บทที่ 2404: โชคชะตาแห่งความรัก จุดจบของการต่อสู้ครั้งนี้ชี้ชัดถึงผลลัพธ์โดยรวม การสละชีพของเทพยุทธ์มังกรพิโรธได้ช่วยอาณาจักรเวอร์มิลเลียนไว้ ในขณะที่อสรพิษสวรรค์ดับสูญไป มู่เส้าเฉินผู้โอหังก็หายสาบสูญไปจากสายตาของเหล่าผู้คนในระบบมหาจักรนับแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกคนต่างยังคงจ้องมองหลี่ชีเย่อย่างเหม่อลอย ปากคอแข็งทื่อจนพูดอะไรไม่ออก “ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งคงต้องเปลี่ยนมือไปเป็นของคนอื่นแล้ว” บรรพชนผู้หนึ่งพึมพำ เห็นได้ชัดว่าหลังจากการตายของเทพยุทธ์มังกรพิโรธ หลี่ชีเย่คือคนเดียวที่มีคุณสมบัติคู่ควรกับฉายานี้ ทว่าด้วยเหตุผลประหลาดบางอย่าง ทุกคนต่างรู้สึกว่าฉายา ‘ดุร้ายที่สุด’ นั้นฟังดูเข้าปากมากกว่าเมื่อต้องใช้อธิบายถึงตัวหลี่ชีเย่ คำว่าผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งฟังดูเคอะเขินไปถนัดตา ในเมื่อฉายาดุร้ายที่สุดนั้นฟังดูน่าเกรงขามกว่า การเปลี่ยนฉายาจึงไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร “สุภาพบุรุษทั้งหลาย น่าเสียดายที่วันนี้ไม่ใช่โอกาสแห่งการเฉลิมฉลอง และก็ไม่มีข่าวดีใดๆ ทุกคนคงมาเสียเที่ยวกันแล้ว” หลี่ชีเย่ปรบมือเพื่อทำลายบรรยากาศที่แข็งค้าง พร้อมรอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า หลังจากดึงสติกลับมาได้ คนส่วนใหญ่ต่างส่ายหน้าหรือไม่ก็ถอนหายใจออกมาเงียบๆ พวกเขาไม่ได้มาที่เวอร์มิลเลียนเพื่อร่วมงานวิวาห์ตามที่ป่าวประกาศ แต่มาเพื่อชมการต่อสู้ระหว่างดุร้ายที่สุดกับอันดับหนึ่งต่างหาก ซึ่งความปรารถนาของพวกเขาก็ได้รับการตอบสนองในรูปแบบนี้ แม้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ต้องสูญเสียเทพยุทธ์มังกรพิโรธไป จากนี้ไปจะมีเพียงตำนานของเขาเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่ในระบบมหาจักร ผลลัพธ์นี้ทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายลงอีกนิด หากพลาดไปกว่านี้ ไม่เพียงแค่เวอร์มิลเลียน แต่ระบบมหาจักรทั้งระบบคงต้องมอดไหม้เป็นจุล แม้จะไม่มีงานมงคลและงานเลี้ยงรื่นเริง แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังจากไปอย่างเบาใจ อาณาจักรยุทธ์เวอร์มิลเลียนเกือบกลายเป็นเถ้าถ่านแต่ก็ฟื้นคืนกลับมาได้อีกครั้ง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่น่ายินดี อู๋ปิงหนิงมองไปยังผืนดินด้วยความหดหู่ใจพลางถอนหายใจ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวเกือบทำลายทุกอย่างลง เธอรู้สึกโศกเศร้าให้กับการจากไปของเทพยุทธ์มังกรพิโรธ “ท่านบรรพชนเพียงแค่หลงผิดไปครั้งเดียวเท่านั้น” เธอรำพึง แม้เทพยุทธ์มังกรพิโรธจะเกือบบังคับให้เธอแต่งงานกับมู่เส้าเฉิน แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดเขาเลย เธอถือว่าเขาเป็นบรรพชนที่ปราดเปรื่องท่ามกลางคนรุ่นหลังมากมายของเวอร์มิลเลียน “ได้สิ่งหนึ่งก็ต้องเสียสิ่งหนึ่ง” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “ความปรารถนาของเขาบรรลุผลแล้ว กฎสิบสองวิถีจะกลับคืนสู่อาณาจักรของเจ้า” หลี่ชีเย่ส่งกระบองให้แก่อู๋ปิงหนิงโดยไม่มีความปรารถนาใดๆ ต่ออาวุธที่น่าทึ่งชิ้นนี้เลยแม้แต่น้อย เธอถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะรับกระบองนั้นมา แล้วโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม หากไม่มีความช่วยเหลือจากเขา อาณาจักรของพวกเขาคงต้องพินาศย่อยยับไปแล้ว เขาจะยืนดูเฉยๆ ก็ได้ แต่เขากลับยื่นมือเข้ามาช่วย สำหรับเธอแล้วนี่คือความเมตตากรุณาอันยิ่งใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้น ข่าวก็แพร่สะพัดออกไปว่าอู๋ปิงหนิงได้รับตำแหน่งผู้นำอาณาจักรยุทธ์เวอร์มิลเลียนเรียบร้อยแล้ว สำนักและตระกูลต่างๆ ในระบบต่างให้การสนับสนุนเธออย่างเป็นเอกฉันท์ เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ใครประหลาดใจ อาณาจักรต้องการผู้นำที่แข็งแกร่งและมีความสามารถหลังจากหายนะครั้งนี้และการจากไปของเทพยุทธ์มังกรพิโรธ เธอคือตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ในอดีตเธอถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดและได้รับการฝึกฝนเพื่อเป็นผู้นำในอนาคต ยิ่งไปกว่านั้น ผู้นำชุดปัจจุบันยังประสบความล้มเหลวอย่างหนักจนอำนาจของพวกเขาถูกตั้งคำถาม เทพยุทธ์มังกรพิโรธและเหล่าผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ในอาณาจักรยุทธ์ได้ก่อหายนะครั้งใหญ่ ตระกูลและสำนักนับพันต่างหมดความเชื่อมั่นและเลิกสนับสนุนพวกเขา ในความเป็นจริงแล้ว มันยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าอาณาจักรยุทธ์จะยังคงรักษาอำนาจควบคุมระบบเวอร์มิลเลียนไว้ได้หรือไม่ ข้อกังขาทั้งหมดถูกปัดเป่าทิ้งทันทีในวินาทีที่อู๋ปิงหนิงขึ้นเป็นเจ้าสำนักคนใหม่ของอาณาจักร ไม่มีใครคัดค้านทางเลือกนี้ เธอมีชื่อเสียงที่ดีและเป็นคนหนึ่งที่คัดค้านการแต่งงานทางการเมืองนี้อย่างเปิดเผย ที่สำคัญที่สุดคือเธออยู่ฝ่ายหลี่ชีเย่และมีเขาหนุนหลังอยู่ ในเมื่อเขาคือผู้กอบกู้ อิทธิพลของเขาในที่แห่งนี้จึงยิ่งใหญ่เกินใคร ผู้มีอำนาจอื่นๆ ในระบบต่างเห็นพ้องกับปิงหนิง ทำให้อาณาจักรยุทธ์ยังคงรักษาสถานะผู้นำของระบบไว้ได้ ข่าวการขึ้นครองตำแหน่งของเธอถือเป็นการเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ของอาณาจักรยุทธ์ ทว่าหลี่ชีเย่ไม่ได้รั้งรออยู่ เขาต้องการจะออกเดินทางจากเวอร์มิลเลียน “คุณชายคะ ฉันจะสามารถพบคุณอีกได้ไหม?” ปิงหนิงรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาของเธอแดงก่ำแม้ว่าเธอจะเป็นคนที่มีบุคลิกเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวก็ตาม เธอรู้ดีว่าเขาอยู่สูงเกินกว่าจะเอื้อมถึง