บทที่ 74 สมาชิกเพิ่มอีกสองคน เฟิ่งจิ่วหันกลับมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อมองดูเด็กสาวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีดำ เธอถามเด็กสาวผู้นั้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนักว่า "เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาจ้องมองร่างในชุดสีแดงอย่างแน่วแน่ก่อนจะเอ่ยว่า "ข้าสามารถอุ่นเตียงให้ท่านได้" เมื่อเฟิ่งจิ่วได้ยินคำเหล่านั้นชัดเจนเต็มสองหูในคราวนี้ เธอพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอยากหัวเราะออกมาดังๆ เอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นพูดหยอกล้อแทนว่า "ข้าชอบคนสวยๆ มากกว่านะ เด็กน้อยหน้าดำอย่างเจ้าเสนอตัวมาอุ่นเตียงให้ แล้วข้าจะต้องยอมรับงั้นหรือ?" เมื่อเด็กสาวในชุดสีดำได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว เธอก็รีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดใบหน้าทันที เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้คราบสกปรกเหล่านั้น "ข้าไม่ได้ขี้เหร่สักหน่อย" เธอเงยหน้าขึ้นบอกเฟิ่งจิ่ว จริงอย่างที่ว่า เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ขี้เหร่ แต่กลับมีเครื่องหน้าประณีตงดงามอย่างยิ่ง ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของหญิงงามตามธรรมชาติ เส้นสายบนใบหน้าที่ละเอียดอ่อนเมื่อรวมกับใบหน้าเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือนั้น ควรจะเปล่งประกายด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างถึงที่สุด ทว่าบนใบหน้าของเธอกลับไม่มีความเขินอายประดากระด้างตามประสาเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอแสดงออกมาคือท่าทีที่เย็นชาและห่างเหิน แต่ถึงกระนั้นความเย็นชาของเธอก็ยังคงแฝงไว้ด้วยเสน่ห์บางอย่างที่ดูเย็นเยือกจับใจ นอกจากการป้ายใบหน้าให้ดำมืดและสกปรกแล้ว เธอยังปรับแต่งรูปคิ้วและดวงตาเพื่อทำให้ตัวเองดูโดดเด่นน้อยลงอีกด้วย โดยไม่ต้องมองให้ชัด เฟิ่งจิ่วก็เดาได้เลยว่าหน้าอกแบนราบของนางคงถูกพันไว้ด้วยผ้าหนาๆ เช่นกัน เด็กสาวผู้นี้ยังฉลาดพอที่จะปิดบังความงามอันโดดเด่นของตนเอง ไม่อย่างนั้นมันอาจจะนำปัญหามาให้เธอมากมายเลยทีเดียว เฟิ่งจิ่วก้าวขายาวๆ เดินกลับไปใกล้กับเด็กสาวในชุดดำ สาย