บทที่ 2581: สัตว์ประหลาดหนวด ผู้แปล: Nyoi-Bo Studio บรรณาธิการ: Nyoi-Bo Studio สัตว์ประหลาดตัวนั้นน่าเกลียดอย่างเหลือเชื่อ มันเหมือนหนอนยักษ์ แต่มีหนวดคล้ายเส้นผมจำนวนนับไม่ถ้วนเลื้อยออกมาจากด้านข้างของลำตัว มันคลานออกมาจากน้ำสีดำ ร่างกายของมันยังคงหยดของเหลวที่กัดกร่อนของทะเล เมื่อเสือขาวเห็นสัตว์ประหลาด สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไป มันคำรามขึ้นฟ้า อ้าปากกว้าง จากนั้นฝนเห็ดก็เริ่มกระหน่ำลงมาใส่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ เห็ดระเบิดใกล้สัตว์ประหลาด กลายเป็นเมฆสปอร์ยักษ์ลอยอยู่ในอากาศ เห็ดเริ่มงอกขึ้นบนหัวของงูทั่วบริเวณสปอร์ ขณะที่เห็ดเล็กๆ เติบโตขึ้น ร่างกายของงูก็ถูกดูดจนแห้ง พวกมันล้มลงกับพื้นราวกับฝุ่นผง ฟางชิงอวี่และเหล่าโจรสลัดจ้องมองการต่อสู้ด้วยดวงตาเบิกกว้าง พวกโจรสลัดหวาดกลัวมากและกรีดร้องว่า “ถ้าเห็ดของเราโตขึ้น มันจะดูดเราจนแห้งไปด้วยไหม” ทุกคนหวาดกลัว แต่ฮันเซิ่นก็ปลอบพวกเขาโดยกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง เห็ดบนหัวเราแตกต่างจากเห็ดที่รบกวนงูเหล่านั้น” ลูกเรือรู้สึกปลอดภัยขึ้นมากหลังจากที่ฮันเซิ่นพูดเช่นนั้น แม้ว่าความกังวลของพวกเขาก็ยังคงไม่หายไป สัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดตัวนั้นยืนอยู่กลางเมