บทที่ 544 รูประหลาด “ให้ฉันทำเถอะ” โจวเหวินนั่งยองๆ ลงแล้วยื่นมือเข้าไปในรูนั้น รูดังกล่าวอยู่ติดกับกำแพงดิน มันน่าจะถูกพวกหนูหรืออะไรทำนองนั้นขุดไว้ เนื่องจากบริเวณนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตมิติที่ทรงพลัง โจวเหวินจึงไม่ได้เปิดใช้งานเนตรสัจธรรม รูนั้นก็ไม่ได้ลึกนัก โจวเหวินยื่นมือเข้าไปคลำดู ไม่นานเขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เมื่อสัมผัสดู เขาก็พบว่ามันคือตุ้มหูของหวังลู่จริงๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แปลกคือหวังลู่ทำตุ้มหูหายไปเพียงข้างเดียว แต่โจวเหวินกลับสัมผัสได้ถึงตุ้มหูที่เหมือนกันเป๊ะถึงสองข้าง โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองตุ้มหูอีกข้างของหวังลู่แล้วอดไม่ได้ที่จะถาม “เธอทำตุ้มหูหายไปกี่ข้างกันแน่?” “ข้างเดียว” หวังลู่ตอบกลับ “ทำไมถึงมีตุ้มหูสองข้างอยู่ที่นี่ล่ะ? หรือว่านี่จะเป็น...” โจวเหวินมองไปยังรูนั้น เขาแทบไม่เชื่อสายตาว่านี่จะเป็นสุสานทองคำในตำนาน หวังลู่หยิบตุ้มหูทั้งสองข้างขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ไม่นานเธอก็กล่าวด้วยความมั่นใจ “ตุ้มหูสองข้างนี้เหมือนกันทุกประการ แม้แต่รอยขีดข่วนที่ฉันทำพลาดไว้ยังเหมือนกันเป๊ะ ดูท่าเราจะเจอสุสานทองคำในตำนานเข้าแล้วจริงๆ เร็วเข้า ลองเอาอะไรสักอย่างใส่เข้าไปดูสิ” โจวเหวินยังคงลังเล โชคของหวังลู่นั้นดีพอที่จะค้นพบสุสานทองคำ แต่โชคของเขาไม่ได้ดีขนาดนั้น ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกว่าสุสานทองคำแห่งนี้ดูแปลกพิกล “สุสานทองคำไม่ได้หากันง่ายๆ นะ นายไม่อยากลองดูหน่อยเหรอ?” หวังลู่ถามโจวเหวิน ก่อนที่โจวเหวินจะทันได้ตอบ เขาก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา ชายคนนั้นกำลังตามหาสุสานทองคำในละแวกนี้อยู่พอดี เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างโจวเหวินกับหวังลู่ เขาก็รีบตรงเข้ามาทันที โดยไม่รอให้โจวเหวินและหวังลู่ได้ทันตั้งตัว เขาก็ยัดไข่คู่หูเข้าไปในรูนั้น “เฮ้ย นายทำแบบนี้มันเสียมารยาทไปหน่อยไหม?” โจวเหวินขมวดคิ้วถาม “ของดีก็ต้องแบ่งกันสิ เราก็เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกันทั้งนั้น ทำไมต้องขี้งกด้วยล่ะ? เอาเป็นว่าถ้านายจะใช้ต่อก็ค่อยว่ากัน” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นพูดขณะที่ทำธุระของตน “นายนี่เอง?” โจวเหวินสบตากับคนผู้นั้นแล้วจำได้ทันที คนคนนี้ชื่อหลี่อวี้ ก่อนหน้านี้โจวเหวินเคยตั้งแผงขายไข่คู่หูที่ตลาดซื้อขายของโรงเรียน