บทที่ 2698: การบอกลา ค่ำคืนอันหนาวเหน็บถูกอาบไล้ด้วยแสงจางๆ จากพระจันทร์เสี้ยว รัศมีเหล่านั้นสร้างความอบอุ่นให้กับเตียงนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ หลี่ชีเย่โอบเอวหลิวฉูชิงเอาไว้ขณะที่นางหนุนศีรษะอยู่บนไหล่ของเขา ห้วงนิทราอันลึกซึ้งทำให้คิ้วของนางขยับไหวเป็นครั้งคราว พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปาก ซึ่งเป็นสัญญาณของความฝันอันแสนหวาน ในที่สุดนางก็ลืมตาขึ้น ดูเหมือนจะพึงพอใจกับสถานการณ์อันแสนอบอุ่นเมื่อได้เห็นคนในดวงใจ พวงแก้มของนางขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย ภาพตรงหน้านี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถเบื่อหน่ายได้เลย นางเงยหน้าขึ้นมองดวงตาอันลุ่มลึกของหลี่ชีเย่ที่ส่องประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า เขาราวกับผู้ปกครองโลกที่คอยเฝ้ามองและประเมินทุกสรรพสิ่งโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นิ้วเรียวดุจหยกของนางลากผ่านหน้าอกของเขาเบาๆ ก่อนจะนวดคลึงที่ไหล่อีกข้าง เขาไม่ได้พูดอะไรเนื่องจากความจดจ่อในตอนนั้น “ท่านต้องไปแล้วสินะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ใช่ ข้าต้องไป” เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามธรรมชาติ นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ รู้ดีว่าวันนี้ย่อมมาถึง ชายของนางคือมังกรที่กำลังโบยบิน แม้แต่สถานที่อันยิ่งใหญ่อย่างเก้าความลับก็ไม่อาจกักขังเขาไว้ได้ อันที่จริง แม้แต่อาณาจักรจักรพรรดิก็ยังไม่เพียงพอสำหรับเขา “น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจติดตามท่านไปได้” นางโอบเอวเขาแน่นขึ้นและซบหน้าลงกับอกอันกว้างใหญ่ ตักตวงช่วงเวลาอันแสนสั้นนี้ให้เต็มที่ “ถูกต้อง” หลี่ชีเย่พยักหน้า นี่คืออีกหนึ่งการบอกลาอันน่าเศร้าที่กำลังจะเกิดขึ้น “ข้าจะสวดภาวนาให้ท่าน” นางกล่าวเบาๆ ตระหนักดีว่าจุดหมายของเขาไม่มีที่สิ้นสุด และนางไม่สามารถติดตามไปได้เพราะจะเป็นภาระ ดังนั้น สิ่งเดียวที่นางทำได้คือปกป้องดินแดนแห่งนี้และรอคอยการกลับมาของเขาพร้อมกับคำอธิษฐาน เขาลูบไล้ผิวพรรณอันนุ่มนวลและหมดจดของนาง ได้เพียงตอบรับด้วยการถอนหายใจ “ทำไมพรสวรรค์และความเข้าใจของข้าถึงไม่ดีกว่านี้ เพื่อที่ข้าจะได้ร่วมทางไปกับท่านในสนามรบได้?” นางคร่ำครวญ แต่ในท้ายที่สุดก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะยังคงอยู่เหมือนเดิม นางไม่แข็งแกร่งพอที่จะติดตามเขาไป แต่การปกป้องเก้าความลับและโลกใบนี้ยังคงอยู่ในความสามารถของนาง “ทุกคนมีภารกิจของตัวเอง สิ่งบางอย่างไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ มิเช่นนั้นทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไปหมด” เขากล่าว “บางคนถูกกำหนดมาให้เข่นฆ่าเพื่อกรุยทางไปข้างหน้า ในขณะที่คนอื่นๆ มุ่งเน้นไปที่การปกป้องบ้านเกิด” เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาที่ใสกระจ่างของนาง “หากเจ้ากลายเป็นคนที่ฆ่าฟันในสนามรบจนชโลมไปด้วยเลือด เจ้าก็จะไม่ใช่ตัวเจ้าคนเดิม หลิวฉูชิงผู้อ่อนโยนและน่ารักอีกต่อไป” นางพยักหน้าและพึมพำ “จริงด้วย ทุกคนมีภารกิจของตนเอง...” “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะเป็นเจ้าแห่งระบบนี้ เป็นตัวตนสูงสุดที่คอยปกป้องดินแดนแห่งนี้ มันต้องการเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องเป็นตัวของตัวเองและไม่มีใครอื่นนอกจากเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าเปลี่ยนแปลงเช่นกัน ทุกคนล้วนมีค่าในแบบที่ต่างกัน และนั่นยิ่งเป็นจริงสำหรับเจ้า” เขากระซิบ นางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ข้า... ข้าจะคอยดูแลดินแดนนี้จนกว่าท่านจะกลับมา” เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะอนาคตเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้ ไม่มีความจำเป็นต้องให้คำมั่นสัญญาที่ว่างเปล่า “การฝึกฝนหลักของเจ้าคือเก้าความลับ ดังนั้นการครอบครองเชือกเส้นนี้หมายถึงการควบคุมระบบทั้งหมด