บทที่ 85 จังหวะหัวใจที่เต้นรัว "เลิ่งซวง" "เจ้าค่ะ คุณหนู" เลิ่งซวงเดินออกมาจากด้านหลัง "เจ้ากลับไปจัดการธุระหน่อย บอกพี่ชายของข้าว่าให้เขากลับมาเมื่อถึงช่วงคัดเลือกหัวหน้าตระกูลกวนรุ่นเยาว์เท่านั้น ช่วงนี้ไม่ต้องพะวงเรื่องอื่น ให้มุ่งเน้นไปที่การบำเพ็ญเพียรอย่างเดียว ส่วนเลิ่งฮัวให้คอยอยู่เป็นเพื่อนเขาไว้ แล้วตอนนั้นพวกเราทุกคนค่อยมาที่นี่พร้อมกัน!" "รับทราบเจ้าค่ะ" เลิ่งซวงขานรับ แต่เท้าของนางกลับไม่ขยับ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้นว่า "คุณหนู หากข้ากลับไปแล้ว จะไม่มีใครคอยอยู่ข้างกายเพื่อปกป้องท่านนะเจ้าคะ!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นางเลิกคิ้วขึ้นมองเลิ่งซวงอย่างหยอกล้อ "เจ้ามองว่าคุณหนูของเจ้าเป็นคนอ่อนแอที่ไร้ทางสู้จนต้องมีคนคอยติดตามปกป้องตลอดเวลาขนาดนั้นเลยหรือ?" โดยไม่รอให้นางตอบ เฟิ่งจิ่วโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ "ไปเถอะ! เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าที่นี่หรอก" ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่ นางได้เข้าไปฝึกฝนพลังในมิติของแหวนมิติอยู่เสมอ จนพลังฝีมือของนางพัฒนาขึ้นอย่างมหาศาล แต่นางได้ปกปิดพลังที่แท้จริงเอาไว้เพื่อไม่ให้ผู้อื่นตรวจพบ ท้ายที่สุดแล้ว ชื่อเสียงของนางในฐานะหมอปีศาจและนักปรุงยาต่างก็เป็นที่สนใจมากพออยู่แล้ว หากผู้คนเห็นว่าพลังของนางก้าวกระโดดขึ้นทุกวันเช่นนี้ ย่อมต้องทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีอสูรศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ยังอยู่ในวัยเยาว์ซ่อนอยู่ในแหวนมิติ ซึ่งแม้จะยังเป็นเพียงลูกอสูร แต่ก็เป็นตัวตนที่ไม่อาจมองข้ามได้ เลิ่งซวงจากไปแล้ว เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้าน นางก้าวเดินด้วยท่าทางแผ่วเบาราวกับสายลมออกจากโครงสร้างเล็กๆ ใต้ต้นท้อ นางสวมชุดสีแดงสด ไม่ได้ปลอมตัวเป็นชายเหมือนเช่นเคย ผมยาวสลวยปล่อยสยายลงมาเบื้องหลัง ถูกมัดไว้ด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีแดงอย่างหลวมๆ นางไม่ได้สวมรองเท้า ชุดสีแดงนั้นปิดบังเรียวเท้าเล็กๆ อันขาวผ่องงดงามของนางไม่มิด นางก้าวเดินไปตามทางเดินหินกรวดที่คดเคี้ยวไปมาอย่างแช่มช้อย เล็บเท้าเล็กๆ ที่ทาสีแดงสดแอบโผล่พ้นชายกระโปรงออกมาโดยไม่รู้ตัว นางเดินออกไปได้ระยะหนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงดนตรีจากพิณที่บรรเลงแว่วหวานลอยมาจากที่ไกลๆ "หืม?" สายตาของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อยและนัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ จากนั้นนางจึงดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงออกมาจากแขนเสื้อเพื่อปิดบังใบหน้า ก่อนจะใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศราวกับภูตสาวที่กำลังโลดแล่นอยู่ท่ามกลางหมู่มวลบุปผา ก่อนจะผ่านเขตอาคมที่นางวางไว้ได้อย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา ร่างในชุดสีแดงก็นั่งอยู่บนกิ่งต้นท้อที่เต็มไปด้วยดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่ง เท้าขาวดุจหิมะแกว่งไกวไปมากลางอากาศอย่างผ่อนคลาย ดูอิสระเสรีและไร้ซึ่งความกังวล นางเอนหลังพิงลำต้นท้อเบื้องหลังอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งเอื้อมไปเด็ดดอกท้อมาเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่หูคอยฟังเสียงดีดพิณที่ดังมาจากที่ไกลๆ มุมปากภายใต้ผ้าคลุมหน้ากระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ท่วงทำนองนั้นไพเราะและสง่างาม รื่นหูเป็นอย่างยิ่ง เสียงดีดสายพิณที่คมชัดดุจกระแสน้ำไหลในหุบเขา บางจังหวะเร็ว บางจังหวะช้า ฟังดูน่าหลงใหลและน่าถวิลหา... นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพลงพิณคลาสสิกเช่นนี้จะมีอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ลึกลับใบนี้ "ซูรั่วอวิ๋น ซูรั่วอวิ๋น ข้ายังไม่ได้ไปหาเจ้าเลย เหตุใดเจ้าถึงชอบเอาตัวเองมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอยู่เรื่อยนะ?" เฟิ่งจิ่วพึมพำกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตางดงามที่หรี่ลงเล็กน้อยนั้นฉายแวววับขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับรอยยิ้มประหลาดที่ปรากฏขึ้นในดวงตา นางกำลังจะลุกขึ้นเพื่อกระโดดออกไปข้างหน้า ทว่ากลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังนางอย่างไม่อาจละไปได้ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางแหวกกิ่งดอกท้อตรงหน้าออกไปดู เพียงสบตากันเท่านั้น ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลันเปล่งประกายเจิดจ้า เปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี ราวกับมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ภายใน จนคนมองแทบจะตกอยู่ในภวังค์โดยไม่รู้ตัว... [นางเอง!] มู่หรงอี้เซวียนจ้องมองนางด้วยอาการเหม่อลอย นัยน์ตาของเขาฉายแววประหลาดใจและความกระวนกระวายใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต เขาจ้องมองร่างในชุดสีแดงที่นั่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลบุปผา ดูราวกับภูตสาวผู้งดงาม มองเห็นเรียวเท้าขาวเล็กจิ๋วที่แกว่งไกวไปมาอย่างซุกซนกลางอากาศ เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ชะโงกออกมาจากหลังกิ่งดอกท้อ และนัยน์ตาคู่ที่ดูเหมือนกำลังสื่อสารกับเขา เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้ลุ่มหลงนั่น... เขารู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นระรัว ราวกับมีความประหลาดใจผสมผสานกับความตื่นเต้นที่ทำให้หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะ ความรู้สึกนั้นค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนเขาไม่อาจถอนสายตาออกไปได้และหลงทางอยู่ในนั้น...