บทที่ 528 — มารต้องห้าม ชายชุดดำสบถด่าในใจพลางทะยานถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขายังไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะคนตรงหน้าได้ ดังนั้นแทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ การจากไปให้เร็วที่สุดย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ดวงตาของหวังหลินเป็นประกาย ในชั่วขณะที่เศษกระบี่และเปลวเพลิงพุ่งเข้ามา เขาได้ใช้ผนึกพลังชีวิตสองชั้นเข้าขัดขวางอานุภาพของมนตราทั้งสอง อย่างไรเสีย ชายชุดดำก็เป็นถึงยอดฝีมือในระดับสูงสุดของขั้นแปลงวิญญาณระยะท้าย ทว่าปริมาณพลังปราณเซียนที่ชายชุดดำควบคุมอยู่นั้นไม่ใช่สิ่งที่หวังหลินจะสามารถเทียบเคียงได้ ดังนั้นแม้หวังหลินจะหยุดการโจมตีไว้ได้ แต่ผนึกพลังชีวิตหนึ่งในสองชั้นนั้นก็พังทลายและสลายหายไปตลอดกาล! ผนึกพลังชีวิตเหล่านี้คือหลักประกันในอนาคตของหวังหลิน เขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างยิ่งยวดกว่าจะสร้างขึ้นมาได้เพียงสามชิ้น แต่บัดนี้กลับถูกชายชุดดำทำลายไปหนึ่งชิ้น แม้หวังหลินจะรู้สึกปวดใจที่ต้องสูญเสียมันไป แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร เมื่อเห็นว่าศัตรูไม่คิดจะสู้และเตรียมจะถอยหนี ดวงตาของหวังหลินก็เย็นเยียบพลางทะยานไล่ตามชายชุดดำไปติดๆ เขาแตะที่ถุงเก็บของ ทันใดนั้นแส้สยบวิญญาณก็ปรากฏขึ้นในมือ ในระหว่างที่ไล่ตาม เขาก็สะบัดแส้ออกไปทันที ใบหน้าของชายชุดดำบึ้งตึงก่อนจะหันกลับมาหมายจะคว้าแส้ไว้พลางตะโกนว่า "เจ้าเด็กเนรคุณ! ก็ได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนอาจารย์ของเจ้าเอง!" ในชั่วขณะที่มือของเขาเอื้อมไปหาแส้ จุดสีแดงห้าจุดก็ปรากฏขึ้นบนนิ้วมือของเขา จุดสีแดงทั้งห้าเคลื่อนไหวตามการขยับของมือ สร้างความรู้สึกที่ลึกลับซับซ้อนอย่างยิ่ง ในยามนี้ หากมองจากระยะไกล จะดูเหมือนว่ามือขวาของชายชุดดำไม่ได้เคลื่อนที่ แต่เป็นจุดสีแดงทั้งห้าต่างหากที่กำลังขยับ จากนั้นมือขวาของเขาก็พุ่งออกไปรวดเร็วปานสายฟ้า คว้าเข้าที่แส้สยบวิญญาณซึ่งกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วอันบ้าคลั่ง ในพริบตาที่เขาคว้าแส้ไว้ได้ จุดสีแดงทั้งห้าบนนิ้วมือก็เปล่งประกายเจิดจ้า ก่อนจะเชื่อมต่อกันจนกลายเป็นผนึกห้าดาว! ชายชุดดำตะโกนก้อง "ผนึก!" หวังหลินแค่นเสียงเย็น เขาไม่ได้กังวลเรื่องแส้สยบวิญญาณเลยแม้แต่น้อย เขาตัดสินใจก้าวเท้าเคลื่อนย้ายพริบตาเข้าหาชายชุดดำแทนที่จะดึงแส้กลับมา ในเกือบจะวินาทีเดียวกับที่หวังหลินเคลื่อนย้ายพริบตา มือของชายชุดดำก็สัมผัสเข้ากับแส้สยบวิญญาณ ทันทีที่ชายชุดดำสิ้นเสียงตะโกน แสงสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปลายแส้และลามไปทั่วทั้งเส้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกัน แสงสีดำนั้นก็ลามไปถึงแขนของชายชุดดำจนเขาต้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด มีเสียงซู่ดังมาจากแขนของเขา และมีควันสีขาวลอยออกมาเป็นสาย ชายชุดดำรีบชักมือกลับด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เขารู้ดีว่า "ผนึกห้าโลหิต" ของเขานั้นถือเป็นผนึกระดับสูงสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการใช้ผนึกสมบัติของศัตรู ตลอดหลายปีที่เขาบำเพ็ญเพียรมา เขาเคยใช้มันกับผู้บำเพ็ญเพียรมานับไม่ถ้วนและไม่เคยล้มเหลวเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่มันไม่ได้ผล ในพริบตาที่เขาปล่อยมือ เจตจำนงแห่งการต่อสู้ทั้งหมดในร่างก็มลายหายไป ทันทีที่เขากำลังจะถอยหนี แแส้สยบวิญญาณก็พุ่งออกมาในมุมที่แปลกประหลาดเข้าหาเขา พร้อมกับเสียงหวดแส้ที่ดังสนั่น แส้สยบวิญญาณฟาดเข้าที่หลังของเขาในขณะที่เขากำลังถอยรั้ง เพียงการฟาดครั้งเดียว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที ดวงตาเผยให้เห็นแสงลึกลับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "สมบัติที่เน้นทำลายวิญญาณดั้งเดิมโดยเฉพาะ!" ชายชุดดำสูดลมหายใจเข้าลึก เท้าของเขาไม่ได้หยุดนิ่งขณะที่พยายามหลบหนีต่อไป ทว่าในชั่วขณะนั้น พื้นที่รอบตัวเขาก็บิดเบี้ยวและหวังหลินก็ไล่ตามมาทัน ดวงตาของชายชุดดำเป็นประกายก่อนจะแค่นเสียงเย็นและพ่นกลุ่มควันสีดำออกมา หลังจากควันสีดำปรากฏขึ้น มันก็เข้าโอบล้อมรอบตัวหวังหลินอย่างรวดเร็ว หลังจากทำเช่นนั้น ชายชุดดำก็ไม่รอช้า รีบเคลื่อนที่ผ่านคลื่นไอวิญญาณปีศาจที่ถาโถมเข้ามาและหายตัวไปไร้ร่องรอย ทันทีที่หวังหลินปรากฏตัว เขาก็ถูกล้อมรอบด้วยเมฆสีดำที่ชายชุดดำพ่นออกมา เมฆสีดำนี้เป็นพิษที่ร้ายแรงอย่างมาก เขาเริ่มรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาทันทีเมื่อแผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไป โดยไม่ลังเล มือของเขาประสานมุทราและกล่าวว่า "ลม!" สิ้นคำพูด พายุหมุนสายหนึ่งก็พุ่งผ่านเมฆสีดำ สร้างช่องว่างขึ้นมา ในขณะที่ช่องว่างกำลังจะปิดลง ร่างของหวังหลินก็เปลี่ยนเป็นกลุ่มควันสีเขียวและหลบหนีออกมาได้ หลังจากปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาเริ่มขยาดชายชุดดำคนนี้มากขึ้นไปอีก ชายชุดดำคนนี้มีมนตราและสมบัติมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ เหตุผลที่เขาจากไปคงเป็นเพราะตกใจในชื่อเสียงของหวังหลิน เขาคงเคยได้ยินเรื่องที่หวังหลินสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเทวะแม้จะพ่ายแพ้แต่ก็ยังมีสมบัติมากมายให้เลือกใช้ "แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเขามาจากสำนักใด แต่การที่เขาอยู่ที่นี่ได้ย่อมหมายความว่าเขามาจากดาวเทียนอวิ้น