บทที่ 5180: อาจารย์ของนายน้อยหมาป่า “ลอบกัดรึ? ช่างต่ำช้าสิ้นดี! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ แล้วมาสู้กันอย่างบุรุษ!” นายน้อยหมาป่าแผดเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล หัวใจของมันเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ถูกพันธนาการไว้ก่อนจะได้ทันแสดงฝีมือเสียด้วยซ้ำ “เจ้ายังกล้าอวดดีอยู่อีกรึ? บัญชีแค้นที่เจ้าบังอาจหมิ่นเกียรติสหายของข้านั้น ข้ายังมิได้สะสางกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย” ชูเฝิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สิ้นคำพูดนั้น กระบี่อาคมที่ควบแน่นจากพลังวิญญาณก็ปรากฏขึ้นในอากาศ ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหานายน้อยหมาป่าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ “นั่นเจ้าจะทำอะไร? หยุดเดี๋ยวนี้!” นายน้อยหมาป่ากรีดร้องด้วยความพรั่นพรึง เหตุที่มันเสียกิริยาถึงเพียงนี้ ก็เพราะกระบี่อาคมของชูเฝิงไม่ได้มุ่งเป้าไปที่จุดตาย แต่กลับเล็งตรงไปยัง ‘ขาที่สาม’ ของมัน สำหรับบุรุษเพศแล้ว ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่านั้น หากต้องสูญเสียมันไป ชีวิตที่เหลือของมันคงมิต่างอะไรกับขันที ทว่าไม่ว่านายน้อยหมาป่าจะร้องโหยหวนเพียงใด กระบี่อาคมเล่มนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย *ฉัวะ!* ความเจ็บปวดที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้นายน้อยหมาป่าต้องกัดฟันกรอด เสียงกรีดร้องเงียบหายไป ทว่าบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บนั้นกลับฉายแววโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด กระบี่อาคมเล่มนั้นปักเข้าที่โคนขาซ้ายของมัน แทนที่จะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชูเฝิงไม่มีทางพลาดเป้า แต่นี่คือการจงใจข่มขวัญให้นายน้อยหมาป่ายอมสยบ ทว่าดูเหมือนมันจะไร้ผล หลังจากผ่านพ้นอาการลนลานไปได้ ใบหน้าของนายน้อยหมาป่าก็บิดเบี้ยวด้วยเพลิงโทสะ “ไอ้สารเลว! นี่เจ้ากล้าล้อเล่นกับข้ารึ? เจ้าจะหลบซ่อนตัวอย่างไรก็ได้ แต่สหายที่เจ้าพูดถึงอยู่ที่สำนักไร้นามใช่หรือไม่? ต่อให้เจ้าหนีรอดไปได้ แต่คนพวกนั้นจะไม่มีวันโชคดีเช่นนั้นแน่ ข้าจะทำให้พวกมันหายไปจากโลกนี้ สหายของเจ้าจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตที่ได้รู้จักกับคนอย่างเจ้า!” นายน้อยหมาป่าคำรามลั่นด้วยจิตมุ่งร้าย ชูเฝิงหรี่นัยน์ตาลง จิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนบรรยากาศโดยรอบสั่นสะท้าน “ดูเหมือนข้าจะไม่มีเหตุผลที่จะไว้ชีวิตเจ้าอีกต่อไปแล้ว” เขาควบแน่นพลังวิญญาณจนกลายเป็นหัตถ์ยักษ์ หมายจะบดขยี้นายน้อยหมาป่าให้แหลกคามือ ชูเฝิงหยิบยื่นโอกาสให้มันแล้ว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงเจตนาชัดเจนว่าจะจองเวรไม่เลิกรา เช่นนั้นเขาก็จำเป็นต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม *วูบ!* หัตถ์วิญญาณขนาดมหึมากดทับลงบนร่างของนายน้อยหมาป่าจนกระดูกลั่นเกรียว ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างของมันจะแหลกเป็นผุยผง แสงสีทองเจิดจ้าพลันระเบิดออกมาจากร่างกายของมัน แสงนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็วและผลักหัตถ์วิญญาณของชูเฝิงออกไป แม้ชูเฝิงจะยังควบคุมตัวนายน้อยหมาป่าไว้ได้ แต่มันกลับเป็นเรื่องยากที่จะปลิดชีพมันในตอนนี้ เขาสัมผัสได้ทันทีว่าแสงสีทองนั้นคือม่านพลังป้องกันที่บรรจุพลังของระดับกึ่งเทพ (Half-God) เอาไว้ หากม่านพลังนี้ระเบิดอานุภาพออกมาอย่างเต็มที่ พลังของมันย่อมสามารถทำลายล้างชูเฝิงและทุกคนในที่แห่งนี้ให้เป็นจุณได้อย่างง่ายดาย ไม่นานหลังจากอาคมปรากฏ เงาร่างสูงตระหง่านที่ควบแน่นจากพลังวิญญาณก็ผุดขึ้นจากแสงสีทองนั้น ร่างนั้นสวมชุดคลุมยาวมิดชิดจนไม่อาจมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงได้ สิ่งแรกที่เงาร่างนั้นทำคือการกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ดูเหมือนอาคมป้องกันนี้จะเชื่อมต่อกับเจ้าของพลัง ทำให้เขาสามารถสังเกตการณ์สถานการณ์ที่นี่ได้ สิ่งนี้ยังบ่งบอกอีกว่า ผู้ที่สร้างอาคมนี้ต้องอยู่ไม่ไกลนัก อาจจะอยู่ในแดนล่างทะเลทุกข์ (Bittersea Lower Realm) แห่งนี้ หรือไม่ก็อาณาจักรใกล้เคียง เพราะต่อให้อาคมจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ย่อมมีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง หากอยู่ไกลเกินไปย่อมยากที่จะส่งกระแสจิตเข้ามาได้ นี่มิใช่เทคนิคขั้นสูง ผู้ใช้วิญญาณโลกส่วนใหญ่สามารถทำได้หากอยู่ในระยะใกล้ ทว่าคงโง่เขลาหากจะประมาทบุคคลผู้นี้ เพราะม่านพลังป้องกันนี้แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นถึงผู้ใช้วิญญาณโลกตราเทพ (God-cloak World Spiritist) เป็นอย่างน้อย หากชูเฝิงยังมีวิญญาณโลกแห่งอาซูร่าอยู่เคียงข้าง เขาคงไม่กังวลนัก ทว่ากองทัพวิญญาณอาซูร่าถูกผนึกไว้ และท่านอวี่เวยก็บาดเจ็บสาหัส ลำพังเพียงการรับมือกับระดับกึ่งเทพทั่วไปยังถือเป็นเรื่องยากสำหรับเขาในยามนี้ แน่นอนว่าเขาไม่อาจประมาทสถานการณ์ตรงหน้าได้ ในขณะที่ชูเฝิงกำลังประเมินศัตรู เงาร่างสูงตระหง่านนั้นก็กำลังมองหาตัวการที่ทำร้ายศิษย์ของตน มันรับรู้ได้ทันทีว่าผู้คนในที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดมีความสามารถพอจะทำเช่นนั้นได้ ดังนั้น มันจึงเอ่ยถามขึ้น “ใครคือผู้ที่บังอาจคิดสังหารศิษย์ของข้า? จงปรากฏตัวออกมา!” หัวใจของชูเฝิงสั่นสะท้านทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เขาจำเสียงนี้ได้! มันเป็นเสียงของคนที่เขารู้จัก หรือถ้าจะพูดให้ถูก... มันคือเสียงของแมวตัวหนึ่ง เฒ่าวิฬาร์ (Old Cat)! แม้รูปลักษณ์ที่ปรากฏในอาคมจะดูสูงใหญ่ต่างจากร่างเตี้ยม่อต้อของเฒ่าวิฬาร์ แต่ด้วยนิสัยระแวดระวังของมัน การอำพรางรูปลักษณ์ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ชูเฝิงรีบส่งกระแสจิตไปยังเยว่หลิงและอาจารย์ของนางทันที สั่งกำชับไม่ให้เปิดเผยชื่อของเขา หลังจากได้รับคำยืนยัน เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดัดแปลงจนจำไม่ได้ “เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสั่งให้ข้าปรากฏตัว ศิษย์ของเจ้าทำร้ายสหายของข้า แต่กลับไม่มีสำนึกเสียใจ ซ้ำยังขู่เข็ญจะปลิดชีวิตนางเมื่อข้าจากไป มันผู้นี้บีบบังคับให้ข้าต้องลงมือปลิดชีพมันเอง” “ฟังดูเหมือนศิษย์ของข้าจะเป็นฝ่ายผิด แต่คนหนุ่มย่อมมีก้าวพลาดกันบ้าง เหตุใดข้าไม่ออกหน้าขออภัยแทนมัน และชดเชยให้เจ้าด้วยสมบัติล้ำค่าเล่า? หวังว่าเจ้าจะเมตตาไว้ชีวิตมันสักครา” เงาร่างนั้นเอ่ย “ในฐานะอาจารย์ เจ้ามีหน้าที่ต้องสั่งสอนมันให้อยู่กับร่องกับรอย ความตามใจของเจ้าคือบ่อเกิดแห่งความโอหังของมัน หากเจ้าต้องการให้ข้าไว้ชีวิตมัน เจ้าต้องมาขอขมาข้าด้วยตัวเองที่นี่ มิเช่นนั้น...” ชูเฝิงสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง พลันปรากฏมีดสั้นอาคมนับหมื่นพุ่งทะยานออกไปราวกับห่าฝน มุ่งตรงไปยังกองทัพของตำหนักเก้าชั้น โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ! เยว่หลิงกรีดร้องด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของอาจารย์นางซีดเผือดราวกับคนตาย เจ้าสำนักไร้นามยืนตัวแข็งทื่อจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ ส่วนยอดฝีมือผู้โอหังทั้งสองถึงกับปัสสาวะราดด้วยความหวาดกลัว เพียงพริบตาเดียว ทุกคนจากตำหนักเก้าชั้นและขุมกำลังที่มาเป็นพยานต่างถูกสังหารจนสิ้นซาก ชูเฝิงปลิดชีพคนนับล้านได้เพียงการลงมือเพียงครั้งเดียว “อาจารย์ ช่วยข้าด้วย!” นายน้อยหมาป่าโวยวายด้วยความขวัญเสีย มันตระหนักได้แล้วว่าวันนี้มันได้ล่วงเกินบุคคลที่มิควรล่วงเกินที่สุด หากชายผูนี้สามารถพรากชีวิตคนนับล้านได้เพียงการสะบัดมือ ย่อมไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะลังเลในการปลิดชีวิตมันอีกเพียงคนเดียว ผู้เดียวที่จะช่วยมันได้ในตอนนี้ มีเพียงอาจารย์ของมันเท่านั้น!