ตอนนั้นมีนักเรียนสองคนที่ตั้งแผงอยู่ข้างๆ เขา คนหนึ่งคือหวงจีและอีกคนคือหลี่อวี้ ในตอนนั้นโจวเหวินมีเรื่องบาดหมางเล็กน้อยกับหลี่อวี้เพราะเรื่องกู่เตี่ยน หลี่อวี้ได้รับความเสียหายไปไม่น้อย แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกันอีกในวันนี้ “ที่แท้ก็แกนี่เอง โจวเหวิน ครั้งก่อนแกทำฉันเจ็บแสบไว้เยอะ คราวนี้ให้ฉันใช้สุสานทองคำนี่ถือว่าหายกันนะ” หลี่อวี้แสยะยิ้มก่อนถาม “สุสานทองคำนี่ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเห็นผล?” โจวเหวินไม่อยากเสียเวลาเถียงด้วยจึงตอบไปว่า “ตุ้มหูเพิ่งจะหล่นลงไปเมื่อครู่นี้เอง พอฉันลองหยิบออกมาก็ได้มาสองข้างเลย” “ตำนานบอกว่าต้องฝังไว้หนึ่งคืน ฉันกำลังสงสัยอยู่เลยว่าจะฆ่าเวลาอย่างไรดี ที่แท้มันทำได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ” หลี่อวี้พูดพร้อมกับยื่นมือเข้าไปในรู หลังจากควานหาอยู่สองสามครั้ง สีหน้าของหลี่อวี้ก็เปลี่ยนไป จากท่าทางนั่งยองๆ เขาก็เปลี่ยนเป็นคุกเข่า ใบหน้าแทบจะแนบติดกับข้างรู แขนของเขาสอดเข้าไปข้างในลึกเกือบสุดขณะที่พยายามคลำหา “ไหน... ไข่คู่หูของฉันหายไปไหน?” สีหน้าของหลี่อวี้ไม่ใช่ความดีใจอีกต่อไป เขาพยายามค้นหารูนั้นอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่พบอะไรเลย “ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ?” โจวเหวินเปิดใช้งานเนตรสัจธรรมเพื่อฟังเสียงจากในรู เดิมทีรูนั้นก็ไม่ได้ลึกเกินไป ดังนั้นเขาจึงได้ยินทุกอย่างชัดเจน มันเป็นรูเล็กๆ ที่ลึกประมาณสี่สิบเซนติเมตร ข้างในไม่มีทางแยกหรือไข่คู่หูอยู่เลย “เป็นไปไม่ได้? ฉันเพิ่งใส่ลงไปเอง มันไม่มีทางผิดพลาดสิ ทำไมมันถึงหายไปได้?” หลี่อวี้พยายามสอดมือเข้าไปคลำหาอย่างร้อนรนอีกครั้ง ทว่าข้างในว่างเปล่า เขาควานหาอะไรไม่เจอเลย โจวเหวินเองก็รู้สึกแปลกใจ เขาเห็นกับตาว่าหลี่อวี้ใส่ไข่คู่หูลงไป แล้วทำไมมันถึงหายไปได้ล่ะ? “พวกแกตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหม? ไข่คู่หูนั่นเป็นของบริษัทนะไม่ใช่ของฉัน เลิกเล่นตลกแล้วคืนมันให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันจะชดใช้ให้ ตกลงไหม?” หลี่อวี้กระวนกระวายใจ เมื่อหาไม่เจอเขาก็ลุกขึ้นมาโค้งคำนับให้โจวเหวินและหวังลู่ “อย่าพูดพล่อยๆ นะ เราไม่ได้เอาไข่คู่หูของนายไป นายเป็นคนยืนกรานจะยัดมันลงไปเอง จะไปโทษใครได้?” หวังลู่เบ้ปากพูด หลี่อวี้พูดไม่ออก เขาเองก็รู้ดีว่าสถานะของโจวเหวินกับหวังลู่นั้นไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าหาเรื่องใส่ตัว “หวังลู่ ขอตุ้มหูข้างหนึ่งให้ฉันหน่อย” โจวเหวินแบมือขอหวังลู่ หวังลู่ส่งตุ้มหูให้เขา โจวเหวินโยนตุ้มหูลงไปในรูแล้วใช้เนตรสัจธรรมฟังดู ทว่าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มันก็เป็นแค่รูธรรมดาๆ รูหนึ่งเท่านั้น เขายื่นมือเข้าไปคลำดู มีตุ้มหูอยู่เพียงข้างเดียวจริงๆ “มันแปลกจริงๆ ด้วย” โจวเหวินขมวดคิ้วขณะจ้องมองตุ้มหูในมือ “รูนี้เพิ่งจะก๊อปปี้ตุ้มหูของฉันไปหยกๆ ทำไมจู่ๆ ถึงใช้ไม่ได้ล่ะ? มันแปลกมาก” หวังลู่เสริม โจวเหวินส่ายหน้าเบาๆ “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น เหตุผลที่ข่าวนี้แพร่ออกไปได้ก็เพราะมีคนค้นพบสุสานทองคำแห่งนี้ กล่าวคือคนคนนั้นต้องเคยใช้สุสานทองคำและรู้วิธีการทำงานของมันถึงจะแพร่ข่าวออกมาได้ แต่ถ้ามันใช้งานได้จริง เขาควรจะฝังของลงไปเรื่อยๆ สิ แล้วเขาจะเอาเวลาที่ไหนไปเที่ยวปล่อยข่าวสำคัญแบบนี้?” “ที่นายพูดก็มีเหตุผล ในเมื่อเขาปล่อยข่าวออกมา แสดงว่าสุสานทองคำแห่งนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว หรือไม่ก็... มีบางอย่างผิดปกติกับสุสานแห่งนี้” หลี่อวี้เริ่มตาสว่าง เขาทุบอกชกเท้าด้วยความเสียดายที่ไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้รอบคอบก่อน เขายังอุตส่าห์เอาไข่คู่หูระดับเอพิคของบริษัทมายัดลงไป หน้ามืดตามัวเพราะความโลภแท้ๆ “แต่ตุ้มหูของฉันถูกก๊อปปี้ออกมาจริงๆ ส่วนไข่คู่หูของเขาก็หายไป นั่นไม่ได้หมายความว่าสุสานทองคำมีอยู่จริงหรอกเหรอ? แถมมันยังใช้ได้ผลอีกต่างหาก เพียงแต่ว่า... มันมีปัญหาอะไรบางอย่างหรือเปล่า?” หวังลู่พูดขณะจ้องมองรูนั้น “มีวิธีเอาไข่คู่หูของฉันคืนมาไหม?” หลี่อวี้ถามหวังลู่ราวกับคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้าย “ไม่รู้สิ ลองใหม่อีกทีสิ” หวังลู่ส่ายหน้า หลี่อวี้ไม่สนใจอะไรแล้ว เขาคุกเข่าลงข้างรูนั้นแล้วใส่ของสะสมของตนลงไปหลายชิ้น หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบมันออกมา แต่ก็เปล่าประโยชน์ ของพวกนั้นไม่ถูกก๊อปปี้และก็ไม่ได้หายไปไหน นี่เป็นไปตามที่โจวเหวินคาดไว้ มันเป็นเพียงรูธรรมดาๆ เขาฟังเสียงอยู่ตั้งนาน ไม่พบอะไรอยู่รอบๆ รูนั้น และไม่มีการผันผวนของพลังงานใดๆ ทั้งสิ้น “หวังลู่ ลองหาสถานที่ใหม่อีกทีได้ไหม?” โจวเหวินถาม “ได้ แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของวันนี้นะ ส่งรองเท้าของนายมาให้ฉัน” หวังลู่กล่าว “ใช้ของอย่างอื่นไม่ได้เหรอ?” โจวเหวินจำต้องถอดรองเท้าส่งให้หวังลู่ “ไม่ได้” หวังลู่รับรองเท้าไปแล้วโยนขึ้นไปในอากาศ รองเท้าตกลงมา แต่ครั้งนี้มันชี้ไปในทิศทางอื่น ไม่ได้ชี้ไปทางรูนั้นอีกต่อไป