บทที่ 523 - ทำลายค่ายกล หอกทะลวงผ่านกำแพงเสียงและพุ่งออกไปดุจสายฟ้าฟาดเข้าหาร่างเงาสีเขียว ส่งเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทไปตลอดทาง ร่างเงาสีเขียวนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ทว่าใบหน้ากลับไร้ซึ่งรายละเอียด มีเพียงโครงร่างที่เลือนรางเท่านั้น แสงลึกลับพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของร่างเงา มือของมันผสานมุทราดุจดั่งผู้ฝึกตนและอ้าปากราวกับพยายามจะกล่าวบางสิ่ง แสงสีเขียวมหาศาลพลันพุ่งออกมาจากยอดหญ้าและมวลบุปผาที่ปกคลุมพื้นที่ เพียงชั่วพริบตา ทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่สายตาจะมองเห็นก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสว่างจ้านี้ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้นยิ่งนัก เมื่อหวังหลินเห็นร่างเงานั้นผสานมุทราดั่งผู้ฝึกตน ดวงตาเขาก็หดแคบลง เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองหอกที่ขว้างออกไป และถอยร่นกลับไปหลายสิบฟุตทันที ขณะที่หวังหลินกำลังถอย หอกนั้นพุ่งเข้าหาร่างสีเขียวด้วยความเร็วที่เหนือยิ่งกว่าสายฟ้า ในขณะที่หอกพุ่งทะยานไปข้างหน้าและหวังหลินถอยร่น ดวงตาของเขาก็ปรากฏแสงลึกลับ มือทั้งสองข้างผสานมุทราขณะถอยหลัง ภาพของชุดอักขระข้อจำกัดต่างๆ พลันผุดขึ้นในหัว ชุดอักขระเหล่านี้วาบขึ้นในใจของหวังหลินอย่างลึกลับขณะที่พวกมันเริ่มเชื่อมต่อเข้าหากัน จากนั้นพวกมันก็แยกออกจากกันกะทันหันและเริ่มเชื่อมต่อกันในรูปแบบที่แตกต่างไป อย่างไรก็ตาม หลังจากทำเช่นนี้ไม่กี่ครั้ง อักขระบางตัวก็ยังคงหลอมรวมกันและแยกตัวออกมาจากกลุ่มอื่น หากใครสังเกตอย่างละเอียด จะพบว่ามีอักขระหลายสิบตัวในกองที่หลอมรวมกันเรียบร้อยแล้ว กระบวนการเชื่อมโยงและแยกตัวเป็นดั่งวัฏจักรที่ดำเนินไปอย่างไม่หยุดยั้ง กระบวนการเช่นนี้สำหรับหวังหลินแล้ว มันคือการอนุมาน! การอนุมานนี้เริ่มต้นตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็นค่ายกลโบราณและนั่งลงบนพื้น สิ่งที่หวังหลินศึกษานั้นไม่ใช่อักขระข้อจำกัดธรรมดา แต่เป็นอักขระโบราณจากดินแดนเทพโบราณ เทคนิคเหล่านี้เก่าแก่มาก แม้แต่ผู้ฝึกตนยุคบรรพกาลก็ทำได้เพียงเรียนรู้วิธีใช้แต่ไม่ได้เป็นผู้สร้างมันขึ้นมาเอง “57 ตัวแล้ว... ยังต้องดำเนินต่อไป” ดวงตาของหวังหลินหดแคบลง หอกอักขระยังคงพุ่งเข้าหาร่างสีเขียวอย่างต่อเนื่อง เมื่อหวังหลินถอยไปได้หลายสิบฟุต หอกก็อยู่ห่างจากร่างสีเขียวไม่ถึงหนึ่งฟุตแล้ว ความเร็วของมันนั้นรวดเร็วเกินไป จนทะลวงผ่านกำแพงเสียง แรงลมที่มันสร้างขึ้นเคลื่อนที่เร็วยิ่งกว่าตัวหอกและเข้าปะทะกับร่างสีเขียว ในขณะนั้น ร่างสีเขียวพลันสลายไปภายใต้แรงลม ทว่าในจังหวะที่มันสลายไป