Chapter 584 Golden Lion Academys Invasion 4

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 07:11

บทที่ 584 การรุกรานของสถาบันสิงโตทองคำ 4 “พวกเจ้าอยากรู้อะไร?! พวกเราจะบอกทุกอย่างที่เรารู้!” เหล่าสมาชิกคมดาบจันทราตอบรับในทันที “คำถามแรกของข้าคือ พวกเจ้าเดินทางมายังทวีปศักดิ์สิทธิ์ตอนกลางได้อย่างไร?” ซูหยางถามขึ้น “ท่านผู้นำมีสมบัติวิญญาณชิ้นหนึ่งที่สามารถเคลื่อนย้ายผู้คนมายังทวีปศักดิ์สิทธิ์ตอนกลางได้ แต่มันใช้ได้เพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้พากลับไปได้” “ใครคือผู้นำของพวกเจ้า?” ซูหยางถามต่อ “พวกเราไม่ทราบ! อันที่จริงมีเพียงระดับหัวหน้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้พบกับท่านผู้นำ! พวกเราไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน!” “อย่างไรก็ตาม พวกเราถูกบอกมาว่าท่านผู้นำจะปรากฏตัวเพื่อต้อนรับแขกจากทวีปศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง เมื่อพวกเขามาถึงในที่สุด!” “อย่างนั้นรึ?” ซูหยางพยักหน้า “แล้วฐานที่มั่นของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน? ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะหาพบ” เหล่าสมาชิกคมดาบจันทราหันไปมองหน้ากันด้วยสีหน้าสับสน หากพวกเขาเปิดเผยฐานที่มั่นและพวกระดับหัวหน้ารู้เข้า พวกเขาจะต้องถูกฆ่าตายแน่ แม้จะหนีรอดไปจากที่นี่ได้ก็ตาม “ถ้าพวกเจ้าไม่อยากตอบคำถาม ข้าก็แค่ฆ่าพวกเจ้าทีละคนจนกว่าจะมีใครสักคนยอมคายความลับออกมา” ซูหยางกล่าวขึ้นมาทันทีด้วยสีหน้าเย็นชา ส่งผลให้พวกมันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “ขะ-ข้าจะพูด!” หนึ่งในนั้นรีบโพล่งออกมาแล้วกล่าวต่อ “เหตุผลที่ฐานที่มั่นของพวกเรายังคงซ่อนเร้นมาได้นานขนาดนี้ ก็เพราะว่าจริงๆ แล้วพวกเราไม่มีฐานที่มั่นต่างหาก...” “อะไรนะ? แล้วพวกเจ้าสื่อสารกันอย่างไร?” เซี่ยหวางถามด้วยความขมวดคิ้ว “เป็นการสื่อสารทางเดียว ทุกครั้งที่มีภารกิจ พวกเราจะได้รับการติดต่อจากระดับหัวหน้าผ่านวิธีการเฉพาะหลายรูปแบบ เช่น การส่งสารผ่านหนู หรือใช้เคล็ดวิชาควบคุมพวกมัน” “ถ้าอย่างนั้นหากต้องการกำจัดพวกเจ้า ก็ต้องเริ่มกวาดล้างจากเบื้องบนสินะ?” ซูหยางพยักหน้า เขาหันไปมองเซี่ยหวางแล้วกล่าวว่า “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว แทนที่จะฆ่าพวกมันหลังจากได้ข้อมูล เราควรจะฆ่าพวกมันตอนที่ท่านผู้นำของพวกมันมาถึง หากเราฆ่าพวกมันตอนนี้ ท่านผู้นำของพวกมันอาจจะเกิดความสงสัย” “ถึงเจ้าจะพูดแบบนั้น... แล้วเราจะรั้งตัวพวกมันไว้ที่นี่ได้อย่างไรหลังจากทั้งหมดนี้? เจ้าคงไม่สามารถขังพวกมันไว้ในค่ายกลนี้ได้ตลอด เพราะมันจะทำให้ใครสักคนไหวตัวทันแน่” เซี่ยหวางกล่าวกับเขา “ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธี” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ดะ-เดี๋ยวก่อน! ข้าก็นึกว่าเจ้าบอกว่าจะไม่ฆ่าพวกเราถ้าพวกเรายอมตอบคำถาม!” “ใช่แล้ว! เจ้าจะตระบัดสัตย์งั้นรึ ไอ้สารเลว!” ผู้คนที่อยู่ในค่ายกลเริ่มสบถด่าซูหยางทันที เมื่อเห็นดังนั้น ซูหยางเพียงแค่ส่ายหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าบอกแค่ว่าจะปล่อยให้พวกเจ้าออกจากค่ายกลนี้ ใครบอกว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดไป? ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ข้าก็ไม่ได้จะเป็นคนฆ่าพวกเจ้าเอง” จากนั้นเขาชี้ไปที่เซี่ยหวางแล้วกล่าวต่อ “พวกเจ้าตามล่าซิงเอ๋อร์มาหลายปี ข้าเชื่อว่าตระกูลเซี่ยคงมีความแค้นที่สั่งสมมานานอยากจะระบายออก” คนเหล่านั้นรีบหันไปมองเซี่ยหวาง ซึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาอาฆาตราวกับเสือหิวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ “ขะ-ขอร้องล่ะ! ไว้ชีวิตด้วย! พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง! อีกอย่าง คนเดียวที่สนใจท่านหญิงเซี่ยก็คือท่านผู้นำของพวกเรา!” คนหนึ่งร้องขอชีวิต อย่างไรก็ตาม เซี่ยซิงฟางแค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องของคมดาบจันทราที่พยายามจะจับตัวข้าอย่างนั้นรึ? พวกเจ้าพยายามทำลายตระกูลเซี่ยของข้ามานานหลายปี ไม่นับรวมถึงเหตุการณ์นับไม่ถ้วนที่พวกเจ้าก่อขึ้นทั่วทั้งทวีปตะวันออกอีก!” “...” เหล่าคมดาบจันทราถึงกับพูดไม่ออก เพราะทุกสิ่งที่เซี่ยซิงฟางพูดนั้นคือความจริง จุดประสงค์หลักของคมดาบจันทราคือการยึดครองทวีปตะวันออกและเผยแพร่ความโกลาหลรวมถึงความหวาดกลัวให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันเป็นองค์กรชั่วร้ายที่ไม่มีข้อดีใดๆ เลย อันที่จริงโลกใบนี้คงจะสงบสุขขึ้นมากหากไม่มีพวกมันอยู่ “ซิงเอ๋อร์ เจ้าจัดการพวกมันได้เต็มที่ทีหลัง ตอนนี้ข้าจะลบความทรงจำของพวกมัน ทำให้ดูเหมือนว่าพวกเราไม่เคยมาที่นี่ตั้งแต่แรก” ซูหยางกล่าวขึ้นมาทันที “เจ้า... ลบความทรงจำได้ด้วยรึ?” เซี่ยหวางมองเขาด้วยความงุนงง ในโลกนี้มีอะไรบ้างที่เขาทำไม่ได้? หลังจากนั้นไม่นาน ซูหยางก็ก้าวเข้าไปในค่ายกลโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมื่อสมาชิกคมดาบจันทราเห็นเช่นนั้น พวกมันก็ไม่รอช้าและพุ่งเข้าโจมตีเขาทันที “จัดการมัน!” ผู้ฝึกตนกว่าร้อยชีวิตที่มีพลังอยู่ในระดับปราณก่อกำเนิดถึงระดับปราณลึกลับต่างพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน เมื่อเห็นดังนั้น ซูหยางเพียงส่ายหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนที่ปลายนิ้วชี้ของเขาจะเปล่งแสงสีทองออกมา “พวกเจ้าควรจะเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก่อนที่มันจะจบลงนะ...” ซูหยางกล่าวกับพวกมันขณะที่หลบการโจมตีอย่างสบายๆ พร้อมกับจิ้มไปที่หน้าผากของพวกมันแต่ละคนในคราวเดียวกัน สมาชิกคมดาบจันทราทรุดตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว และเพียงไม่กี่อึดใจ พวกมันทั้งหมดก็ถูกซูหยางทำให้สลบไปโดยไม่เสียแรงเลยแม้แต่น้อย จากนั้นซูหยางจึงยกเลิกค่ายกล “พวกมันจะไม่จำเรื่องราวใดๆ ที่เกิดขึ้นในชั่วโมงที่ผ่านมาเมื่อตื่นขึ้นมา กลับไปที่เรือเหาะกันก่อนเถอะ เมื่อผู้นำของพวกมันปรากฏตัว เราค่อยจัดการพวกมันให้สิ้นซาก” เขากล่าวกับเซี่ยซิงฟาง “ถึงเจ้าจะพูดแบบนั้น แต่เราจะไปซ่อนตัวที่ไหนกับเรือเหาะลำใหญ่ที่เด่นสะดุดตาขนาดนี้?” เซี่ยหวางถามเขา “พวกเขาจะเห็นเราแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายไมล์” “ไม่ต้องกังวล เรือเหาะลำนี้ทำได้มากกว่าแค่เดินทางด้วยความเร็วสูง มันสามารถพรางตัวไปกับสภาพแวดล้อมจนดูเหมือนล่องหนได้ และเว้นแต่ว่าพวกมันจะมีใครสักคนที่มีสัมผัสทางวิญญาณแกร่งพอที่จะมองทะลุภาพลวงตานี้ พวกมันก็จะมองไม่เห็นหรือสัมผัสถึงเราได้เลย ต่อให้เราจะอยู่เหนือหัวพวกมันก็ตาม” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า “...” เซี่ยหวางถึงกับพูดไม่ออก แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะเขาเริ่มจะชินชากับการที่ถูกซูหยางและสหายของเขาทำให้ตกตะลึงครั้งแล้วครั้งเล่าเสียแล้ว

React

พูดคุย