## **บทที่ 4730 – ข้ามีอำนาจในการตัดสินใจขั้นสุดท้าย** **ผู้แปล: Silavin & Tia** **ผู้ตรวจสอบคำแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** --- ฟ่านเหลียงเผิงเดิมทีคิดว่าเด็กน้อยผู้นี้จะค้อมศีรษะลงและอ้อนวอนขอเข้าร่วมหอเทียนยุทธ์อย่างซาบซึ้งใจหลังจากได้ฟังคำถามของเขา แต่ตรงกันข้ามกับที่คาดไว้ เด็กน้อยกลับโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ไยดี “ข้ารู้แล้ว มีคนเคยพูดแบบนี้กับข้าเป๊ะๆ เลย” หัวใจของฟ่านเหลียงเผิงบีบรัดเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น *[ใครกันที่เคยพูดถ้อยคำเดียวกันนี้มาก่อน? ใครกัน?]* เด็กน้อยนามไฉ่ซานเอ่ยถาม “ตาแก่ ข้าขอถามท่านหน่อย ใครคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหอ...อะไรนั่นของท่าน?” *[ต-ตาแก่งั้นรึ!?]* ชายคิ้วของฟ่านเหลียงเผิงกระตุกรุนแรง *[ข้าคือปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้า! ไม่เรียกข้าว่าผู้อาวุโสก็แย่พอแล้ว ยังกล้าเรียกข้าว่าตาแก่อีกรึ!?]* ถึงกระนั้น เด็กก็คือเด็ก ปากไม่มีหูรูด ในฐานะผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ เขาจึงไม่ถือสาหาความกับเด็กน้อยและเพียงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งที่สุดคือประมุขหอเทียนยุทธ์!” “ระดับขั้นใด?” “ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก!” เขาประกาศอย่างภาคภูมิใจ “นิกายของท่านมีปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกอยู่กี่คน? แล้วขั้นที่ห้าเล่า?” “เอ่อ ถ้าเจ้าหมายถึงปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก ประมุขหอของเราก็เป็นเพียงผู้เดียว สำหรับขั้นที่ห้านั้น เรามีอยู่ราวหกคน” “ชิ!” ไฉ่ซานสบถอย่างดูแคลน “มีปรมาจารย์ขั้นที่หกแค่คนเดียว กับขั้นที่ห้าอีกแค่หกคน? หอเทียนยุทธ์นี่ช่างอ่อนแอยิ่งนัก!” *[เจ้าเด็กปากเสีย กล้าดียังไงมาพูดจาไร้ความเคารพเช่นนี้!?]* ฟ่านเหลียงเผิงแทบจะสิ้นสติและสบถออกมาดังลั่น ในใจเขากำลังคิดว่าหอเทียนยุทธ์คือขุมกำลังชั้นสองผู้ยิ่งใหญ่ที่ครอบครองดินแดนเทียนยุทธ์ แม้แต่แดนใหญ่ทั้งแดนยังได้รับการตั้งชื่อตามนิกายของเขาเอง! แม้เขาจะไม่กล้าอ้างว่าหอเทียนยุทธ์แข็งแกร่งมาก แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหอเทียนยุทธ์นั้นถูกจัดอยู่ในระดับกลางอย่างแน่นอนในบรรดาขุมกำลังชั้นสองทั้งหมดในสามพันโลก! ขุมกำลังใดในแดนใหญ่ใกล้เคียงกล้าไม่แสดงความเคารพต่อหอเทียนยุทธ์บ้าง!? ด้วยเหตุนี้ เขาจึงแทบไม่เชื่อว่าหอเทียนยุทธ์จะถูกเหยียดหยามอย่างไร้ความปรานีว่าอ่อนแอโดยเด็กอายุสิบขวบ! ชั่วขณะหนึ่ง เขาแทบจะรักษาสีหน้าสงบนิ่งไว้ไม่ได้ ขณะที่กำลังจะใช้เหตุผลกับเด็กน้อย ไฉ่ซานก็กระโดดลงจากเก้าอี้ เป็นที่ชัดเจนว่าเด็กชายไม่คิดจะเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีกต่อไป