บทที่ 3623: ชายชรา ข่าวความสำเร็จของหลี่ชีเย่แพร่สะพัดไปทั่วทวิลักษณ์ (Duality) สารพัดคำวิพากษ์วิจารณ์และข้อสันนิษฐานเกิดขึ้นตามมาด้วยความขุ่นเคืองและอิจฉาริษยา คนส่วนใหญ่ต่างคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับ “โชคชะตา” เป็นแน่ หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้น คนที่ไร้พลังเช่นหลี่ชีเย่จะยกค้อนนั่นได้อย่างไร โชคชะตาคือคำอธิบายเดียวที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด “หึ ดอกไม้ปักบนกองขี้วัวชัดๆ” นักเรียนคนหนึ่งกล่าวด้วยความไม่พอใจ “การที่ศิษย์พี่หญิงคนโตหรือศิษย์พี่หลินมีสายสัมพันธ์แห่งโชคชะตานั่นยังพอเข้าใจได้ แต่คนตัดฟืนที่ไม่มีแม้แต่การบ่มเพาะพลังเนี่ยนะ? มันไม่ยุติธรรมเลยที่คนอย่างเขาจะได้รับโชคแบบนี้” “โชคชะตามันไม่แน่นอนหรอก ถ้ามันมีกฎเกณฑ์ชัดเจนคงไม่เรียกว่าโชคชะตาแล้วล่ะ” อีกคนยิ้มแห้งๆ “แล้วไงล่ะ? เขาก็แค่ยกค้อนได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสร้างอาวุธที่ไร้เทียมทานขึ้นมาได้เสียหน่อย” คนที่ขมขื่นกล่าว “จริง” เพื่อนหลายคนเห็นพ้อง “นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะตีอาวุธระดับสุดยอดได้เสียหน่อย มันยังมีเรื่องของวัตถุดิบ การควบคุมเปลวไฟ และพลังบ่มเพาะที่แข็งแกร่งอีกด้วย” “พลังสำคัญกว่าทุกสิ่ง” นักเรียนรุ่นพี่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ต่อให้มีวัตถุดิบและเครื่องมือที่ดีที่สุด หรือมีเตาหลอมระดับปรมาจารย์ แต่ถ้าช่างตีเหล็กไร้ฝีมือก็ไร้ค่า การตีเหล็กเป็นศาสตร์ที่ล้ำลึก โชคชะตาไม่สามารถชดเชยข้อบกพร่องอื่นๆ ได้หรอก” “ข้าว่าหลี่ชีเย่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการตีเหล็กเลยด้วยซ้ำ” ช่างตีเหล็กผู้เชี่ยวชาญส่ายหัว “เขาต้องการจะใช้วัตถุดิบเศษเหลือพวกนั้น มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ของพวกนั้นถูกทิ้งไว้โดยเหล่าปรมาจารย์ระดับสูง มันก็ไม่ต่างอะไรกับสิ่งปฏิกูลที่ไร้ค่า” เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แถมมันไม่ใช่แค่การหลอมครั้งเดียวอีกด้วย วัตถุดิบพวกนั้นมันปนเปกันมั่วไปหมด ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเปลวไฟของแต่ละปรมาจารย์ก็แตกต่างกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะประสานเศษเหลือพวกนี้เข้าด้วยกัน นี่มันแค่ความเพ้อฝันของคนโง่ชัดๆ” คนรอบข้างพยักหน้าเห็นด้วยกับตรรกะที่โน้มน้าวใจนี้ เหตุผลของเขาฟังดูหนักแน่นและผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีตามกฎของการตีเหล็ก “ฮ่าฮ่า คอยดูวันที่จะพินาศแล้วกัน” นักเรียนคนหนึ่งดูตื่นเต้นที่จะได้สมน้ำหน้า ราวกับว่าเขามองเห็นวันที่หลี่ชีเย่ล้มเหลวอยู่รำไร นักเรียนส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าการใช้เศษขยะมาสร้างอาวุธนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ *** หลี่ชีเย่ไม่ได้สนใจเสียงอื้ออึงภายนอกแม้แต่น้อย คนรับใช้ชราก็ทำเพียงแค่หน้าที่ของตนโดยไม่เอ่ยปากถามพลางรวบรวมเศษวัสดุบนยอดเขา เขารู้สึกว่ามันแปลกประหลาดจริงๆ แต่ก็คิดว่านี่ไม่ใช่แค่ความคิดชั่ววูบ หลี่ชีเย่ต้องมีแผนการบางอย่างแน่ ด้วยวัยของเขา เขารู้ว่าเมื่อใดควรพูดและเมื่อใดที่ไม่ควรใส่ใจกับเรื่องที่ไม่สำคัญ ไม่กี่วันต่อมา มีแขกมาที่วิหารเพื่อพบหลี่ชีเย่ ฟานไป๋รีบรายงานเรื่องนี้ให้หลี่ชีเย่ทราบทันที แขกผู้นั้นคือชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายไร้ลวดลาย ทว่ามันกลับสะอาดสะอ้านอย่างยิ่ง แน่นอนว่าหากเป็นผู้สังเกตการณ์ที่ละเอียดถี่ถ้วนจะพบว่าตะเข็บและเส้นสายของชุดคลุมนี้ถูกเย็บไว้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผิวพรรณของเขาดูซีดจางแต่กลับดูมีชีวิตชีวาและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังราวกับเด็กหนุ่มวัยสิบแปด