บทที่ 308 - จิตสังหารอันกดดัน “ชูเฟิง เจ้า...” เมื่อเห็นผู้พิทักษ์สองคนในระดับแก่นวิญญาณขั้นสูงสุดถูกชูเฟิงจัดการด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาก็ขบฟันแน่นและแสดงสีหน้า “สุดบรรยาย” ออกมา แต่มันก็เข้าใจได้หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เพราะไม่ว่าผู้พิทักษ์ทั้งสองจะแข็งแกร่งเพียงใด พวกเขาย่อมไม่มีทางแข็งแกร่งไปกว่าตูกู้อ้าวหยุน หากแม้แต่ตูกู้อ้าวหยุนยังพ่ายแพ้ให้แก่ชูเฟิง แล้วพวกเขาทั้งสองจะเอาชนะได้อย่างไร? *ฟุ่บ* เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาก็ไม่ได้เข้าโจมตีชูเฟิง แต่กลับใช้ทักษะยุทธ์อันทรงพลังโจมตีเข้าใส่ค่ายกลวิญญาณที่ชูเฟิงวางไว้แทน เขาต้องการที่จะหลบหนีไปจริงๆ ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับท่าทางอันน่าสมเพชของผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทา ชูเฟิงกลับไม่ได้ทำอะไรเขาเลย เขาเพียงยืนอยู่ที่เดิมและจ้องมองอีกฝ่ายเงียบๆ ราวกับกำลังมองตัวตลกที่น่าขบขัน *ตูม ตูม ตูม* “บ้าเอ๊ย บ้าที่สุด!!” แม้จะระดมโจมตีอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกิดแรงสั่นสะเทือนกระจายออกไปเป็นระลอก แม้ว่าผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาจะทุ่มเททุกสิ่งที่มีและใช้สารพัดวิธี แต่เขาก็ไม่สามารถทำลายค่ายกลวิญญาณที่ชูเฟิงวางเอาไว้ได้เลย มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกและโกรธแค้น *ฟุ่บ* ทันใดนั้น ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาก็หมุนตัวและกลายเป็นสายลมพุ่งทะยานเข้าหาซูรู่และซูเม่ย ในเมื่อการหลบหนีไม่เป็นผล เขาจึงวางแผนที่จะใช้ซูรู่และซูเม่ยเป็นตัวประกัน “หึ” แต่ชูเฟิงจะปล่อยให้เขามีโอกาสเช่นนั้นได้อย่างไร? ด้วยแสงที่สว่างวาบใต้ฝ่าเท้า เพียงพริบตาเดียว เขาก็มาปรากฏตัวต่อหน้าซูรู่และซูเม่ย จากนั้นเขาก็ซัดหมัดเข้าใส่ร่างของผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาที่พุ่งเข้ามา กระแทกเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างจัง “อ๊าก!!” พลังอันมหาศาลผลักให้ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทากระเด็นถอยหลังไป เสียงกระดูกแตกดังลั่นออกมาจากหน้าอก แม้แต่อวัยวะภายในก็กำลังถูกบดขยี้และแหลกสลาย ความเจ็บปวดนั้นช่างบาดลึกถึงขั้วหัวใจและปอดอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ชูเฟิงจะปล่อยคนที่คิดร้ายกับผู้หญิงของเขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร? ก่อนที่ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาจะตกลงสู่พื้น ชูเฟิงก็พุ่งไปด้านหลังของเขาอีกครั้งด้วยความเร็วปานสายฟ้า เขาคว้าชุดคลุมของอีกฝ่ายไว้แล้วทุ่มลงกับพื้นอย่างรุนแรง หลังจากที่เขาร่วงลงสู่พื้น ชูเฟิงก็เหยียบเท้าซ้ายลงไป เสียงกระดูกแตกดังขึ้นเมื่อเขาหักขาซ้ายของอีกฝ่าย จากนั้นขาขวาของเขาก็เหยียบซ้ำลงไปอีกครั้ง และด้วยเสียงกระดูกแตกที่ดังยิ่งกว่าเดิม เขาก็หักขาขวาของอีกฝ่ายจนสิ้นซาก หลังจากนั้น ชูเฟิงก็เอื้อมมือไปคว้าที่เป้ากางเกงของเขา เขาบีบสิ่งหยาบโลนนั้นไว้ในมืออย่างแน่นหนา “อ๊า!” “ชูเฟิง เจ้าจะทำอะไร?!” เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาก็ตื่นตระหนกสุดขีด