ไฉ่ซานเท้าสะเอวและจ้องมองฟ่านเหลียงเผิง “ตาแก่ กลับไปเถอะ ข้าคือบุรุษที่จะต้องเข้าร่วมวังนภาในวันหนึ่งข้างหน้า ข้าไม่สนใจหอเทียนยุทธ์ของท่านหรอก!” จากนั้นเขาก็หันไปมองบิดามารดา “ท่านพ่อ ท่านแม่ คราวหน้าอย่าให้ใครแปลกหน้าเข้ามาในบ้านสุ่มสี่สุ่มห้าอีก มันเสียเวลา ข้าจะออกไปเล่นแล้วนะ!” กล่าวจบ เขาก็หันหลังและวิ่งเล่นออกไปนอกประตู มารดาของเขารีบตะโกนตามหลัง “อย่าวิ่งเร็วนัก! ระวังล้มด้วย!” “ทราบแล้ว!” เสียงของเขาดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ขณะเดียวกัน ฟ่านเหลียงเผิงยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความเงียบงันและตกตะลึง *[ข้าคือปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้า แต่ในสายตาของเด็กคนหนึ่ง ข้ากลับกลายเป็นเพียง 'ใครแปลกหน้า' ไปได้อย่างไร?]* บิดาของไฉ่ซานมองฟ่านเหลียงเผิงด้วยรอยยิ้ม “ท่านผู้เฒ่า ดูเหมือนว่าไฉ่ซานจะไม่เต็มใจ เอ่อ...” ฟ่านเหลียงเผิงกลับสู่ความรู้สึกตัวและกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย “ความตั้งใจของบุตรชายท่านที่จะเข้าร่วมวังนภานั้นแสดงให้เห็นว่าเขามีความทะเยอทะยานสูงส่งยิ่งนัก ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีวาสนาต่อหอเทียนยุทธ์ อะแฮ่ม ในเมื่อเราไม่มีวาสนาต่อกัน เช่นนั้นผู้เฒ่าผู้นี้ก็จะไม่รบกวนท่านอีกต่อไป” หลังจากออกจากหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น เขาก็หันกลับไปมองอีกครั้ง ไฉ่ซานกำลังเล่นกับกลุ่มเด็กๆ อย่างไร้กังวล ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย *[ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วหรือ? หรือสถานการณ์ในแดนดารานั้นแตกต่างออกไปกันแน่?]* … ภายในโถงใหญ่ของวังนภา หยางไค่นั่งตัวตรงและรับฟังรายงานจากฮวาชิงซือเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของแดนดาราในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเขาได้ยินว่าวังนภาได้ให้การอุปถัมภ์ศิษย์ที่ขุมกำลังใหญ่หลายแห่งคัดเลือกมาจากแดนดารา เขาก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเขาจะคิดวิธีนี้ออกมาได้!” ฮวาชิงซือกล่าว “มันช่วยไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ นอกจากแดนสวรรค์และแดนสุขาวดีแล้ว แดนสุขาวดีวิวัฒน์ยิ่งใหญ่เป็นเพียงนิกายเดียวที่มีอารามเต๋าในแดนดารา ขุมกำลังใหญ่อื่นๆ ไม่มีอารามเต๋าเป็นของตนเอง พวกเขาจึงไม่มีที่สำหรับศิษย์ที่คัดเลือกมา นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาทำได้เพียงเลือกวิธีการอุปถัมภ์แทน ในแง่นั้น วังนภาและขุมกำลังพื้นเมืองอื่นๆ ในแดนดาราได้เปิดประตูเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่พวกเขา การทำเช่นนี้ไม่ได้เพิ่มภาระให้เราแต่อย่างใด