ไม่มีใครสามารถแย่งชิงการควบคุมไปจากเจ้าได้” เขาส่งเชือกอมตะเก้าเส้นให้แก่นาง แม้ว่าจะได้สร้างสถานะสูงสุดให้กับนางในเก้าความลับไปแล้ว แต่เขาก็ยังมอบเชือกนี้ให้ เพื่อให้นางมีการควบคุมที่สมบูรณ์และเป็นกำลังสูงสุดของระบบนี้ “ข้าจะใช้มันให้ดี” นางรับมาและพยักหน้า “หากท่านไม่กลับมาจนกว่าข้าจะจากโลกนี้ไป ก็เพียงแค่พูดคำสองสามคำหน้าหลุมศพของข้า เพื่อให้ข้าได้รับความสบายใจ” “เจ้าเด็กโง่” เขาโอบกอดนางไว้อย่างนุ่มนวล “จะพูดคำโง่เขลาเช่นนั้นไปทำไมกัน ในเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ข้าก็จะกลับมาในที่สุด” นางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นและบอกกับตัวเองว่าจะปกป้องดินแดนนี้และรอคอยเขาตลอดไป ในวันถัดมา หลี่ชีเย่เรียกกลุ่มของท่านอิลลอร์ดเข้ามาหาขณะที่เขานั่งอยู่บนบัลลังก์ ยอดฝีมืออย่างพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มกราบเบื้องหน้าเจ้านายของตน โดยรู้ดีว่าพลังของพวกเขานั้นเปรียบเสมือนมดปลวก “ข้ากำลังจะไป จากนี้ไปโลกนี้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของฉูชิง” เขากล่าวอย่างราบเรียบ “วางใจเถิดคุณชาย พวกเราจะปกป้องฝ่าบาทจนชีวิตจะหาไม่ พร้อมกับให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่” กลุ่มคนเหล่านั้นสาบานขณะคุกเข่า พวกเขามีความจงรักภักดีอย่างสูงสุดต่อทั้งหลี่ชีเย่และหลิวฉูชิง “ดีมาก จากนี้ไปพวกเจ้าจะช่วยนางดูแลดินแดนแห่งนี้” หลี่ชีเย่พยักหน้า วาจาของเขากลายเป็นกฎและไม่เปิดช่องให้มีการโต้แย้ง คำสั่งนี้ได้กำหนดเส้นทางในอนาคตของสายเลือดจักรพรรดิไว้อย่างมั่นคง “ด้วยชีวิต” กลุ่มคนเหล่านั้นกล่าว หลี่ชีเย่ได้ช่วยพวกเขาออกจากคุกสวรรค์และยังมอบแนวทางการฝึกฝนให้ พวกเขาพร้อมที่จะมอบชีวิตเพื่อรับใช้เขา “อย่าได้กังวลระหว่างการเดินทางเลยคุณชาย ตราบใดที่พวกเรายังมีลมหายใจ ฝ่าบาทจะปลอดภัยไร้กังวลและดินแดนนี้จะมีความสงบสุขและเจริญรุ่งเรือง” ท่านอิลลอร์ดกล่าวเสริมอย่างหนักแน่น เขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มและอีกสี่คนมักจะทำตามคำสั่งของเขาเสมอ คำสาบานนี้ของเขาจึงช่วยเพิ่มความมั่นใจยิ่งขึ้น “ตกลง ข้าฝากเรื่องที่นี่ไว้กับพวกเจ้าทุกคน” หลี่ชีเย่กล่าว จากนั้นเขาก็เรียกบิงฉือฮั่นหยูและฉินเจี้ยนเหยาเข้ามา ทั้งสองคนเป็นผู้ดูแลตระกูลของตนในขณะนี้ “พวกเจ้าทั้งสองจะรุ่งโรจน์ในอนาคตและเป็นผู้รับผิดชอบเก้าความลับ ระบบนี้จะเจริญรุ่งเรืองภายใต้การดูแลของพวกเจ้า” “พวกเราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง คุณชาย” ทั้งสองกล่าวด้วยความเคารพ “ฉูชิงจะปกครองด้วยความช่วยเหลือจากเสาหลักอย่างพวกเจ้า” หลี่ชีเย่มองไปยังทั้งสอง “สำนักดอกบัวสงบขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อฝ่าบาทไปอีกหลายชั่วอายุคน เราจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อพระนาง” เจี้ยนเหยากล่าว นางรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง เพราะคนที่มีพรสวรรค์อย่างหลี่ชีเย่จะไม่หยุดนิ่งอยู่ที่ใดที่หนึ่ง วิสัยทัศน์ของเขาเหนือกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเขามากนัก “ตระกูลบิงฉือขอมอบการรับใช้แก่ท่านไปอีกหลายชั่วอายุคน” ฮั่นหยูหมอบกราบลงกับพื้น ยอมจำนนต่อเขาอย่างสมบูรณ์ “ดี อนาคตจะสดใสหากทุกคนร่วมมือกัน เรื่องราวของพวกเจ้าจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์” เขากล่าว “แล้วพบกันใหม่ คุณชาย” เจี้ยนเหยาลุกขึ้นและคำนับ นางรู้สึกถึงความอาลัยอาวรณ์ขณะมองชายผู้นี้ เพราะพวกเขาอาจไม่ได้พบกันอีกเลย “ย่อมเป็นเช่นนั้น” เขาพยักหน้า หลังจากนางจากไป ฮั่นหยูก็ลุกขึ้นและพบว่าดวงตาของตนเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางถูกเขาพิชิตใจไปแล้วและไม่อาจทนเห็นเขาจากไปได้ “เรา... เราจะได้พบกันอีกจริงๆ ใช่ไหม?” นางถามด้วยอารมณ์ความรู้สึก “ใช่ หากมันเป็นโชคชะตา ยิ่งไปกว่านั้น ดินแดนแห่งนี้ก็มีค่าพอที่จะให้ข้าจดจำ” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