บทที่ 1647 การเข้าใจตนเอง ลีโอเนลตื่นขึ้นมาโดยมีไอเน่านอนอยู่บนหน้าอก หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝน เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไปจัดการเรื่อง 'Tentacle Womb' หรือการสร้างกลุ่มอำนาจอื่นๆ เพราะหลังจากผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง เขาก็รู้สึกถึงความต้องการที่จะใช้เวลาอยู่กับไอเน่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในตอนที่ 'Spear Force' ของเขาหลอมรวมเข้ากับเส้นทางแห่งหอกขั้นสุดท้ายของคุณปู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ จิตใจของลีโอเนลก็เข้าสู่สภาวะผ่อนคลายที่แปลกประหลาด เขาเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าการเข้าใจตนเองนั้นมีความสำคัญยิ่งกว่าการเข้าใจ 'Force' แต่ละชนิดเสียอีก คำพูดของอนาสตาเซียเมื่อนำมาพิจารณาถึงจุดสุดโต่ง ก็หมายถึงสิ่งเหล่านี้อย่างแม่นยำ ท้ายที่สุดแล้ว เช่นเดียวกับ 'Spear Force' ของเขา 'ชีวิต' ของ 'Force' เหล่านั้นไม่ได้มาจากตัวพวกมันเอง แต่มาจากตัวเขาต่างหาก แม้ว่าพวกมันแต่ละชนิดจะมีนิสัยใจคอและความชอบเป็นของตัวเอง แต่สุดท้ายพวกมันก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา การวิ่งถูกออกแบบมาให้เร็วกว่าการเดิน ในทำนองเดียวกัน การขว้างก็ถูกออกแบบมาเพื่อเคลื่อนย้ายสิ่งของจากมือไปสู่ระยะทางที่ไกลขึ้น งานลักษณะเดียวกันนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการเดิน การว่ายน้ำ การพูด... กิจกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนและเกือบทุกสิ่งทำโดยธรรมชาติ ทั้งหมดยังมีจุดประสงค์เดียวกันเป๊ะไม่ว่าจะใครเป็นผู้กระทำก็ตาม อย่างไรก็ตาม มีใครสองคนทำสิ่งเหล่านี้ด้วยวิธีที่เหมือนกันทุกประการหรือไม่? ลีโอเนลได้เข้าใจแล้วว่าเขาควรปฏิบัติต่อ 'Force' ในลักษณะนี้เช่นกัน เมื่อเขาใช้ 'Force' เขาทำกิจกรรมบางอย่างที่เทียบเท่ากับการวิ่ง การเดิน การว่ายน้ำ หรือแม้กระทั่งการพูดอย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม เขามักจะมองว่ามันเป็นสิ่งภายนอกเสมอ ไม่ได้ให้เวลาและความใส่ใจกับพวกมันมากพอ เช่นเดียวกับที่ใครๆ ก็สามารถวิ่ง เดิน ว่ายน้ำ หรือพูดได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำสิ่งเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเท่ากับคนอื่น และรากฐานที่จะนำไปสู่ความโดดเด่นในด้านเหล่านี้คือการเข้าใจตนเองเป็นอันดับแรก เมื่อพูดถึงการเดิน คุณเรียนรู้ผ่านการลองผิดลองถูกในฐานะเด็ก เมื่อพูดถึงการวิ่ง คุณก็ทำสิ่งเดียวกัน สำหรับการว่ายน้ำมันก็เหมือนเดิมอีกครั้ง และมันก็ยังเหมือนเดิมสำหรับการพูด สิ่งเหล่านี้เกือบถูกลืมไปโดยคนส่วนใหญ่เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมากในชีวิต แต่ลีโอเนลสามารถจำความทรงจำเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน เขาสามารถจำความพยายามที่ล้มเหลวและการพยายามใหม่ทุกครั้งได้ เขาสามารถจำได้ว่าเขาต้องเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนจุดสมดุลเพื่อปรับตัวเข้ากับร่างกายของตัวเอง ไม่ใช่ในทางกลับกัน ในทำนองเดียวกัน หากเขาต้องการเข้าใจ 'Force' เหล่านี้ เขาก็จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับตนเองในขณะที่เขาเรียนรู้เกี่ยวกับ 'Force' เหล่านี้ด้วย เมื่อเขาได้ข้อสรุปนั้น ลีโอเนลจึงเลือกที่จะผ่อนคลาย เขาปลุกไอเน่าจากการทำสมาธิและพาเธอออกไปเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์รอบ 'Segmented Cube' ตอนแรกไอเน่ารู้สึกสับสนและไม่ค่อยเข้าใจว่านี่ทำไปเพื่ออะไร แต่เธอก็รู้ตัวว่ามันเป็นเรื่องยากที่เธอจะได้ใช้เวลาพักผ่อนแบบนี้กับลีโอเนล อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครหรืออะไรสักอย่างจ้องจะเอาชีวิตพวกเขา เมื่อเวลาผ่านไป เธอเกือบลืมไปเลยว่าเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นและทำไมลีโอเนลถึงทำแบบนี้ เธอเพียงแค่ยิ้มออกมาโดยเพลิดเพลินไปกับเวลาที่ได้อยู่กับเขา ความสัมพันธ์ระหว่างลีโอเนลและไอเน่าเป็นเรื่องของความหลงใหลและอารมณ์ที่รุนแรงมาโดยตลอด พวกเขาเต้นรำอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย และแม้ในตอนที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนอย่างเต็มที่ ภายใน 'Segmented Cube' ไม่มีสิ่งใดให้มองนอกจากบรรยากาศที่สวยงามของธรรมชาติ แต่ถึงอย่างนั้นการได้ชมทิวทัศน์เหล่านั้นอย่างไม่เร่งรีบกลับเป็นเรื่องแปลกใหม่และน่าหลงใหลไม่รู้จบสำหรับพวกเขา ทั้งสองพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน สรรหาเรื่องราวมาคุยกันเป็นเวลาหลายวันจนผ่านไปนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ และเมื่อไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว พวกเขาก็เพียงแค่นิ่งเงียบ พวกเขาไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องทำลายความเงียบนั้น เสียงลมหายใจแผ่วเบาของพวกเขาก็เพียงพอแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับคำว่าปกติสุขที่สุดที่ทั้งสองได้รับนับตั้งแต่ 'Metamorphosis' มาเยือน มันยากที่จะจินตนาการ แต่ตั้งแต่วันสุดท้ายของมัธยมปลาย ทั้งสองไม่เคยได้รับแม้แต่ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนเลยแม้แต่วินาทีเดียว มันเป็นการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า สงครามครั้งแล้วครั้งเล่า และการขู่ฆ่าครั้งแล้วครั้งเล่า อีกไม่นาน พวกเขาคงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกครั้ง แต่อย่างน้อยในตอนนี้ พวกเขารู้สึกสงบ ลีโอเนลเอื้อมมือจากเอวของไอเน่าลงไปหยิกที่ก้นของเธอ ทำให้เธอสะดุ้งตื่น เธอปัดมือของลีโอเนลออกและขยับตัวบนอกของเขา ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง ลีโอเนลหัวเราะกับตัวเอง เอาล่ะ ได้พักอีกสักวันก็ไม่เลว แม้ว่าทั้งสองจะยังไม่ได้ก้าวข้ามผ่านก้าวสุดท้ายนั้นไป แต่เขาก็ทำให้แม่จิ้งจอกตัวน้อยคนนี้ชดใช้ความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ของเธอได้อย่างสาสม ลีโอเนลไม่ได้รู้สึกผิดหวังกับความจริงข้อนี้มากนัก ทุกครั้งที่เขากับไอเน่าดูเหมือนจะก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น มันมักจะเกิดจากสภาวะแห่งความหลงใหลที่ร้อนแรง ครั้งแรกเป็นเพราะไอเน่าไม่อยากสูญเสียลีโอเนลไป ครั้งที่สองทั้งสองโกรธเคืองวิธีรับมือกับอันตรายของอีกฝ่าย และครั้งที่สามซึ่งเป็นครั้งล่าสุด ไอเน่ามีเลือดของลีโอเนลในร่างกายเป็นจำนวนมาก หลังจากผ่านวันคืนที่สงบและผ่อนคลายเหล่านี้ แม้ว่าความหลงใหลนั้นจะไม่ได้ร้อนแรงเท่าเดิม แต่มันกลับเผาไหม้อย่างมั่นคงราวกับเปลวเพลิงนิรันดร์ เปลวไฟที่จะคงอยู่ไปตลอดชีวิต และเมื่อเปลวไฟนั้นเดือดพล่านขึ้นมาจริงๆ เขาเชื่อมั่นว่ามันคุ้มค่ากับการรอคอย หลังจากผ่านไปอีกหนึ่งวันตามที่สัญญาไว้ ในที่สุดลีโอเนลและไอเน่าก็ออกจาก 'Segmented Cube' ข้ามผ่านสนามรบแห่งความว่างเปล่า (Void Battlefield) มุ่งหน้าสู่พระราชวังแห่งความว่างเปล่า (Void Palace) ด้วยความเร็วของ 'Segmented Cube' พวกเขาข้ามผ่านระยะทางไกลๆ ได้โดยไม่มีปัญหา ลัดเลาะผ่าน 'Anarchic Force' จำนวนมหาศาลราวกับว่ามันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลย ครึ่งเดือนต่อมา พวกเขาก็มาถึงประตูบานใหญ่อีกครั้ง เผชิญหน้ากับเทือกเขาอันกว้างใหญ่ที่กว้างไกลหลายเท่าของขนาดดาวเคราะห์ อย่างไรก็ตาม สภาพของ 'Void Palace' ไม่ได้เป็นอย่างที่ลีโอเนลจำได้แม้แต่น้อย นอกจากความโอ่อ่าแล้ว ยังมีกลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่ในอากาศ อันที่จริง ประตูที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่จนไม่มีใครจำเป็นต้องเฝ้ายามเพราะชื่อเสียงของ 'Void Palace' นั้นไม่อาจสั่นคลอนได้ กลับมีกองกำลังประจำการอยู่อย่างถาวร ด้วยเหตุนี้ การมาถึงของลีโอเนลและไอเน่าจึงไม่รอดพ้นสายตาไปได้