**บทที่ 4703: ภูเขาตีฟ้า** รูปทรงอัศจรรย์ขนาดมหึมาขึ้นสู่ฟากฟ้าหายตา วิบวานผ่านก้อนเมฆที่โอบล้อมเอาไว้ราวกระโปรงลอย บนยอดเขาถูกปกคลุมด้วยหมอกไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกับภูเขาเองต้องการแทงทะลุสวรรค์ออกไป แสงสีทองอ่อน ๆ แวววาวรอบเมฆบางครั้งหายไป บางครั้งกลับปรากฏขึ้นอีก เหมือนกับการเต้นของหัวใจของการดำรงอยู่หนึ่งรูป ภูเขานี้ไม่เหมือนภูเขาธรรมดาใด ๆ มันมีเส้นทางขดเคี้ยวกว้างใหญ่โค้งขึ้นราวกับงูสวรรค์ ใบละระดับดูเหมือนเป็นโลกแยกกันโดยอุปสรรคธรรมชาติของหิน หมอก และพลังงาน อากาศในที่นี้เปล่งประกายด้วยชีวิตลึกซึ้ง ราวกับสรวงสวรรค์และดินแดนเลือกที่นี่เพื่อบ่มเพาะสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของพวกเขา ดาเวสกับนางฟ้าฟ้าผ่าโบกดาบมาถึงฐานของภูเขานี้และเห็นความยิ่งใหญ่ของมัน ด้วยตาของพวกเขา เห็นเส้นทางขดเคลื่อนถึงหกเส้นที่พุ่งสู่เมฆจากระยะไกล บนเส้นทางขดเคลื่อนแรก ป่าไม้โบราณสูงเสมือนหอคอย ใบไม้สีหยกเปล่งประกายด้วยหยดน้ำเจือจางวิญญาณหลายดวงเดินเร่าร่ำใต้เงา เสียงร้องของพวกมันดังกังวานเหมือนบทสวดของธรรมชาติ เส้นทางขดเคลื่อนที่สองเป็นอาณาเขตของน้ำตกและทะเลสาบใส แสงสว่างเปล่งประกายจากบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็น ไหลผ่านระเบียงหินอันเปล่งแสงกว้างใหญ่ น้ำใสจนดูเหมือนจะชำระล้างทั้งกายและวิญญาณ ทำให้ความคิดลบในชีวิตถูกลบหายไปในพริบตา ด้วยการรับรู้และมุมมองของพวกเขา เห็นได้เพียงสองระดับในสายตา “แปลกจัง...” ดาเวสยืดมือออกมาสัมผัสอากาศ “พลังธาตุสวรรค์และดินดูกระจ่างใสและเรียบเนียน แม้จะหนาแน่น แต่ดูเหมือนขาดความวุ่นวายรุนแรงมานาน...” “แน่นอน” นางฟ้าฟ้าผ่าแคบตาขณะมองขึ้น “อาจเป็นไปได้ว่าภูเขาตีฟ้านี้เป็นที่หลบภัยปลอดภัยสำหรับวิญญาณ” “ใช่ มีอุปสรรคที่ความรู้สึกของวิญญาณฉันไม่สามารถทะลุผ่านได้” ดาเวสยังคงสำรวจต่อ พยายามมองผ่านภูเขา เมื่อสั่งนกอาจระฆังอมตะให้เข้าไป มันรับรู้อันตรายชัดเจนในใจของเขา จากนั้นเขาใช้ความรู้สึกวิญญาณต่อไปอีก แต่ก็ถูกบังโดยชั้นอุปสรรคหนาแน่นที่ไร้ที่ติ มันแปลกจริง ๆ เพราะดาเวสไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน เขาคิดว่านางฟ้าฟ้าผ่าอาจคาดเดาได้ดี เมื่อมองขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นว่าไม่มีความพินาศใด ๆ นั่นแหละทำให้นางฟ้าฟ้าผ่าสันนิษฐานว่าอาจเป็นที่ปลอดภัยสำหรับวิญญาณ “ฉันเห็นคน...หนึ่งคน” นางฟ้าฟ้าผ่ากล่าว “มนุษย์...” “อยู่ที่ไหน?” “ที่นั่น” ตามที่นางฟ้าฟ้าผ่าชี้ ดาเวสเห็นเงาร่างหนึ่งบนระดับที่สองยกนิ้วกึ่งกลางสองนิ้วให้พวกเขา ไม่เห็นหน้าตา แต่เป็นมนุษย์ผมสีแดงในเกราะสงคราม เขาหันหลังออกไปเหมือนการล่อให้ล่ากำลังเป็นงานอดิเรก “แน่นอนว่าอัจฉริยะหยิ่งใหญ่เหล่านี้ไม่มีทางจำกัดตัวเองแค่ในดินแดนเศษสูง พวกเขาก็มาที่นี่ด้วย” ดาเวสหัวเราะเย้ย เขาอยากกลับมาดูท่าทางนั้นต่อ แต่ฝ่ายตรงข้ามได้เดินออกไปแล้ว นางฟ้าฟ้าผ่าพิจารณาก่อนพูด “อาจมีมากกว่าหนึ่งคน เพราะคนนั้นกลับเร็วดุจเหมือนถูกเรียกจากใครบางคน พวกเขาน่าจะมาจากอาณาจักรใหญ่ หรืออาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษที่ติดค้างอยู่ ณ ตอนนั้น” “ฮม…เป็นไปได้…แต่ฉันไม่คิดว่าวิญญาณจะอหังการปล่อยมนุษย์ให้รอดอยู่ที่นี่ได้ ถ้าไม่มีมนุษย์กระจายทั่วทวีปเศษราวแมลง เขาจะปรากฏทุกที่ ก็ยืนยันได้ว่าถึงแม้พวกเขาจะรอดมาจนถึงวันนี้ ก็ตั้งแต่ใกล้จะสูญพันธุ์ที่นี่แล้ว” นางฟ้าฟ้าผ่าพยักหน้าให้กับคำอธิบายของดาเวส หกระดับที่พวกเขาเห็นนี้ดูเหมือนเป็นของวิญญาณหลายชนิด ยิ่งไปกว่านั้น ภูเขามีการทะลุเมฆขึ้นสูงไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่ามีวิญญาณชนิดใดอาศัยอยู่เหนือบน มีอาจเป็นชนเผ่าจินตร์สวรรค์! ดาเวสนึกถึงเรื่องนี้แล้วจ้องมองที่ริอ็อคซี่ส แพลม มีโอกาสเล็กน้อยที่เผ่าแม่ของเธออาจอยู่เหนือภูเขานี้ “ริอ็อคซี่ส, รู้สึกอะไรบ้าง?” ริอ็อคซี่ส พลูมองขึ้นด้วยความสนใจแล้วหันมามองดาเวสอย่างช้า ๆ แล้วพยักหน้า “ฉันคิดว่า…เผ่าแม่ของฉันอยู่ข้างบน” ดาเวสยกคิ้วขึ้น “รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเธอสั่นไหวไหม?” “ไม่รู้” ใบหน้าของริอ็อคซี่สเปลี่ยนเป็นสีซึ่งบ่งบอกว่าลำบาก “มันเหมือนความปรารถนาที่สัญชาตญาณ…อาจเป็นแหล่งทรัพยากรธาตุความมืดที่รออยู่เหนือเมฆ...” ดาเวสทำตามนิ้วหัวก้อยและรอคอยคำพูดต่อของเธอ แต่เธอเงียบไป เหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง “เราควรเข้าสู่ภูเขานี้ไหม? เพราะมนุษย์คนนั้นสามารถเข้าไปได้ เราก็ควรทำได้เช่นกัน” นางฟ้าฟ้าผ่าแนะนำ ดาเวสคิดสักครู่แล้วเขยิกศีรษะ “ถ้าฉันอยากพา ‘สวย ๆ’ ของฉันขึ้นไปบนเมฆจริง ๆ ฉันก็จะพานำพวกเธอไปแน่นอน แน่นอนว่าต้องสอดส่องก่อนอุปสรรคนี้ดูแปลก ๆ สถานที่แบบนี้อาจมี ‘จิตวิญญาณยอดสูง’ อยู่ แต่ก่อนอื่น อยากชำระหนี้กับเธอก่อน หลังจากนั้นก็มีเวลาไปสำรวจกับภรรยาของฉัน” “…” นางฟ้าฟ้าผ่ามองเขาเป็นระยะก่อนถอนสายตา “แน่ใจหรือว่าต้องการไปยังพื้นที่บนแผนที่? ฉันเองก็ไม่รู้ว่าที่นั่นรออะไรอยู่ มันอยู่ฝั่งอีกข้างของภูเขานี้อาจเป็นอันตรายมาก เราอาจไม่เห็นอันตรายที่มาถึง แม้คุณจะไม่ตาย แต่ฉันอาจจะตาย” ดาเวสยักไหล่ “การตัดสินใจของคุณเอง เราจะไป หรือคุณจะให้สองทรัพยากรระดับ‑พรินมาร์ชระดับสูงจากคลังของฉัน แล้วหนี้ใหญ่ของฉันกับเธอก็ชำระเสร็จแล้ว ส่วนหนี้ใหญ่ ฉันคิดว่าครั้งนี้เธอคงไม่ได้ใช้” “ชัดเจนเลย” ริมฝีปากของนางฟ้าฟ้าผ่าขึ้น “ฉันเสียใจที่ใช้หนี้ใหญ่ก่อนหน้านี้ ถ้ารอจนคุณได้ริอ็อคซี่ส แพลม ฉันคงได้มากกว่านี้ น่าเสียดายที่คิดว่าที่นี่อาจปิด และครอบครัวของคุณถึงขีดจำกัดแล้ว ฉันจึงขอเพียงทรัพยากรระดับ‑พรินมาร์ชระดับกลาง 30 ชิ้นเท่านั้น” “ฮ่า ๆ คุณคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณฟุ้งเงินของฉันง่าย ๆ หรือ? ถ้าคุณไปไกลเกินไป ฉันจะไม่ลังเลที่จะตอบโต้หรือคุกคามคุณ” “คุกคาม?” นางฟ้าฟ้าผ่าส่ายหัวอ่อนโยน “คุกคามฉัน? คุณทำมันได้หรือเปล่า?” “…” ดาเวสกระพริบตาก่อนจะเข้าใจ “ไม่ใช่คุกคามแบบนั้น ฉันมีวิธีบีบคั้นคุณหลายวิธี” “อ๊ะฮะฮะฮะ~” นางฟ้าฟ้าผ่าเอามือปิดปากแล้วหัวเราะอย่างดัง เสียงหัวเราะของเธอไพเราะและเย้ายวน “…” ทำให้ดาเวสสงสัยว่าเธออะไรอยู่ เธออยากให้เขาทรมานหรือ? “ขออภัย” นางฟ้าฟ้าผ่าควบคุมการหัวเราะแล้วสูดลมหายใจลึก “ฉันสูญเสียการควบคุมเมื่อคิดว่าการทรมาน การคุกคาม และการล่วงละเมิดเป็นสิ่งเดียวกันสำหรับผู้ชายที่ทำต่อผู้หญิง ทั้งหมดทำให้ฉันสูญเสียศักดิ์ศรีและจะได้รับการตอบโต้อย่างเต็มกำลัง อย่างไรก็ตาม คุณแตกต่างอย่างมาก...” เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนหลังผ้าปิดหน้า “จริง ๆ แล้ว ถ้าคุณอยาก ‘ทรมาน’ ฉันคงไม่สามารถตอบโต้ได้...” “...” หัวใจของดาเวสสั่นเมื่อเธอออกเสียงคำว่า ‘ทรมาน’ ด้วยโทนเสียงที่เซ็กซี่ ขณะนั้นดาเวสเริ่มรู้สึกอึดอัด เพราะรู้ว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยทำเช่นนั้นและกำลังล่อให้เขาโกรธ เขานิ่งถอนหายใจ “คุณจริง ๆ อยากทำให้ฉันโกรธขณะขอความช่วยเหลือหรือ?” นางฟ้าฟ้าผ่าพลิกหัว “เมื่อฉันถามว่าคุณทำได้ไหม ฉันหมายถึงคุณจะสามารถฝ่าฝืนอุดมคติเจ็บของภรรยาคุณเพื่อ ‘คุกคาม’ ฉันได้หรือไม่ หลังจากที่คุณมักจะยับยั้งตัวเองเพราะพวกเธอใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายที่คนอย่างคุณต้องเป็นแบบนั้น มันทำให้ฉันโกรธ...” “...”