เรายังดูแลให้แน่ใจว่าผู้ฝึกตนภายใต้การอุปถัมภ์ของเราทุกคนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน” หยางไค่พยักหน้าเห็นด้วย “อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นผู้ฝึกตนจากแดนดารา เป็นเรื่องถูกต้องแล้วที่เราจะทำเช่นนี้” ถึงกระนั้น ฮวาชิงซือก็ถอนหายใจ “พูดตามตรง ศิษย์เหล่านั้นจำนวนมากมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ข้าต้องยอมรับว่าคนที่ถูกส่งมาจากขุมกำลังใหญ่ต่างๆ เพื่อคัดเลือกศิษย์นั้นมีสายตาที่เฉียบคมอย่างยิ่ง” เขายิ้ม “หัวหน้าแม่บ้าน ท่านกำลังรู้สึกเสียดายที่สูญเสียยอดฝีมือไปหรือ?” “เล็กน้อยเจ้าค่ะ” นางพยักหน้า “ไม่จำเป็นเลย” เขาโบกมือปัดความกังวลของนาง “ต้องขอบคุณผลตอบรับจากต้นไม้โลก จำนวนผู้มีพรสวรรค์จะยิ่งเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา แม้ว่าเราจะรับพวกเขาทั้งหมดเข้าวังนภา เราก็จะไม่สามารถดูแลพวกเขาได้ทั่วถึง ตรงกันข้าม มันจะทำให้ผู้อื่นอิจฉาเราเสียเปล่าๆ นี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับปัญหานี้ แม้ว่าขุมกำลังใหญ่จำนวนมากในสามพันโลกจะคัดเลือกศิษย์จากแดนดารา แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฝากศิษย์เหล่านี้ไว้ในความดูแลของขุมกำลังในแดนดารา พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขากำลังใช้ทรัพยากรเพื่อช่วยแดนดาราบ่มเพาะยอดฝีมือของเราเอง” ดวงตาของนางเป็นประกายเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น “สมกับเป็นท่านประมุขนิกาย ท่านมองทะลุทุกสิ่งจริงๆ” เขาหัวเราะ “ศิษย์เหล่านี้มาจากแดนดาราตั้งแต่แรก บ้านของพวกเขาอยู่ที่นี่ ดังนั้นไม่ว่าในอนาคตระดับการบ่มเพาะของพวกเขาจะสูงส่งเพียงใด พวกเขาก็จะไม่มีวันลืมแดนดารา” “นั่นก็จริงเจ้าค่ะ!” นางพยักหน้า ทันใดนั้น หยางไค่ก็มองไปที่ฮวาชิงซือด้วยความเสียใจเล็กน้อย “หัวหน้าแม่บ้าน ในที่สุดท่านก็ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าแล้วหรือ?” ในการกลับมาครั้งนี้ หยางไค่ค้นพบว่าฮวาชิงซือนั้นเป็นปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าแล้ว! ฮวาชิงซือยกมือขึ้นทัดเส้นผมไว้หลังใบหูและยิ้ม “ด้วยพรสวรรค์ของข้า การที่สามารถก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าได้ก็นับว่าน่าพึงพอใจอย่างยิ่งแล้วเจ้าค่ะ” “ท่านไม่ได้ลองใช้น้ำเต๋าศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าจัดไว้ให้ท่านหรือ?” หยางไค่ถาม นางตอบกลับ “ข้าไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องลองเจ้าค่ะ ไม่ใช่เพราะว่าข้าสงวนท่าทีแต่อย่างใด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเราค้นพบน้ำเต๋าศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากในแดนใหญ่แห่งใหม่ เพียงแต่ข้ารู้ดีว่าแม้จะใช้น้ำเต๋าศักดิ์สิทธิ์เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตราประทับเต๋าของข้า ข้าก็ยังคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะสามารถก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกได้ มันจะมีความเสี่ยงมหาศาลหากข้าฝืนดันทุรัง” เขาพยักหน้าเบาๆ “หากมีความเสี่ยงเช่นนั้น ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีกว่า” “ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ อีกอย่าง จุดเริ่มต้นที่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร วันหนึ่งข้าจะยังมีโอกาสก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่เจ็ดได้” นางยิ้ม “รองแม่บ้านบอกข้าว่าท่านพบบางสิ่งที่พิเศษในแดนใหญ่แห่งใหม่ นั่นเป็นความจริงหรือ?” หยางไค่ถาม ฮวาชิงซือพยักหน้ารับและรายงาน “ข้ากำลังจะกราบทูลท่านเรื่องนี้พอดีเจ้าค่ะ ประมุขนิกาย...” ในตอนนั้นเอง เขายกมือขึ้นเพื่อหยุดนาง เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นคนมากกว่าสิบคนกำลังเดินเข้ามาจากด้านนอก แต่ละคนถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขาแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด พวกเขาคือปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงจากแดนสวรรค์และแดนสุขาวดี ทั้งหยางไค่และฮวาชิงซือลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับพวกเขา หยางไค่คุ้นเคยกับคนส่วนใหญ่ที่เพิ่งมาถึง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เป็นใบหน้าที่เขาไม่คุ้นเคย หนึ่งในนั้นคือสตรีโฉมสะคราญผู้เลอโฉม นางจ้องมองเขาด้วยความสนใจอย่างยิ่งด้วยดวงตาคู่สง่างาม อวี๋ฉางเต๋าก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย และเขาได้แนะนำหยางไค่ให้รู้จักกับปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงที่หยางไค่ไม่คุ้นเคยโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยคนอื่นๆ นั้นไม่มีอะไรพิเศษ แต่มีบุคคลหนึ่งที่ควรค่าแก่การให้ความสนใจ ปรากฏว่าสตรีเลอโฉมผู้นั้นมาจากแดนสวรรค์หยินหยางและมีนามว่าอวี้เซียงเตี๋ย หยางไค่ค้อมกายคารวะ “คารวะศิษย์ป้าอวี้!” อวี้เซียงเตี๋ยยิ้มหวาน “ข้าปรารถนาที่จะได้พบนายน้อยมานานแล้ว น่าเสียดายที่ท่านไม่เคยอยู่เลย วันนี้เมื่อได้พบ ข้าก็ได้เห็นแล้วว่าท่านมีอารมณ์ที่ไม่ธรรมดาจริงๆ” หยางไค่อย่างถ่อมตน “ศิษย์ป้ากล่าวชมเกินไปแล้ว” หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามต่อ “สวี่หลิงกงอยู่ที่ใด?” สวี่หลิงกงควรจะเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับแดนดารา แต่เขากลับไม่ปรากฏตัวและอวี้เซียงเตี๋ยกลับมาอยู่ที่นี่แทน หยางไค่อดคิดไม่ได้ว่ามันค่อนข้างแปลก อวี้เซียงเตี๋ยยิ้ม “ศิษย์พี่สวี่กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น