บทที่ 2562 "ส่วนใหญ่" ลีโอเนลและไอน่าโอบกอดกันแนบแน่น ฝ่ายหญิงซบใบหน้าลงบนแผงอกของเขา ทั้งสองใช้เวลาดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่มีให้แก่กันอย่างเต็มที่ วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน อาจจะหลายวัน หรือกระทั่งหลายสัปดาห์โดยไม่ได้กังวลสิ่งใดในโลกใบนี้ พวกเขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้คงเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่าฮันนีมูนมากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะได้รับ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ต้องการให้มันเป็นอื่น ชีวิตที่พวกเขาต้องเผชิญนั้นทำให้การออกไปพักร้อนเพื่อชมวิวทิวทัศน์แปลกตาไม่มีความหมายอีกต่อไป ถึงจุดนี้แล้ว มีที่ไหนบ้างที่พวกเขายังไม่เคยเห็น? อีกอย่าง ต่อให้มีสถานที่ที่สวยงามกว่าอนาสตาเซีย แล้วจะมีที่ไหนที่พวกเขาจะสามารถมีเซ็กส์กลางที่นั่นได้โดยไม่มีใครมารบกวนอีกล่ะ? ทั้งคู่มีความเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากว่า นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องการ ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งปีไปกับสภาวะกึ่งฝันเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ขัดข้อง นี่คือความสุขในรูปแบบที่ผู้คนต่างแสวงหามาตลอดทั้งชีวิต ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่จะดีไปกว่านี้อีกแล้ว ทั้งสองเข้าสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึก บางครั้งคนหนึ่งอาจตื่นขึ้นมาก่อนอีกคน และเมื่อเห็นว่าคู่ชีวิตของตนยังคงพักผ่อนอยู่ พวกเขาก็จะหลับต่อไปอย่างสุขใจ เวลาผ่านไปนานโข ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นและเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต แต่พวกเขาก็ยังคงนอนนิ่งเงียบ ฟังเสียงลมพัดผ่านพุ่มไม้แผ่วเบาและดื่มด่ำไปกับความนุ่มนวลของพื้นหญ้าที่สัมผัสกับร่างกาย ลีโอเนลมองไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาแล้วยิ้ม เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีพลังงานลึกลับสลักแหวนแต่งงานลงบนนิ้วของเขาโดยตรง แต่เขาก็เดาว่าธรรมเนียมปฏิบัติต่างๆ คงมีที่มาที่ไปของมัน เขาเคยคิดเสมอว่าใครสักคนในอดีตคงแค่สุ่มเลือกนิ้วขึ้นมาเฉยๆ บางคนบอกว่ามันเป็นนิ้วที่อยู่ใกล้หัวใจที่สุด แต่นั่นมันไม่เห็นจะมีเหตุผลตรงไหนเลย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมผู้คนไม่เอาสร้อยมาห้อยไว้ที่หน้าอกแทนแหวนล่ะ? แบบนั้นเห็นชัดกว่าการมาคอยจ้องมองแหวนบนนิ้วที่ขยับไปมาตลอดเวลาตั้งเยอะ แต่บางครั้ง โลกก็ไม่ชอบเล่นตามตรรกะ แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังไม่รู้ว่าทำไมนิ้วนี้ถึงถูกเลือก แต่เขาก็ชอบมัน มันเหมือนกับมีส่วนหนึ่งของไอน่าถูกสักลงมาบนร่างกายของเขา โดยที่ดูไม่น่ากลัวแต่อย่างใด หากคุณตัดสินใจทำขนาดนี้แล้ว ต่อให้คิดจะปฏิเสธว่าไม่ได้แต่งงานก็คงทำไม่ได้อีกต่อไป ลีโอเนลรู้สึกดีใจที่ไอน่ามีพลังหยั่งรู้ (Clairvoyance) เขาไม่รู้กระบวนการที่แน่นอนว่าทำสิ่งนี้ได้อย่างไร หรือกระทั่งว่ามันทำได้ด้วยซ้ำไป อาจเป็นไปได้ว่ารอยสักนี้สามารถสลักไว้ที่ไหนก็ได้ แต่เพราะไอน่าเป็นผู้หญิงจากโลกมนุษย์ เธอจึงเลือกตำแหน่งที่เธอคุ้นเคยที่สุด ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ชอบมัน เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของไอน่าที่วางอยู่บนหน้าอกของเขาขึ้นมาจ้องมองด้วยรอยยิ้ม นิ้วมือของเธอช่างงดงาม และรอยสักนั้นดูเหมือนจะช่วยเพิ่มความละเอียดอ่อนและเสน่ห์ที่แปลกตาให้กับมัน "ฉันสังเกตเห็นว่าคุณชอบมองมือฉันจังเลยนะ" ไอน่าพูดพร้อมเสียงหัวเราะ "ฉันเคยได้ยินเรื่องคนคลั่งไคล้เท้า แต่คลั่งไคล้มือเนี่ยนะ? มันดีกว่าหรือแย่กว่ากันแน่?" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและทุ้มต่ำกว่าปกติเล็กน้อย ยากจะบอกว่านั่นเป็นเพราะไม่ได้พูดคุยกันมานาน เพราะเธอใช้เสียงมากเกินไปตอนคุยกัน หรือเพราะว่ามีบางอย่างที่ล่วงล้ำเข้าไปลึกเกินไปก่อนหน้านี้กันแน่... ลีโอเนลยิ้ม "จะให้ผมพูดว่ายังไงดีล่ะ ผมแค่ชอบชื่นชมทุกส่วนของคุณ" ไอน่าอุทาน "ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันไม่ใช่สิ่งของ" "ผมเสียใจนะเนี่ย พวกเขาบอกว่าผู้หญิงจะเปลี่ยนไปหลังจากได้แหวนมาครอง แต่นี่มันเร็วเกินไปแล้วนะ" เสียงหัวเราะเบาๆ ของไอน่าลอยมากับสายลมอ่อนๆ "แล้วก่อนหน้านี้คุณไปทำอะไรมาเหรอ?" "อ้อ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่สั่งสอนพวกตัวน่ารำคาญจากมิติที่เก้าไปหน่อย ฆ่าไปบ้าง ทำให้พวกมันโกรธบ้าง ก็เรื่องปกติแหละ" ไอน่าส่ายหัว คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาพูดเรื่องไร้สาระ แต่เธอเชื่อเขาหมดใจ สิ่งที่เธอยังไม่รู้นั่นก็คือ เขาไม่ได้หมายถึงมนุษย์ "แล้วคุณมีแผนยังไงต่อ?" "ก็คงเปิดพาวิลเลียนแห่งความฝัน (Dream Pavilion) มั้ง ตอนนี้เราขาดแคลนผู้เชี่ยวชาญด้านพลังแห่งความฝันอย่างหนัก ส่วนพวกที่เหลืออยู่ก็หนีไปหมด ผมสงสัยว่าพวกนั้นคงยังไม่กลับมาหรอก คงแค่กำลังรอดูสถานการณ์อยู่มากกว่า" "แล้วคุณจะปล่อยพวกนั้นไปเฉยๆ เหรอ?" "มันมีเกณฑ์ขั้นต่ำที่ผมต้องรักษาไว้เพื่อให้พวกมันไม่สามารถเล็งเป้ามาที่พาวิลเลียนได้น่ะสิ ไม่อย่างนั้นผมคงสับหัวพวกมันทิ้งไปนานแล้ว" "อืม" ไอน่าพยักหน้า "แต่ก็มีเรื่องน่าปวดหัวอื่นๆ ตามมา พวกตัวแสบเหล่านั้นไม่ค่อยพอใจกับผลงานของผมเท่าไหร่ เลยออกกฎระเบียบที่น่ารำคาญเพิ่มขึ้นมาอีก เอาเถอะ ส่วนใหญ่พวกมันก็ไม่ได้ชอบผมอยู่แล้ว" "กฎระเบียบที่เปลี่ยนไปเหรอ?" "ใช่ มีเรื่องหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่พวกมันส่ง 'กฤษฎีกา' ลงมาสองฉบับ ผมเกือบลืมฉบับที่สองไปแล้ว แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่ได้สำคัญอะไรนัก" "ทุกครั้งที่คุณพูดแบบนั้น มันมักจะเป็นเรื่องใหญ่เสมอเลย" ลีโอเนลหัวเราะ "พวกมันไม่พอใจที่ผมล้างบางพาวิลเลียนแห่งความฝันไปจนหมดสิ้น ฆ่าสมาชิกพวกมันจนเกลี้ยง พวกมันเลยใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างในการหักคะแนนความดีความชอบของผม พาวิลเลียนแห่งความฝันอันกว้างใหญ่ (Vast Dream Pavilion) เลยร่วงจากอันดับที่ 100 มาอยู่ที่ 101" "นั่นมันเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ไอน่าถาม "แน่นอนว่าผมเสียสิทธิพิเศษหลายอย่างไปเพราะเรื่องนั้น แต่ผมก็ไม่ได้หวังพึ่งพวกมันอยู่แล้ว ผมคาดไว้แล้วว่าพวกมันต้องทำแบบนี้ ก็เลยไม่ได้วางแผนอะไรโดยอิงจากอันดับพวกนั้น แถมพวกมันยังหักคะแนนพาวิลเลียนแห่งความฝันอัญมณี (Gem Dream Pavilion) ไปด้วยเพื่อไม่ให้ดูลำเอียงเกินไป แต่นั่นกลับทำให้พวกมันดูน่าสมเพชยิ่งกว่าเดิม" "แล้วที่คุณบอกว่ามีแค่ 'ส่วนใหญ่' ที่ไม่พอใจนี่หมายความว่ายังไง? มีบางคนที่ดีใจด้วยเหรอ?" "เอ่อ..." ลีโอเนลลากเสียงลังเล "พวกมันอาจจะหรือไม่ได้รับส่งผู้หญิงเผ่าวิญญาณเอลฟ์มาเพื่อพยายามยั่วยวนสามีของคุณน่ะสิ คุณเชื่อไหมล่ะ? พวกมันกล้ามาก" ออร่าอันตรายพุ่งทะลักออกมาจากร่างของไอน่าเป็นระลอก ลีโอเนลแสยะยิ้ม "แต่ผมมีแผนจะเอาคืนพวกมันอยู่พอดี อยากฟังไหมล่ะ?"