เขาซ่อนเร้นกลิ่นอายของตนเอาไว้แต่ยังคงไว้ซึ่งรัศมีและสไตล์ของยอดฝีมือ—ผู้ที่กุมสถานการณ์ไว้ได้เสมอ ความประทับใจแรกที่ผู้คนจะได้รับคือเขากำลังขาดอะไรบางอย่างไป—อาจจะเป็นกวางวิเศษสักตัวสำหรับขี่ เขาดูราวกับเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ก็ไม่ปาน เมื่อเขาเดินเข้ามาในวิหารและเห็นคนรับใช้ชรา เขาก็ก้มหัวลงต่ำเพื่อเป็นการทำความเคารพ คนรับใช้ชราส่ายหัวโดยไม่คิดจะตอบรับ ชายชราหยุดเดินและมองไปยังหลี่ชีเย่ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีง่วงเหงาหาวนอนและเกียจคร้าน เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบแลชายชราผู้นั้น ชายชราเคยได้ยินพวกอาจารย์พูดถึงหลี่ชีเย่มาบ้าง แต่การได้เห็นตัวจริงนั้นเป็นคนละเรื่องกันเลย ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ดูธรรมดาเกินไป คำนี้ยังถือว่าน้อยไปเสียด้วยซ้ำเมื่อจะบรรยายความดาษดื่นของเขา ชายผู้นี้สามารถพบเห็นได้ตามท้องถนนทั่วไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่าชายชราฉลาดพอที่จะไม่ทำตัวอวดดีในตอนนี้ เหตุใดคนรับใช้ชราถึงต้องเคารพและติดตามคนธรรมดาผู้นี้? เขาสังเกตเห็นแหวนทองแดงที่นิ้วของหลี่ชีเย่และเริ่มขบคิด ความเป็นไปได้มากมายผุดขึ้นมาในหัว แต่เขาเพียงไม่รู้ว่าข้อใดคือความจริง สิ่งเหล่านี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับคนผู้นี้ อย่างน้อยก็เมื่อมองจากรูปลักษณ์ภายนอก เขารู้ว่ามีอะไรมากกว่าที่ตาเห็นและเขาก็ยังไม่ได้คำตอบทั้งหมด ถึงกระนั้น เขาก็เป็นคนที่มีประสบการณ์และตัดสินใจเด็ดขาด เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วคุกเข่าลงแสดงความเคารพสูงสุด “ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไรดี ท่าน?” เขาถาม หากมีบุคคลที่สามอยู่ตรงนี้ คงต้องตกตะลึงที่เห็นชายชราผู้ทรงเกียรติคนนี้คุกเข่าต่อหน้าหลี่ชีเย่ เขารู้สึกประหม่าอย่างมาก แค่แหวนทองแดงวงเดียวก็มีความหมายมหาศาลแล้ว แต่เขารู้ว่ายังมีปัจจัยอื่นที่สำคัญยิ่งกว่านั้น “เรียกข้าว่าคุณชายก็พอแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าเขลาและไม่ทราบว่าท่านมาเยือน จึงไม่ได้เตรียมการต้อนรับให้เหมาะสม” ชายชราลุกขึ้นและกล่าว “อย่าไปเสียเวลากับธรรมเนียมที่น่าเบื่อพวกนั้นเลย ถ้าข้าต้องการการต้อนรับแบบนั้น ข้าคงไม่มาที่ทวิลักษณ์หรอก” หลี่ชีเย่โบกมือ “ข้าเข้าใจแล้ว” ชายชราพยักหน้าอย่างนอบน้อม ขณะที่พยักหน้านั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่แหวนวงนั้น “อยากได้แหวนวงนี้งั้นรึ?” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “แน่นอนว่าไม่ ข้าเพียงแค่สงสัย คุณชาย แหวนวงนี้...” เขามีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรต่อดี คนอื่นอาจจะไม่ชายตามองแหวนวงนี้ด้วยซ้ำ ทว่าสำหรับผู้ที่รู้เรื่องราวต่างถือว่ามันสำคัญอย่างยิ่ง เป็นเรื่องแปลกที่เขาไม่ได้รับข้อมูลเลยว่าหลี่ชีเย่ได้มันมาได้อย่างไร เขาก็ไม่ได้คิดว่าหลี่ชีเย่ไม่คู่ควรเช่นกัน บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่ควรจะเป็นไปอย่างนั้น ถึงกระนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็ยังชนะใจเขาอยู่ดี เพราะแหวนวงนี้สามารถส่งผลต่อสิ่งต่างๆ มากมาย “ข้าซื้อมาจากร้านขายของเก่าๆ ตอนนั้นเล่นๆ เห็นว่ามันถูกดี” หลี่ชีเย่กล่าว ชายชรายิ้มแห้งๆ แหวนที่ “ราคาถูก” วงนี้สามารถสั่งการคนทั้งโลกได้ หลี่ชีเย่กลับพูดราวกับว่ามันไม่มีค่าแม้แต่เหรียญเดียว ในความเป็นจริง หลี่ชีเย่ก็คิดเช่นนั้นจริงๆ เขาเพียงต้องการแกล้งหยอกเย้าผู้คนเล่นเท่านั้น “ไม่ว่าท่านจะได้มาอย่างไร คุณชาย คำพูดของท่านคือกฎสำหรับข้า และข้าจะเชื่อฟังโดยทำทุกวิถีทางที่ทำได้” ชายชรากล่าว