แแสงสีเขียวดุจคริสตัลที่ส่องประกายตรงดวงตาของมันก็พลันหม่นแสงลง! แต่พวกมันก็กลับมาส่องสว่างจ้าอีกครั้งในทันที! ในชั่วขณะนั้น แสงสีเขียวรอบหุบเขาหลายพันกิโลเมตรต่างก็ส่องประกายเจิดจ้า รังสีแสงสีเขียวพุ่งออกมาจากดวงแสงสีเขียวที่ลอยอยู่เหล่านี้ รังสีที่ส่งออกมาจากดวงแสงนับไม่ถ้วนเหล่านั้นถักทอเข้าหากัน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นทันทีหลังจากร่างสีเขียวสลายไป มันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนผู้คนไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบโต้! แม้จะมีความเร็วของหอก แต่มันก็ทำได้เพียงเคลื่อนที่ไปได้ไม่กี่สิบฟุตในช่วงเวลานั้น อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตานั้น ความเปลี่ยนแปลงก็ได้เกิดขึ้นต่อหน้าหวังหลิน! แม้ว่าการอนุมานในใจของหวังหลินจะยังคงดำเนินต่อไปและใกล้จะเสร็จสิ้น แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่ค่ายกล ในวินาทีนี้ หวังหลินสามารถเห็นได้ว่าพื้นที่ 10,000 ฟุตรอบค่ายกลถูกโอบล้อมด้วยชั้นของแสงสีเขียวนับไม่ถ้วน พื้นที่ทั้งหมด 10,000 ฟุตรอบหุบเขาได้กลายเป็นกรงขังสีเขียวยักษ์ หวังหลินถูกกักขังอยู่ภายในกรงนี้! มีแสงสีเขียววาบนับไม่ถ้วนภายในกรง และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกว่ามีกี่ดวงที่ส่องประกายอย่างรุนแรงพร้อมกัน มีแสงวาบและเสียงดังสนั่นจากตัวหอก และมันก็หักครึ่งลงตรงกลาง แม้ว่าหอกอักขระจะถูกทำลาย แต่หวังหลินดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ เพราะอย่างไรเสีย หอกนี้ก็ถูกสร้างขึ้นมาจากอักขระข้อจำกัด ในส่วนที่มันไม่สามารถทำลายค่ายกลได้นั้น หวังหลินไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ วิธีเดียวที่มันจะทำลายค่ายกลได้ก็คือค่ายกลต้องตั้งอยู่เฉยๆ โดยไม่ป้องกันตัวเองเลยขณะที่หอกพุ่งเข้าใส่ด้วยพลังเต็มพิกัด เหตุผลที่แท้จริงที่หวังหลินขว้างหอกออกไปก็เพราะการอนุมานในใจของเขาใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ และเขาสามารถเริ่มทำลายค่ายกลได้ทุกเมื่อ หอกอักขระถูกทำลาย และเขาถูกขังอยู่ในกรงแสงสีเขียวรัศมี 10,000 ฟุตนี้ แต่สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ในใจของหวังหลิน การอนุมานยังคงดำเนินต่อไปเพื่อหาคำตอบ! เสียงหัวเราะเย็นชาของโอวหยางหัวดังมาจากภายในหุบเขา “คนนอก ค่ายกลของเผ่าข้าเป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะจากไป จงหักแขนและขาข้างหนึ่งเสีย แล้วเปิดเผยวิญญาณต้นกำเนิดออกมาให้ค่ายกลดูดซับสามครั้ง แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!” หวังหลินเงยหน้าขึ้นขณะมองเข้าไปในหุบเขา ทันใดนั้น เงาของอักขระพลันปรากฏขึ้นภายในดวงตาของเขา ในที่สุด เงาเหล่านั้นก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วภายในดวงตา “ตัวที่ 83! นี่คือขีดจำกัดแล้ว แต่มันควรจะเพียงพอต่อการทำลายค่ายกลนี้!” ในเวลานี้ การอนุมานของหวังหลินมาถึงคำตอบแล้ว ดวงตาของเขาเปรียบเสมือนเพลิงอเวจีที่สั่นประสาทใครก็ตามที่จ้องมอง เขาจ้องมองไปยังหุบเขาและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คนโอหัง เจ้าถึงกับกล้ากล่าววาจาจองหองเช่นนี้เชียวรึ!” เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโอวหยางหัวดังมาจากภายในหุบเขา “อย่างนั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นให้ชายชราผู้นี้แสดงให้เจ้าเห็นว่าใครกันแน่ที่โอหัง! ร่างเงาสีเขียว สังหารและเก็บเกี่ยว!” หลังจากเขากล่าวจบ กรงสีเขียวที่ล้อมรอบหุบเขาก็เริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เพียงชั่วพริบตา มันก็อยู่ห่างจากหวังหลินเพียงไม่กี่สิบฟุต ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วเวลาที่แสงสีเขียววาบขึ้นเพียงครั้งเดียว! “คนนอก เจ้าจะได้กลายเป็นเงาปีศาจร่างที่สองให้แก่หุบเขาของข้า!” เสียงของโอวหยางหัวจากภายในหุบเขาเปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือดอันโหดเหี้ยม ร่างกายของหวังหลินไม่ไหวติง แต่ในวินาทีนี้ อักขระพลันวาบผ่านดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่อักขระวาบขึ้น จะมีแสงสลัวของเพลิงอเวจีปรากฏออกมา ขณะที่พวกมันวาบขึ้น อักขระข้อจำกัดพุ่งออกมาจากดวงตาของเขาและล็อคเข้ากับพื้นที่โดยรอบ อักขระตัวแรกปลดปล่อยแสงสลัวขณะพุ่งออกจากดวงตาของหวังหลิน เมื่อมันกระทบกับอากาศ คลื่นกระเพื่อมพลันปรากฏขึ้นรอบๆ จากนั้นมันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ขณะที่กรงแสงสีเขียวบีบอัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มันพาดผ่านต่างเหี่ยวเฉาลงราวกับถูกกัดกิน เมื่อมันบีบตัวเข้าหาศูนย์กลางและเล็กลงเรื่อยๆ กลิ่นอายที่มันแผ่ออกมาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงสุดท้ายของการกะพริบอีกครั้ง แสงสีเขียวอยู่ห่างจากหวังหลินเพียง 30 ฟุต อย่างไรก็ตาม ในวินาทีนี้เอง อักขระข้อจำกัดที่สมบูรณ์ตัวแรกพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของหวังหลิน อักขระนั้นหลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่าและแผ่ออกไปดุจระลอกคลื่น ระลอกคลื่นเข้าปะทะกับตาข่ายสีเขียวที่โอบล้อมเข้ามาในทันที ไม่ได้มีเสียงกัมปนาทสั่นสะเทือนสวรรค์ แต่กลับมีเสียงฉ่าดังมาจากตาข่าย และความเร็วที่มันบีบเข้ามาถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของหวังหลินวาบขึ้นอีกครั้งและอักขระข้อจำกัดที่สมบูรณ์สิบตัวก็ปรากฏขึ้น จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็หายเข้าไปในความว่างเปล่าและระลอกคลื่นเริ่มแผ่กระจายออกไป เสียงฉ่าจากกรงแสงสีเขียวที่เพิ่งหยุดชะงักไปชั่วครู่พลันดังยิ่งขึ้น คราวนี้ เส้นสายที่ดูเหมือนรอยร้าวค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วกรง สร้างเสียงแตกหักดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง “ชุดอักขระข้อจำกัด 30 ตัว!” ดวงตาของหวังหลินส่องประกายอีกครั้ง คราวนี้อักขระข้อจำกัด 30 ตัวปรากฏขึ้นก่อนจะหลอมรวมเข้าสู่ความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว กรงแสงสีเขียวที่อยู่ห่างจากหวังหลินไม่ถึง 30 ฟุตพลันพังทลายลงทันที! มันกลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนราวกับท้องฟ้ายามราตรี ดูลึกลับซับซ้อนยิ่งนัก สีหน้าของหวังหลินยังคงราบเรียบขณะมองไปยังหุบเขา ในเวลาเดียวกัน ชุดอักขระประหลาดก็ยังคงวาบอยู่ในดวงตาของเขา คราวนี้ อักขระข้อจำกัดที่สมบูรณ์มากกว่า 40 ตัวปรากฏขึ้นทีละตัว หวังหลินชี้นิ้วไปข้างหน้าและดวงตาของเขาก็เย็นชาลง ชุดอักขระข้อจำกัดทั้งหมดสั่นสะท้านก่อนจะพุ่งเข้าหาหุบเขา อักขระข้อจำกัดที่สมบูรณ์เหล่านี้หลอมรวมเข้าสู่ความว่างเปล่าทีละตัวและกลายเป็นระลอกคลื่น มีอักขระข้อจำกัดทั้งหมด 83 ตัวตั้งแต่ต้นจนจบ นี่คือชุดอักขระข้อจำกัดที่หวังหลินสร้างขึ้นเพื่อทำลายค่ายกลนี้โดยเฉพาะ แสงสีเขียวมหาศาลพลันปรากฏขึ้นรอบหุบเขา และยิ่งมีแสงสีเขียวปรากฏขึ้นภายในนั้นมากกว่าเดิม ทว่าในวินาทีที่แสงสีเขียวนี้ปรากฏขึ้น อักขระข้อจำกัดนับไม่ถ้วนก็วาบขึ้นรอบๆ มัน ทุกครั้งที่วาบขึ้น แสงสีเขียวจะหม่นลงจนกระทั่งหายไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของหวังหลินประดุจสายฟ้าขณะที่เขายกเท้าขึ้นและก้าวเดินไปหาหุบเขาอย่างช้าๆ ทีละก้าว ในทุกย่างก้าวที่เขาเดิน แสงสีเขียวที่ปรากฏภายในหุบเขาก็ยิ่งมากขึ้น แสงสีเขียวเหล่านี้รวมตัวกันกลายเป็นเสาขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่หวังหลิน สีหน้าของหวังหลินยังคงปกติ และเขาไม่ได้ลดความเร็วลงเลยขณะก้าวเดินไปอีกก้าว! เสาแสงสีเขียวพุ่งเข้าใส่หวังหลิน แต่เมื่อมันอยู่ห่างจากเขา 10 ก้าว อักขระข้อจำกัดมหาศาลก็พลันปรากฏขึ้นระหว่างมันกับเขา เสาแสงสีเขียวพลันหม่นแสงลงและเริ่มสลายไป ส่วนหวังหลินนั้นไม่ได้เปลี่ยนความเร็วเลยขณะก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ขณะที่หวังหลินเคลื่อนไปข้างหน้า เสาแสงสีเขียวก็ถอยร่นอย่างรวดเร็ว และมันยังคงพังทลายลงอย่างต่อเนื่องขณะถอยร่น เมื่อหวังหลินอยู่ห่างจากหุบเขาเพียง 10 ก้าว เสาแสงสีเขียวก็พังทลายลงโดยสมบูรณ์ ในขณะเดียวกัน หุบเขาก็พลันสั่นสะเทือน รู้สึกราวกับว่าพลังป้องกันรอบๆ กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว “ท่านเซียน โปรดเมตตา โปรดเมตตาด้วย... โอวหยางหัวยอมรับผิดแล้ว!” เสียงของโอวหยางหัวดังขึ้นจากภายในหุบเขาทันที