Chapter 94 บุกจวนสกุลสวี่ในยามค่ำคืน ยามรักษาการณ์คนนั้นสะดุ้งสุดตัว แต่เขาก็รีบรับคำสั่งแล้วรีบไปหลังห้องเพื่อนำเหล็กจี้ร้อนฉ่าสีแดงเพลิงกลับมา ก่อนจะส่งมันให้ประมุขสกุลด้วยความระมัดระวัง “ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะใจแข็งได้สักแค่ไหน!” ประมุขสกุลสวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ขณะที่เหล็กจี้ในมือของเขากำลังจะถูกกดลงบนร่างของกวนซีหลิน เหล็กจี้ที่แดงฉานยังคงมีไอร้อนระอุส่งเสียงซู่ไม่ขาดสาย แม้แต่ยามรักษาการณ์ยังไม่อาจทนดูต่อไปได้ “หยุดมือ!” เสียงอันทรงอำนาจและเต็มไปด้วยพลังดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้ประมุขสกุลสวี่ที่กำลังจะกดเหล็กจี้ลงไปต้องชะงักมือทันที เขาขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปมองบุคคลที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ชายชราในชุดคลุมสีเทาก้าวเดินเข้ามา เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในคุกใต้ดินและเห็นกวนซีหลินที่หมดสติไปแล้ว คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน ใบหน้ามืดครึ้มลงพลางจ้องมองประมุขสกุลสวี่ด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง “คนผู้นี้ย้งมีประโยชน์กับเราอยู่ หากเจ้าทรมานเขาจนตายแล้วนังเด็กนั่นไม่ยอมโผล่หัวมา ข้าจะไปหาใครมาเค้นคำตอบได้อีก?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ประมุขสกุลสวี่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ส่งเหล็กจี้คืนให้กับยามที่อยู่ข้างๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านอาวุโสไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น นังเด็กสารเลวนั่นจะต้องมาปรากฏตัวที่นี่แน่นอน!” [หากนางไม่โผล่มา ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเมืองเมฆาจันทรา ข้าก็จะตามหานางให้เจอจนได้!] ราตรีมาเยือน จวนสกุลสวี่สว่างไสวไปด้วยแสงโคมไฟประหนึ่งกลางวัน เหล่าทหารยามหลายชุดเดินตรวจตราไปทั่วทั้งภายในและภายนอกเพื่อวางตาข่ายดักจับเหยื่อที่อาจปรากฏตัวในคืนนี้ ขณะที่เฟิงจิ่วซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์ตลอดทั้งวันกำลังรอคอยความมืดมิด จู่ๆ เธอก็เห็นร่างในชุดดำที่คุ้นตา คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันก่อนจะพุ่งตัวด้วยความเร็วปานสายฟ้าในชุดสีแดงตรงไปยังร่างนั้น เหลิ่งซวงเพิ่งจะกระโดดขึ้นไปบนกำแพงใกล้ประตูใหญ่ มือข้างหนึ่งก็ปิดปากและอีกข้างคว้าไหล่ของเธอไว้ก่อนจะลากเข้าไปในเงามืด เธอเตรียมจะสวนกลับแต่เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแผ่วเบา “ฉันเอง” ในขณะเดียวกันเฟิงจิ่วก็ปล่อยมือและจ้องมองเหลิ่งซวงที่หันกลับมาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยถาม “ฉันไม่ได้บอกให้เธอไปดูแลความเรียบร้อยที่สันเขาดอกท้อหรอกเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” “คุณหนู?” ดวงตาของเหลิ่งซวงเป็นประกายก่อนจะตอบว่า “ฉันเป็นห่วงคุณหนู เลยตามมาที่นี่ค่ะ” การจะปล่อยให้คุณหนูไปช่วยคนเพียงลำพังนั้น เธอทำใจไม่ได้ ดังนั้นหลังจากกำชับให้เหลิ่งฮวาดดูแลตัวเองแล้ว เธอก็รีบตามเฟิงจิ่วมาทันที “โง่เง่านัก!” เธอเอ่ยด้วยเสียงกระซิบ “ถ้าฉันไม่ห้ามเธอไว้ เธอคงทำให้แผนการคืนนี้ของฉันพังไม่เป็นท่าแน่” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลิ่งซวงก็รีบก้มหน้าลงพลางตอบว่า “ขออภัยค่ะ คุณหนู” “กลับไปเดี๋ยวนี้!” ทว่าเหลิ่งซวงกลับเงยหน้าขึ้นและส่ายหัวอย่างดื้อรั้น “ฉันไม่กลับค่ะ! ฉันจะช่วยคุณหนูช่วยนายน้อย!” “เข้าไปข้างในนั้น เธออาจจะต้องตายจริงๆ ก็ได้นะ!” สายตาของเหลิ่งซวงแน่วแน่ขณะจ้องมองเฟิงจิ่ว “ชีวิตของเหลิ่งซวงเป็นของคุณหนู ต่อให้ต้องตาย ฉันก็ไม่ยอมให้คุณหนูเอาตัวไปเสี่ยงคนเดียวค่ะ!” เฟิงจิ่วจ้องมองเด็กสาวอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น “ในเมื่อเธอไม่กลัวตาย งั้นก็จงตามฉันมา!” “รับทราบ!” หัวใจของเหลิ่งซวงพองโตด้วยความดีใจดวงตาเป็นประกาย เฟิงจิ่วนำทางเหลิ่งซวงไปเงียบๆ เพื่อกระโดดข้ามกำแพงไปยังประตูทางด้านหลัง ขณะหลบซ่อนอยู่ในเงามืด เฟิงจิ่วก็เห็นได้ทันทีว่าพื้นที่รอบนอกที่ไร้คนตรวจตรานั้นมีการวางค่ายกลอาคมเอาไว้ หากจะบุกเข้าไป เธอจะต้องผ่านค่ายกลเหล่านี้ให้ได้ “ข้างในมีค่ายกลอาคมอยู่ ตามฉันให้ติด อย่าก้าวเท้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว” สิ้นคำพูด เธอก็ทะยานร่างนำเหลิ่งซวงเข้าสู่ค่ายกลนั้นทันที ในขณะเดียวกัน ภายในจวนสกุลสวี่ ณ ลานแห่งหนึ่ง ประมุขสกุลสวี่กำลังจิบชาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย “ท่านอาวุโส ค่ายกลอาคมนั่นขังคนไว้ได้จริงหรือ? เป็นไปได้ไหมว่านางอาจจะเข้ามาแล้วแต่เราไม่รู้ตัว?” “ไม่มีทาง” ชายชราส่ายหัวอย่างมั่นใจ “ต่อหน้าค่ายกลที่ข้าเป็นผู้สร้าง ไม่มีใครในแคว้นซันกลอรี่จะฝ่าเข้ามาได้ ตราบใดที่นางกล้าโผล่หัวมา เราไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ นางจะถูกขังอยู่ในค่ายกลจนหนีไปไหนไม่ได้แน่นอน!”