สักวันหนึ่งเขาจะต้องจากเวอร์มิลเลียนและระบบมหาจักรไปสู่ดินแดนจักรวรรดิหรือที่ไกลโพ้นยิ่งกว่านั้น เธอไม่มีทางตามเขาไปได้ทันไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ความแตกต่างระหว่างพวกเขานั้นห่างไกลกันเกินไป เขาจัดผมให้เธออย่างอ่อนโยนแล้วยิ้มตอบ “ถ้าโชคชะตาเป็นใจ เราคงได้พบกันอีก ไม่มีใครทำนายอนาคตได้ บางทีอาจจะเป็นในระบบมหาจักร ในดินแดนอมตะ หรือที่แห่งอื่น” เธอตอบกลับด้วยการโผเข้ากอดเขาแน่น เขากอดตอบและจุมพิตที่หน้าผากของเธอ “ลาก่อน แม่หนูน้อย ฉันมั่นใจว่าสักวันหนึ่งเธอจะโผบินเหนือเก้าชั้นฟ้าได้อย่างแน่นอน” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป ในขณะที่เธอยังคงเฝ้ามองร่างของเขาที่เลือนหายไปที่ขอบฟ้าเป็นเวลานาน *** หลี่ชีเย่ไม่ได้เดินทางไปยังดินแดนจักรวรรดิทันที จุดหมายปลายทางของเขาคือหุบเขาอายุวัฒนะ ที่นั่นยังคงงดงามเช่นเคย ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมหวลและเสียงนกขับขาน ฤดูใบไม้ผลิคงอยู่ตลอดทั้งสี่ฤดู ณ ที่แห่งนี้ สร้างความรื่นรมย์ให้แก่ผู้อยู่อาศัยทุกคน ผู้คนต่างพบกับความสงบสุขเมื่อได้เดินผ่านหุบเขา รอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าของหลี่ชีเย่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด หุบเขาอายุวัฒนะยังคงรักษาความสงบและห่างไกลจากโลกภายนอกที่วุ่นวายเอาไว้ได้เสมอ นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้อื่นมักจะลืมเลือนการมีอยู่ของมันไป “พี่ใหญ่!” เสียงทักทายอย่างตื่นเต้นดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างงามสามร่าง ได้แก่ ฟ่านเมี่ยวเจิน, มู่หย่าหลาน และฉินเส้าเหยา สีระเรื่อแต้มอยู่ที่พวงแก้มของพวกนาง “พี่ใหญ่!” มู่หย่าหลานผู้ที่ห่างเหินและเงียบขรึมกลับเป็นคนแรกที่โผเข้ากอดเขา เขายิ้มและกอดตอบเธออย่างอบอุ่น “ว้าว พี่หญิงรองของเรานี่รุกไวไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย แย่งพี่ใหญ่ไปจากพวกเราซะแล้ว” เมี่ยวเจินเอ่ยขึ้นตามนิสัยพร้อมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ผิวที่บางของหย่าหลานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอาย นางรีบปล่อยหลี่ชีเย่ทันที ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาใคร นางดูเหมือนหญิงสาวขี้อายในตอนนี้ ซึ่งช่างแตกต่างจากบุคลิกปกติของนางโดยสิ้นเชิง “พวกเธอหยอกล้อกันต่อเถอะ พวกเราจะไม่มองหรอก” เมี่ยวเจินกล่าวต่อ “พี่หญิง!” หย่าหลานถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ เมี่ยวเจินไม่ลดละความพยายามและพูดกับหลี่ชีเย่ว่า “พี่ใหญ่คะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ตั้งแต่พี่จากไป พี่หญิงรองของเรากินไม่ได้นอนไม่หลับ พี่ดูสิว่าตอนนี้ผอมลงไปแค่ไหนแล้ว...” “พี่แต่งเรื่อง!” หย่าหลานอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากความอับอายนี้เสียจริง