอะไรต่อแต่จำต้องพูดธุระของตัวเอง “ฉันต้องออกไปทำธุระข้างนอกน่ะ เธอก็เข้าใจนะ” หวังเถิงขยิบตาให้หลินชูหาน หลินชูหานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ได้มองออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ตกใจแทบแย่! “เดี๋ยวสิ นายจะโดดเรียนอีกแล้วเหรอ? การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาทุกทีแล้วนะ นายไม่รู้สึกกระตือรือร้นบ้างเลยหรือไง!” “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ทำอะไรที่ฉันไม่มั่นใจหรอกน่า” “ไปละนะ!” หวังเถิงโบกมือแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป หลินชูหานรู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย หมอนั่นกล้าหาญจริงๆ เขาทำได้จริงอย่างที่พูดหรือเปล่า? หรือแค่โวไปเรื่อยกันนะ? ... สมาคมจอมยุทธ์คือหน่วยงานทางการที่ก่อตั้งขึ้นโดยความร่วมมือของหลายประเทศทั่วโลกเพื่อรวมศูนย์การจัดการจอมยุทธ์ให้เป็นระเบียบ จอมยุทธ์จำเป็นต้องลงทะเบียนกับสมาคมจอมยุทธ์และได้รับบัตรรับรองจอมยุทธ์เพื่อให้มีสถานะทางกฎหมาย จากนั้นพวกเขาถึงจะได้รับสิทธิพิเศษที่คนธรรมดาไม่ได้รับ ตัวอย่างเช่น จอมยุทธ์สามารถฆ่าคนได้! แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะฆ่าใครเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ พวกเขาต้องมีเหตุผลอันสมควร มิฉะนั้นก็จะถูกลงโทษตามกฎหมาย นอกจากนี้ จอมยุทธ์ยังสามารถใช้ศาสตราอักขระได้ ในการขนส่งสาธารณะอย่างรถไฟความเร็วสูงหรือเครื่องบิน คนธรรมดาจะไม่ได้รับอนุญาตให้พกอาวุธ แต่จอมยุทธ์สามารถพกอาวุธติดตัวได้อย่างถูกกฎหมายหากแสดงบัตรรับรองจอมยุทธ์ มันยังมีประโยชน์อื่นๆ อีกมากมาย สาธยายได้ไม่หมดสิ้น หวังเถิงค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตจนเจอเรื่องราวเหล่านี้ทั้งหมด และนั่นทำให้เขารู้ว่าบัตรรับรองจอมยุทธ์มีความสำคัญต่อตัวเขาเพียงใด หลายสิ่งหลายอย่างจะกลายเป็นเรื่องสะดวกสบายขึ้นมากสำหรับเขา แน่นอนว่าการได้รับบัตรรับรองจอมยุทธ์ ก็หมายความว่าเขากำลังยอมรับการตรวจสอบจากทางรัฐโดยอ้อม และเขาจะไม่สามารถทำผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งได้อีก ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคุ้มครองพลเมืองทั่วไป เพราะบรรดาผู้มีอำนาจมักจะใช้อำนาจของตนในการละเมิดกฎหมาย! นี่ไม่ใช่คำกล่าวลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน เมื่อใครบางคนครอบครองพลังอำนาจมหาศาล พวกเขาจะเริ่มกระทำการโดยปราศจากความเกรงกลัว ซึ่งยากที่จะควบคุม ในช่วงเริ่มต้นยุคสมัยแห่งจอมยุทธ์ เคยเกิดเหตุจลาจลขึ้นมากมาย เมื่อเวลาผ่านไป ทางรัฐจึงส่งกองกำลังจอมยุทธ์จำนวนมหาศาลออกไปปราบปรามความรุนแรงเหล่านั้น... และนั่นคือตอนที่ผู้คนซึ่งคิดว่าตนเองอยู่เหนือกฎเกณฑ์เหล่านั้นเข้าใจว่า รัฐยังคงเป็นรัฐ และพวกเขาไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ดังนั้น สมาคมจอมยุทธ์จึงเป็นหน่วยงานที่ขาดไม่ได้เลยทีเดียว