และรู้ดีว่าศิษย์ของเทียนอวิ้นจื่อทุกคนล้วนมีสมบัติช่วยชีวิต เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ และด้วยสติปัญญาของเขา เขาคงไตร่ตรองเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เขาคงตระหนักได้ว่าการจะฆ่าข้านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย จึงตัดสินใจถอยทัพ!" "ข้าจะปล่อยให้คนผู้นี้มีชีวิตอยู่ไม่ได้!" ดวงตาของหวังหลินเย็นเยียบ ก่อนจะรีบทะยานไล่ตามชายชุดดำไป ทั้งสองเคลื่อนที่ไล่กวดกันผ่านระลอกคลื่นแห่งไอวิญญาณปีศาจ ยิ่งลึกลงไปในคลื่นไอวิญญาณปีศาจมากเท่าใด วิญญาณปีศาจก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น พวกมันสามารถแปลงร่างได้หลายรูปแบบ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือพวกมันล้วนมีเขาอยู่บนศีรษะ ความแตกต่างของพลังในวิญญาณปีศาจเหล่านี้ขึ้นอยู่กับจำนวนเขาบนศีรษะของพวกมัน ตำแหน่งของหวังหลินและชายชุดดำไม่ได้อยู่ที่ใจกลางของไอวิญญาณปีศาจอีกต่อไป แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บริเวณชายขอบ ณ ที่แห่งนี้ วิญญาณปีศาจค่อนข้างอ่อนแอ นั่นคือเหตุผลที่ชายชุดดำสามารถเอาชีวิตรอดและดูดซับไอวิญญาณปีศาจได้ ในขณะที่ทั้งสองพุ่งผ่านคลื่นไอวิญญาณปีศาจ วิญญาณปีศาจมากมายก็โผล่ออกมา ทว่าพวกมันล้วนอ่อนแออย่างยิ่งและถูกทั้งสองทำลายเพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ ทุกครั้งที่วิญญาณปีศาจตายลง ไอวิญญาณปีศาจสายหนึ่งจะถูกดูดซับโดยผู้ที่ฆ่ามัน ในขณะที่ชายชุดดำกำลังหลบหนี เขาขมวดคิ้วแน่น ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวไปด้านข้างราวกับไร้กระดูก และในชั่วพริบตานั้น แสงสีดำสายหนึ่งก็เฉียดผ่านร่างของเขาไป ชายชุดดำแค่นเสียงเย็นขณะที่ร่างกายกลับคืนสู่สภาพปกติ จากนั้นเขาก็แผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปและพบว่าหวังหลินยังคงตามล่าเขาไม่เลิก "ไอ้เด็กเหลือขอ! หวังหลินผู้นี้ตามตื๊อข้าอย่างกับฝีในกระดูก ช่างน่ารำคาญนัก โดยเฉพาะใบมีดพระจันทร์เสี้ยวนั่น มันรวดเร็วเกินไป หากไม่ใช่เพราะข้าเตรียมตัวมาดี ข้าคงต้องรับมือลำบากแน่! หากไม่ใช่เพราะเขามีสมบัติคุ้มครองร่าง ไม่ว่าเขาจะมาจากสำนักไหน ข้าก็จะฆ่าเขาและช่วงชิงผลึกวิญญาณปีศาจมาให้ได้!" สีหน้าของชายชุดดำหม่นหมองลงพลางแค่นเสียงเย็น จากนั้นมือของเขาก็เริ่มประสานมุทรา และคลื่นไอวิญญาณปีศาจก็เริ่มกระจายตัวออกไปราวกับไม่กล้าเข้าใกล้เขา ยามนี้เริ่มมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากมือของเขาและวนเวียนอยู่รอบมือทั้งสองข้าง เขาาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกดมือลงบนหน้าอกทันที ในชั่วขณะที่มือสัมผัสกับหน้าอก ควันสีดำเหล่านั้นก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำเผยสีหน้าที่เจ็บปวดและดวงตากลายเป็นสีเลือด