บทที่ 80 ดอกท้อผลิบานในเดือนสาม เฟิ่งจิ่วหัวเราะพลางกล่าวว่า “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ท่านก็รู้นี่ว่าเลิ่งซวงมีฝีมือดีเพียงใด อีกอย่างอย่าลืมสิว่าท่านต้องการเอาชนะกวนซีหร่วนต่อหน้าทุกคนในตระกูลกวนในเดือนหน้า ดังนั้นท่านไม่ควรใช้เวลาไปกับการบำเพ็ญเพียรให้มากขึ้นหน่อยหรือ?” เฟิ่งจิ่วหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้ยินมาว่าทิวทัศน์ที่อารามดอกท้อนั้นงดงามยิ่งนัก ข้าจึงตั้งใจว่าจะไปพักที่นั่นสักสองสามวันก่อนจะกลับมา!” “ไปพักสักสองสามวันงั้นหรือ?” กวนซีหลินประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “แต่อารามดอกท้อไม่เคยอนุญาตให้ใครค้างคืนที่นั่นมาก่อนเลยนะ!” เฟิ่งจิ่วหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยทำเช่นนั้น แต่... ดูนี่สิว่าเป็นอะไร!” นางหยิบสิ่งของบางอย่างออกมาจากมิติเก็บของแล้วโบกไปมาตรงหน้ากวนซีหลิน กวนซีหลินรับมันไปจากมือนางเพื่อพินิจดู ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัวพลางอุทานว่า “โฉนดที่ดิน? โฉนดที่ดินของอารามดอกท้อเนี่ยนะ!? เป็นไปได้อย่างไร... เจ้าไปได้มันมาอย่างไร?” “เมื่อเดือนก่อนมีคนมาที่ตลาดมืดเพื่อขอพบข้า ตอนแรกข้าก็ไม่ได้อยากจะสนใจนักหรอก แต่พอเห็นว่าสิ่งตอบแทนคืออารามดอกท้อ ข้าก็เลยตกลง ดังนั้นต่อจากนี้ไป สถานที่แห่งนั้นจึงเป็นของเราอย่างสมบูรณ์” นางยิ้มกว้างพร้อมกับเก็บโฉนดที่ดินไปพลางกล่าวว่า “ในเมื่อช่วงนี้ข้าพอจะมีเวลาว่างพอดี ข้าเลยคิดว่าจะไปดูที่นั่นสักหน่อย อย่างแรกคือข้าจะได้ไปชื่นชมและดื่มด่ำกับทิวทัศน์ของมวลบุปผา และอย่างที่สอง ข้าจะได้ไปสำรวจสถานที่นั้นให้ดี หากข้าเห็นว่าที่นั่นเหมาะสม ข้าก็จะใช้มันเป็นฐานที่มั่นสำหรับหมอเทวดา” ดวงตาของกวนซีหลินเป็นประกายขึ้นมาเขากล่าวว่า “ดอกท้อที่อารามดอกท้อแผ่ขยายเป็นบริเวณกว้างมาก และพื้นที่รอบนอกก็เต็มไปด้วยดอกท้อหลากสีสัน ถึงแม้ชื่อจะเรียกว่าอารามดอกท้อ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับวัดวาอารามเลย ข้าเคยเห็นมันจากที่ไกลๆ ครั้งหนึ่ง และเห็นว่าลานกว้างรวมถึงศาลาภายในนั้นงดงามวิจิตรบรรจงมาก ข้ายังได้ยินมาว่าต้นท้อในเขตชั้นในที่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าถึงนั้นถูกย้ายมาจากที่อื่น และพวกมันออกดอกสะพรั่งตลอดทั้งปี ซึ่งงดงามเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วก็เหลือบมองเขาอย่างรู้ทันและหยอกล้อว่า “พี่ชาย ข้าว่าท่านดูจะรู้เรื่องพวกนี้ดีไม่น้อยเลยนะ!” กวนซีหลินเกาหัวแล้วหัวเราะแห้งๆ พลางกล่าวว่า “ข้าเคยไปที่นั่นกับเพื่อนสองสามคนมาก่อนน่ะ ก็เลยพอรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง” ขณะที่เขาพูด เขาก็เห็นเฟิ่งจิ่วยังคงจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง จึงโบกมือให้นางแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าไปกันเถอะ! ครั้งนี้ข้าไม่ไปกับพวกเจ้าหรอก ข้าจะรอไปทริปหน้าแล้วกัน” “อืม เอาไว้เมื่อเราเตรียมทุกอย่างที่นั่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยให้ท่านกับเลิ่งฮวาตามมาก็ยังไม่สาย” เฟิ่งจิ่วพยักหน้าแล้วเหลือบไปมองเลิ่งฮวาที่ยังคงฝึกไทเก็กอยู่ ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้ามานี่สิ” เลิ่งฮวาหยุดพักแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งเข้ามาหา “นายหญิง” นับตั้งแต่เขารู้สึกตัว สุขภาพของเขาก็ดีขึ้นวันแล้ววันเล่า ผู้ที่เคยแม้แต่เดินไม่กี่ก้าวก็ยังยากลำบาก บัดนี้กลับสามารถเรียนไทเก็กจากนายหญิงได้แล้ว แม้ว่าในตอนแรกเขาจะคิดว่าไทเก็กที่มีท่วงท่าอ่อนช้อยและดูเปราะบางนั้นไม่มีประโยชน์เท่าใดนัก แต่ในเมื่อนายหญิงบอกว่ามันดีต่อสุขภาพ เขาจึงได้ฝึกฝนมันเรื่อยมา เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มที่มีน้ำมีนวลขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มและกำชับเขาว่า “ข้าจะไปที่อารามดอกท้อกับพี่สาวของเจ้า เจ้าจงอยู่ที่นี่เพื่อพักฟื้นร่างกายให้แข็งแรง และช่วยดูแลพี่ชายของข้าด้วย อย่าปล่อยให้เขาอู้งานล่ะ” เลิ่งฮวาเหลือบมองกวนซีหลินที่อยู่ข้างๆ แล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมก่อนจะตอบว่า “ขอรับ ข้าจะดูแลคุณชายกวนให้เอง” “ข้าจะให้มันมาดูแลทำไมกัน? แค่เจ้าเด็กนั่นดูแลตัวเองให้รอดก็ดีถมไปแล้ว” กวนซีหลินบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เฟิ่งจิ่วไม่สนใจเขาแล้วกล่าวต่อว่า “อีกเรื่องหนึ่ง เจ้าต้องฝึกไทเก็กทุกเช้าและเย็นนะ” “ขอรับ” เลิ่งฮวารับคำอีกครั้ง ในเวลานั้น เลิ่งซวงเดินเข้ามาในชุดรัดรูปสีดำทั้งชุด เมื่อเห็นทุกคนอยู่ในลานกว้าง นางก็เดินเข้ามาหาเฟิ่งจิ่วและกล่าวว่า “นายหญิง รถม้าเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” “อืม เราจะออกเดินทางหลังจากข้าเปลี่ยนชุดสักครู่” ทันทีที่กล่าวจบ เฟิ่งจิ่วก็หันหลังเดินกลับไปที่ห้องของนาง เลิ่งซวงหันไปหาผู้เป็นน้องชาย สายตาของนางอ่อนโยนลงขณะกำชับเบาๆ ว่า “ข้ากำลังจะออกเดินทางไปกับนายหญิง เจ้าจงดูแลตัวเองที่บ้านให้ดีนะ” เลิ่งฮวาพยักหน้าพลางกล่าวด้วยความกังวลว่า “ท่านพี่ ปกป้องนายหญิงให้ดีนะเจ้าคะ อย่าให้ใครมารังแกท่านได้”