บทที่ 2544 ตูม ลีโอเนลถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง พลางส่ายหัวขณะพลิก 'ดรีมเน็ต' (Dream Net) ไปมาในฝ่ามือ มันต้องใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าคูลดาวน์จะหมด และหลังจากนั้นเขาจำเป็นต้องตามหาสิ่งมีชีวิตระดับเก้าเพื่อจัดการมันให้ได้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของตาข่ายให้สูงสุด จิตใจของเขาก้าวข้ามสถานการณ์ตรงหน้าไปไกลแล้ว เขากำลังครุ่นคิดถึงวิธีการรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป การที่เขาเพิ่งจัดการกับหัวหน้าพาวิลเลียนไปสองคน และปลิดชีพหนึ่งในนั้นได้อย่างเด็ดขาด ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่อง... ปกติธรรมดา ครั้งนี้ไม่ใช่ความมั่นใจที่มาจากพลังลึกลับจากอนาคต แต่เป็นสิ่งที่มาจากตัวเขาเองล้วนๆ เหล่านี้คือชัยชนะที่เขาช่วงชิงมาด้วยมือของตนเอง และมันไม่ได้แปดเปื้อนด้วยสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นหรืออาจจะไม่เกิดขึ้นจริงเลยในอนาคต เขาคือภาพสะท้อนของความเยือกเย็นและสุขุมอย่างสมบูรณ์แบบ ‘พวกเอาแลน (Owlans)...’ ดวงตาของลีโอเนลหรี่ลง นี่จะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากอย่างมหาศาล เขาต้องการเพียงสิ่งเดียวเพื่อยืนยันเรื่องนี้ นั่นคือข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขากล้าเข้ามาที่นี่ด้วยจำนวนคนเพียงสามคนเท่านั้น ในความเป็นจริง ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเข้ามาได้โดยไม่จำกัดจำนวน หลังจากถึงขีดจำกัดที่กำหนดไว้ คุณจะต้องจ่ายค่าแต้มสมทบเพิ่มเพื่อขอสิทธิ์ในการเข้า นี่เป็นตัวแปรที่ขึ้นอยู่กับว่าผู้ที่เปิดใช้งานภารกิจท้าทายใช้แต้มสมทบไปเท่าไร และ 'ทรูดรีมเพลน' (True Dream Plane) ระดับไหนที่จะถูกเปิดออก เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ ขีดจำกัดอยู่ที่ประมาณหนึ่งโหล ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมจำนวนของพวก 'สปิริทชวล' (Spirituals) และ 'โนแมด' (Nomads) ถึงได้สูสีกันมากในรอบนี้ มันสมเหตุสมผลที่แคลเรนซ์และลีโอเนลเข้ามาด้วยตัวคนเดียว เพราะไม่มีใครอื่นที่มีความกล้าพอจะเข้ามา แต่พวกเอาแลนมีคนมากกว่านั้นอย่างแน่นอน... แล้วทำไมถึงมาแค่สามคน? มีคำอธิบายเพียงสองอย่างที่ลีโอเนลนึกออก อย่างแรกคือพวกเขามั่นใจในชัยชนะของตัวเองอย่างมาก ทั้งเร็กเนียร์และบูรูล หรือคนอื่นๆ ของพวกเขา ดูเหมือนจะไม่ประหลาดใจกับการตัดสินใจของพวกเอาแลนเลย แถมยังปฏิบัติกับพวกเขาด้วยความเคารพอย่างสูงเสียด้วยซ้ำ ความเป็นไปได้ที่สองคือพวกเขามีสมบัติพิเศษที่ไม่ต่างจากโล่ของเร็กเนียร์ หรือดรีมเน็ตของบูรูลนัก และมีความเป็นไปได้สูงว่าอาจจะเป็นทั้งสองอย่างรวมกัน ลีโอเนลได้ปะทะกับทุกคนมาเกือบหมดแล้ว... ยกเว้นพวกนั้น และเขารู้สึกว่านั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่างที่แสดงออกมา พวกเขาก็น่าจะกำลังรออยู่ที่ฐานของภูเขาลูกสุดท้าย เตรียมพร้อมที่จะเด็ดหัวเขา ในกรณีนั้น เหตุผลเดียวที่พวกเขาไม่รีบขึ้นไปชิงอันดับหนึ่งก็เพราะ 'ไลฟ์แท็บเล็ต' (Life Tablet) ที่อยู่ในจิตใจของเขานั่นเอง ลีโอเนลเงยหน้ามองท้องฟ้า ‘บททดสอบสุดท้ายสินะ?’ เขาบิดตัวยืดเส้นยืดสายแล้วมองไปที่เข็มขัดที่กลายร่างเป็นโล่ ซึ่งเร็กเนียร์ซ่อนเอาไว้มาอย่างยาวนาน ลีโอเนลสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงต้องทำเช่นนั้น หากมันถูกใช้เป็นอาวุธทั่วไปหรืออุปกรณ์เสริมในการต่อสู้ ทำไมถึงต้องปิดบังมันไว้? มันไม่ได้เป็นไม้ตายก้นหีบที่ยิ่งใหญ่เหมือนดรีมเน็ตใช่ไหม? นั่นคือความคิดเริ่มแรกของลีโอเนล และแม้จะตรวจสอบมันอยู่พักใหญ่ เขาก็ยังรู้สึกแบบเดิม ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อ เร็กเนียร์ไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น หลังจากเห็นไม้ตายของพวกโนแมดไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องปิดบังสิ่งนี้ไว้หากมันมีแค่นี้จริงๆ แต่ก็นั่นแหละ... ถ้ามันมีแค่นี้ แล้วทำไมเร็กเนียร์ถึงไม่ใช้มันในตอนที่ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายเมื่อครู่นี้? ‘แผนของฉันค่อนข้างดีทีเดียว ถ้าฉันจะขอชมตัวเองหน่อยนะ’ ลีโอเนลยกยอตัวเองเล็กน้อย ‘ดังนั้นเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะตอบสนองไม่ทัน... และก็เป็นไปได้เช่นกันว่าเขาตั้งใจจะใช้ไม้ตายที่แท้จริงนั้นหลังจากได้ 'รูนเน็ต' (Rune Net) ระดับแปดมาครอบครองแล้วเท่านั้น เพราะการที่เขามีรูนเน็ตอยู่ในมือ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้วิธีใช้งานมัน ดังนั้นเขาก็ยังคงต้องจัดการฉันในตอนจบด้วยวิธีธรรมดาอยู่ดี...’ ลีโอเนลรู้สึกว่านี่เป็นความจริงมากกว่า ในระหว่างการต่อสู้แบบตัวต่อตัว เร็กเนียร์เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างชัดเจนและรอดมาได้นานขนาดนั้นก็เพราะลีโอเนลต้องการเหยื่อล่อบูรูล ในสถานการณ์เช่นนี้ การขโมยอาวุธที่เขาใช้งานไม่เป็นไม่ได้ช่วยอะไรเร็กเนียร์เลยแม้แต่น้อย เขาต้องมีบางอย่างที่ต่างออกไปเพื่อรับมือกับลีโอเนล เมื่อลองมองย้อนกลับไป การที่เร็กเนียร์ใช้การโจมตีด้วยพัลส์แบบนั้น ก็เพื่อทำให้ลีโอเนลชะล่าใจ ซึ่งไม่ต่างจากสิ่งที่ลีโอเนลทำกับเร็กเนียร์เลย จนถึงตอนนี้ เขาเองยังเกือบจะสรุปไปแล้วว่าโล่นี้ไม่มีอะไรพิเศษ แล้วจะเป็นอย่างไรถ้าจู่ๆ เร็กเนียร์ระเบิดการโจมตีสวนกลับที่เขาไม่คาดคิดออกมา? แน่นอนว่านั่นคงใช้กับลีโอเนลไม่ได้ผล เพราะเขาได้สรุปไปแล้วว่าต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่ภายในนั้น แต่ประเด็นที่ว่าก็ยังคงมีน้ำหนักอยู่ ลีโอเนลถอนหายใจ เขารู้สึกเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แต่ 'ฟอร์ซอาร์ต' (Force Arts) พวกนี้มันซับซ้อนเกินไปจริงๆ อย่างน้อยถ้าเป็นค่ายกลของราชา หากเขามีเวลามากพอ เขาก็อาจจะหาทางใช้ประโยชน์จากมันได้ แต่กับที่นี่น่ะหรือ? ‘ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้วิธีดิบๆ แบบนี้แหละ อัดพลังฟอร์ซเข้าไปแล้วหวังว่ามันจะไม่ระเบิดใส่ตัวเองจนตายก็พอ’ ลีโอเนลสวมโล่เข้าที่แขนซ้ายแล้วเริ่มส่ง 'ดรีมฟอร์ซ' (Dream Force) ของเขาเข้าไปอย่างช้าๆ เขาพบกับจุดติดขัดแรกและพยายามฝ่ามันไป คลื่นพลังกระเพื่อมสะท้อนออกมา มันอ่อนแอกว่าการโจมตีระดับแปดที่เร็กเนียร์ปล่อยออกมาก่อนหน้านี้มาก แต่ลีโอเนลไม่สนใจ เขาเฝ้าตามหาบางสิ่งที่แตกต่างออกไป ในที่สุดเขาก็พบกับจุดติดขัดที่สอง และคิ้วของเขาก็ขมวดแน่นขึ้น ด้วยความเร็วที่เขาค่อยเป็นค่อยไปเช่นนี้ จุดนี้ฝ่าผ่านได้ยากยิ่งกว่า ตูม เข็มขัดที่พันรอบแขนท่อนล่างของลีโอเนลพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขาอย่างกะทันหัน ฉีกทะลวงผ่านหัวใจของเขาเป็นรูโหว่