ในขณะนี้เขาดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง ราวกับกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอันแสนสาหัส เมื่อควันสีดำยังคงเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไปและเริ่มคำรามก้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเขาสั่นสะเทือนสวรรค์ และคลื่นไอวิญญาณปีศาจก็ถูกกดทับด้วยเสียงคำรามนั้น หากมองลงมาจากเบื้องบน จะเห็นว่าไม่มีไอวิญญาณปีศาจหลงเหลืออยู่ในรัศมี 1,000 ฟุตรอบตัวเขาเลย ไอวิญญาณปีศาจที่เคลื่อนไหวราวกับกองทัพม้านับหมื่นที่กำลังหวดตะบึงถูกกดดันกลับไป สร้างเป็นเขตมรณะกว้าง 1,000 ฟุตขึ้นมา ในวินาทีนั้น หวังหลินก็ตามมาทัน เขาหยุดยืนอยู่ห่างออกไป 1,000 ฟุตและจ้องมองชายชุดดำด้วยสายตาเย็นชา ชายชุดดำยืนอยู่ที่ใจกลาง ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองหวังหลินและกล่าวอย่างช้าๆ ว่า "เจ้าหาที่ตายเองนะ!" เมื่อสิ้นคำพูด เขาก็ยกมือซ้ายขึ้นและชี้ไปที่หวังหลิน สายใยของก๊าซสีดำเริ่มพุ่งออกมาจากมือซ้ายของเขาราวกับหนวดปีศาจ "มารต้องห้าม ผีสวรรค์ตนที่สี่ จงปรากฏ!" สิ้นคำนั้น สีหน้าแห่งความเจ็บปวดของเขาก็รุนแรงขึ้น ดวงตากลายเป็นสีเลือดเข้ม และเส้นเลือดเริ่มปูดโปนไปทั่วร่าง การปูดโปนนั้นเคลื่อนที่ไปมาทั่วร่างกายของเขา ดูประหลาดตายิ่งนัก ราวกับมีพลังลึกลับที่ไร้ขอบเขตพุ่งออกมาจากหน้าอกและจากแขนขวาเข้าสู่แขนซ้าย หนวดสีดำเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนก่อตัวเป็นร่างผีสลัว หลังจากร่างผีตนนี้ปรากฏขึ้น มันก็ได้แผดเสียงคำรามทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ถึงกระนั้น เสียงคำรามของมันก็ทำให้ไอวิญญาณปีศาจถอยรั้งออกไปอีกหลายสิบฟุต หวังหลินรีบถอยฉากออกไป แม้หูของเขาจะไม่ได้ยินเสียง แต่เขาสามารถรับรู้ถึงเสียงคำรามที่พยายามจะฉีกทึ้งสวรรค์ผ่านทางวิญญาณดั้งเดิมของเขา ชายชุดดำตะโกนก้อง "จงปลดปล่อย!" แม้จะเป็นเพียงคำสั้นๆ ทว่าเสียงของเขากลับสั่นเครือ นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมากมายเพียงใด เพียงสิ้นคำ ร่างผีนั้นก็พุ่งออกจากแขนของชายชุดดำ ดวงตาของมันเปล่งแสงปีศาจขณะจ้องมองหวังหลิน มันแสยะยิ้มก่อนจะพุ่งเข้าหาเขา ดวงตาของหวังหลินเป็นประกาย และด้วยความคิดเพียงชั่ววูบ กระบี่เซียนก็พุ่งออกมาเบื้องหน้า เพียงการตวัดครั้งเดียว กระบี่เซียนก็ส่งคลื่นพลังกระบี่ออกไป ทว่าร่างผีนั้นกลับอ้าปากและกลืนกินพลังกระบี่เข้าไปจนสิ้น ส่วนใบมีดพระจันทร์เสี้ยวนั้นพุ่งผ่านร่างผีไปโดยไม่สร้างความเสียหายใดๆ เมื่อมันพยายามจะโจมตีชายชุดดำ หนวดสีดำก็พันประสานกัน ก่อตัวเป็นชั้นป้องกันที่หนาแน่นเพื่อสกัดกั้นไม่ให้ใบมีดพระจันทร์เสี้ยวพุ่งเข้าไปได้