มันไม่สำคัญว่าส่วนอื่นของร่างกายจะบาดเจ็บเพียงใดเพราะเขายังรักษาได้ แต่ถ้าที่ตรงนั้นถูกทำลายไป ย่อมไม่มีทางฟื้นฟูได้อีก อวัยวะเพศนั้นเปรียบเสมือน “รากฐานแห่งชีวิต” สิ่งนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นได้เลย “ทำอะไรน่ะหรือ? นี่คือผลลัพธ์ของการมาแตะต้องผู้หญิงของข้า เจ้าจะต้องอยู่อย่างขันทีในตอนที่มีชีวิต และเมื่อตายไปก็จะเป็นผีที่ทุกข์ทรมาน” ขณะที่ชูเฟิงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอำมหิต มือของเขาก็พลันบีบแน่น เสียง “ผละ” ดังขึ้นพร้อมกับเลือดจำนวนมหาศาลที่พุ่งกระฉูดออกมาจากมือ สิ่งนั้นถูกบดขยี้จนกลายเป็นกองเลือด “อ๊ากกกกกกกก~~~~~~~~” ความเจ็บปวดที่หว่างขาทำให้ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทากรีดร้องออกมาไม่หยุดและโหยหวนอย่างน่าสมเพช เพราะนั่นไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดทางกาย แต่มันเป็นความเจ็บปวดไปถึงจิตวิญญาณ เขารู้ว่าชีวิตของเขาจบสิ้นแล้ว และแม้ว่าเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาก็ถูกลิขิตให้กลายเป็นคนพิการไปตลอดกาล ดังนั้นเขาจึงตะโกนใส่ชูเฟิงเสียงดังว่า “ฆ่าข้าซะ! ฆ่าข้าที! ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ยกโทษให้เจ้า!!” “ไม่ต้องห่วง ถึงเจ้าไม่อ้อนวอน ข้าก็จะฆ่าเจ้าอยู่ดี” ชูเฟิงยิ้มอย่างเย็นชา กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่หัวของชายชราผู้นั้น เสียงดัง “ปัง” กะโหลกของเขาแตกกระจายราวกับแตงโมที่ถูกทุบจนละเอียดเป็นชิ้นๆ *วิ้ง* ในตอนนั้นเอง ทันใดนั้น แสงริบหรี่ที่สังเกตเห็นได้ยากสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหัวที่ระเบิดออก ชูเฟิงเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์นี้อยู่แล้ว เขายกมือขึ้นคว้ามันไว้ และแสงนั้นก็ถูกกักขังอยู่ในฝ่ามือของเขา “ชูเฟิงไอ้สารเลว! ปล่อยข้าไป ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!!” ในพริบตานั้น ภายในฝ่ามือของชูเฟิง เสียงของผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ในน้ำเสียงของเขาไม่มีความปรารถนาที่จะตายอีกต่อไป กลับกันมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นั่นคือจิตสำนึกที่เขากลั่นออกมาคัดกรองก่อนตาย ตราบใดที่จิตสำนึกยังอยู่ เขาก็จะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้ แต่ถ้าจิตสำนึกนี้ถูกทำลายลง เขาจะต้องตายอย่างสมบูรณ์แน่นอน “หึ ข้าจำได้ว่าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่า เจ้าจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะเป็นผี” ชูเฟิงยิ้มเย็นและบีบมือลงทันที “อ๊ากกกกกกกก~~~~~~~~~” คราวนี้ ผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากโลกนี้ไปตลอดกาล หลังจากสังหารผู้เชื่อมต่อตราวิญญาณชุดคลุมเทาแล้ว ชูเฟิงก็เดินตรงไปยังผู้พิทักษ์อีกสองคนที่ยังเหลือลมหายใจรวยริน เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกมันแล้วถามว่า “ตอนนี้ฉีเฟิงหยางอยู่ที่ไหน?” “ข้าไม่รู้!!” ผู้พิทักษ์ผมดำคำรามออกมาอย่างดุร้ายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว *ฉัวะ* แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชูเฟิงก็ยกเท้าขึ้นแล้วขยี้หัวของเขาจนเละ “แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ารู้ไหมว่าฉีเฟิงหยางอยู่ที่ไหน?” ชูเฟิงมองไปยังผู้พิทักษ์ผมขาว “อย่า...อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้...ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้จริงๆ!” “พูดมาเดี๋ยวนี้!!” “ฉีเฟิงหยางบรรลุระดับสวรรค์แล้ว และนั่นทำให้เจ้าตำหนักของจวนอ๋องกิเลนกังวลมาก เขากังวลว่าฉีเฟิงหยางจะคุกคามตำแหน่งของเขา ดังนั้นเขาจึงร่วมมือกับเจ้าสำนักของข้า เยี่ยนหยางเทียน เพื่อจับกุมฉีเฟิงหยาง” “จากนั้นพวกเขาก็อ้างว่าฉีเฟิงหยางก่อกบฏและขังเขาไว้ ในอีกไม่กี่วันนี้เขาจะถูกประหารชีวิต ตอนนี้ฉีเฟิงหยางถูกคุมขังอยู่ในจวนอ๋องกิเลน” *ฉัวะ* ทว่าชูเฟิงกลับเตะออกไปอย่างกะทันหัน และผู้พิทักษ์ผมขาวก็จบชีวิตลงในแบบเดียวกับผู้พิทักษ์ผมดำ หลังจากฆ่าทั้งสามคนแล้ว ชูเฟิงก็หยิบถุงจักรวาลมาจากเอวของพวกมัน จากนั้นก็ดูดซับและกลั่นพลังต้นกำเนิดของพวกมัน หลังจากนั้นเขาจึงเบนสายตาไปที่ซูเหินและค่อยๆ เดินเข้าไปหา ในตอนนี้ ขาทั้งสองข้างของซูเหินกำลังสั่นเทา ร่างกายของเขาสั่นไปทั้งตัว หลังจากที่เขาซึ่งเดิมทีก็กลัวชูเฟิงอยู่แล้ว ได้เห็นกับตาว่าชูเฟิงฆ่ายอดฝีมือระดับแก่นวิญญาณขั้นสูงสุดสามคนด้วยวิธีการอันโหดเหี้ยม เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่าความตายของเขาจะน่าสยดสยองเพียงใด *ตุบ* ทันใดนั้น เจ้าเมืองวิหคเพลิงก็คุกเข่าลงกับพื้นและโขกศีรษะให้ชูเฟิงไม่หยุด “ชูเฟิง ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าถูกบังคับจริงๆ และไม่มีทางเลือกอื่น! ข้าไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายเจ้าเลย” “เห็นแก่เสี่ยวรู่และเสี่ยวเม่ย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าและให้โอกาสข้าได้ปรับปรุงตัวและเริ่มต้นใหม่ด้วยเถอะ” “ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรกับข้าก็ได้ ชูเฟิง ทว่าเจ้ากลับเพิกเฉยต่อความสุขของลูกสาวตนเองหลายต่อหลายครั้งเพียงเพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ในโลกนี้ต่อไป เจ้าช่างไม่คู่ควรกับการเป็นพ่อคนจริงๆ” ชูเฟิงเดินเข้าไปช้าๆ พร้อมกับจิตสังหารอันกดดัน “เสี่ยวรู่ เสี่ยวเม่ย รีบช่วยขอร้องให้พ่อที! พ่อรู้ว่าพ่อทำผิดไปแล้ว และพ่อจะไม่บังคับพวกเจ้าทำอะไรอีกในอนาคต พ่อจะฟังพวกเจ้าไม่ว่าพ่อจะทำอะไรก็ตาม!!” เมื่อเห็นว่าการอ้อนวอนชูเฟิงไม่ได้ผล ซูเหินจึงคลานเข้าไปหาซูรู่และซูเม่ย กอดขาของลูกสาวทั้งสองคนไว้แล้วเริ่มร้องไห้โฮ “ชูเฟิง อย่าฆ่าท่านพ่อของข้าเลย ไม่ว่าเขาจะทำผิดกี่พันกี่หมื่นครั้ง เขาก็ยังเป็นพ่อของเรา เขาเป็นญาติสนิทเพียงคนเดียวที่เราเหลืออยู่ในโลกนี้” ซูเม่ยเป็นคนแรกที่ใจอ่อนขณะที่เธอร้องไห้และอ้อนวอนขอชีวิตให้ซูเหิน “ชูเฟิง ไว้ชีวิตเขาเถอะ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังเป็นพ่อของเรา ถ้าไม่มีเขา พวกเราก็คงไม่ได้เกิดมา ไม่ว่าเขาจะทำอะไรผิดไป เราก็ทำได้เพียงเลือกที่จะให้อภัยเท่านั้น” ซูรู่กล่าวเสริม ในตอนนั้นเอง ชูเฟิงก็หยุดฝีเท้าลง หลังจากนั้นเขาก็กางแขนทั้งสองข้างออก และแรงดึงดูดอันทรงพลังก็พุ่งออกมา ดึงรั้งพี่น้องซูรู่และซูเม่ยเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของเขา ทิ้งให้ซูเหินจมอยู่กับความหวาดกลัวเพียงลำพังที่ตรงนั้น