ข้าเกรงว่าเขาจะออกจากแดนดาราไปได้สักพักแล้ว” หยางไค่พยักหน้าเบาๆ ตอบรับและไม่ได้ซักไซ้ต่อ หลังจากทุกคนนั่งลงประจำที่ ฮวาชิงซือก็สั่งให้คนเตรียมชา ก่อนที่นางจะยืนอย่างเคารพอยู่ด้านข้าง ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์มากกว่าสิบคนจู่ๆ ก็มาที่นี่พร้อมกัน ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มคนเหล่านี้ยังมีอวี๋ฉางเต๋าและอวี้เซียงเตี๋ยรวมอยู่ด้วย คนแรกดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสแขกรับเชิญสูงสุดของวังนภา ในขณะที่คนหลังมาจากแดนสวรรค์หยินหยางซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหยางไค่ เหตุผลในการมาของพวกเขานั้นไม่ต้องกล่าวถึง เป็นที่ชัดเจนว่าพวกเขามาเพื่อเตาหลอมเทวะเสกสรรค์ หลังจากทุกคนนั่งลง พวกเขาก็พูดคุยกันอีกครู่หนึ่งก่อนที่อวี๋ฉางเต๋าจะกล่าวขึ้น “ประมุขนิกาย วันนี้พวกเรามาที่นี่โดยหลักแล้วเพื่อหารือเรื่องที่เกี่ยวกับเตาหลอมเทวะเสกสรรค์กับท่าน” หยางไค่คาดการณ์การตอบสนองนี้ไว้อยู่แล้ว เขาจึงไม่แปลกใจ เขาพยักหน้าและถาม “แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีตัดสินใจยอมรับคำขอที่ข้าเคยยื่นไปแล้วหรือยัง?” ก่อนที่อวี๋ฉางเต๋าจะได้เอ่ยปาก ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงอีกคนหนึ่งก็แทรกขึ้นมาแทน “ประมุขหยาง โอกาสในการฝึกฝนในโลกแหล่งกำเนิดน้อยนั้นล้ำค่ายิ่งนัก ท่านไม่คิดว่าท่านกำลังพยายามจะเอาส่วนแบ่งที่มากเกินไปหน่อยหรือ โดยการเรียกร้องโอกาสในการฝึกฝนเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการใช้เตาหลอมเทวะเสกสรรค์เป็นเวลาหนึ่งเดือน?” หยางไค่ส่ายหน้า “ข้าไม่คิดเช่นนั้น ข้าได้ประจักษ์ถึงผลอันน่าอัศจรรย์ของเตาหลอมเทวะเสกสรรค์ด้วยตนเอง หนึ่งเดือนอาจดูสั้น แต่หากท่านเตรียมการมาอย่างเพียงพอ ท่านจะสามารถได้รับสิ่งดีๆ มากมายในช่วงเวลานั้น มันจะมากเกินพอที่จะตอบสนองความต้องการในการเลื่อนระดับของศิษย์ของท่านได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง” อีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “นั่นอาจเป็นกรณีนั้น แต่นิกายแต่ละแห่งจะต้องรับความเสี่ยงบางอย่างเมื่อใช้เตาหลอมเทวะเสกสรรค์ นอกจากนี้ จำนวนวัสดุที่เตาหลอมเทวะเสกสรรค์บริโภคเข้าไปนั้นน่าตกใจอย่างยิ่ง พวกเราไม่สามารถรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้เองในขณะที่ท่านเพียงผู้เดียวได้รับผลประโยชน์ทั้งหมดไปใช่หรือไม่ ประมุขหยาง?” หยางไค่มองชายผู้นั้นด้วยรอยยิ้ม “เท่าที่ข้ารู้ นิกายแต่ละแห่งมีโลกแหล่งกำเนิดน้อยมากกว่าหนึ่งแห่ง ข้าเพียงขอโอกาสเดียวจากพวกท่านแต่ละแห่ง เหตุใดพวกท่านจึงลังเลที่จะเสียสละเพียงเล็กน้อย? เป็นความจริงที่เตาหลอมเทวะเสกสรรค์จะบริโภควัสดุจำนวนมาก แต่มันก็อยู่ในขอบเขตความสามารถของพวกท่านที่จะรับการสูญเสียเช่นนั้นได้ มิเช่นนั้นพวกท่านคงไม่พยายามตั้งเป้าไปที่เตาหลอมเทวะเสกสรรค์ตั้งแต่แรก ยิ่งไปกว่านั้น หากแต่ละนิกายได้หนึ่งเดือน และนิกายกว่า 100 แห่งผลัดเปลี่ยนกันทุกเดือน ก็จะใช้เวลามากกว่าสิบปีกว่าทุกคนจะถึงตาของตน ไม่ใช่ว่าข้าไม่เต็มใจที่จะให้เวลาแก่แดนสวรรค์และแดนสุขาวดีแต่ละแห่งมากขึ้น แต่เป็นเพราะว่าคนที่อยู่ท้ายแถวจะต้องรอนานมากหากแต่ละนิกายได้ระยะเวลาการใช้งานที่ยาวนานขึ้น” ชายผู้นั้นส่ายหน้า “ราคาสูงเกินไป!” หยางไค่ตอบอย่างใจเย็น “ในเมื่อวันนี้พวกท่านตัดสินใจมารวมกันทั้งหมด ก็ย่อมแสดงว่าท่านได้หารือถึงทางออกล่วงหน้าแล้ว เช่นนั้นทำไมเราไม่เข้าประเด็นกันเลยเล่า?” ทุกคนมองหน้ากันและพยักหน้าเบาๆ พร้อมเพรียงกัน อวี๋ฉางเต๋ากล่าว “ประมุขนิกาย ผลการหารือของเราคือ เราจะสละคุณสมบัติในการเข้าสู่โลกแหล่งกำเนิดน้อยเพื่อฝึกฝน แต่เราจะจัดหาวัสดุจำนวนหนึ่งเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการใช้เตาหลอมเทวะเสกสรรค์แทน แน่นอนว่าแต่ละนิกายสามารถยอมอ่อนข้อให้ได้ในระดับหนึ่งในแง่ของวัสดุ เราจะไม่ปล่อยให้วังนภาต้องขาดทุน ท่านคิดว่าอย่างไร ประมุขนิกาย?” แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโสแขกรับเชิญสูงสุดระดับสูงของวังนภา แต่วันนี้อวี๋ฉางเต๋าก็มาที่นี่ในฐานะตัวแทนของแดนสวรรค์และแดนสุขาวดี ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเจรจากับหยางไค่จากจุดยืนของแดนสุขาวดีไร้พันธนาการ หยางไค่ระเบิดเสียงหัวเราะและส่ายหน้า “วังนภามิได้ขาดแคลนวัสดุ” หากเพียงแค่การชดเชยด้วยวัสดุนั้นเพียงพอที่จะแลกกับสิทธิ์ในการใช้เตาหลอมเทวะเสกสรรค์ ปรมาจารย์หม่าฟานก็คงไม่ทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้หยางไค่ คงจะเป็นประโยชน์มากกว่าหากเขาเจรจาด้วยตนเอง ปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสูงที่เอ่ยขึ้นก่อนหน้านี้ขมวดคิ้ว “ประมุขหยาง เตาหลอมเทวะเสกสรรค์เป็นของแดนสุขาวดีวิวัฒน์ยิ่งใหญ่ หากท่านไม่สามารถตัดสินใจได้ ท่านไม่คิดว่าท่านควรจะหารืออย่างรอบคอบกับปรมาจารย์หม่าฟานที่แดนสุขาวดีวิวัฒน์ยิ่งใหญ่ก่อนหรือ?” หยางไค่หันไปมองบุคคลนั้น “ข้ามีอำนาจเต็มในการตัดสินใจขั้นสุดท้ายเมื่อเป็นเรื่องของเตาหลอมเทวะเสกสรรค์ ปรมาจารย์หม่าฟานมอบหมายเรื่องนี้ให้ข้า และข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวต่อ “ดูเหมือนว่าพวกท่านยังไม่สามารถบรรลุข้อสรุปได้ ซึ่งก็ไม่เป็นไร ยังไม่สายเกินไปที่จะกลับมาหารือกับข้าอีกครั้งเมื่อพวกท่านบรรลุข้อตกลงกันได้แล้ว แต่ ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องการจัดหาวัสดุเพื่อแลกกับการใช้เตาหลอมเทวะเสกสรรค์อีกต่อไป เว้นแต่ว่าพวกท่านจะจัดหาวัสดุธาตุหยินและหยางระดับขั้นที่หกขึ้นไปมาให้!”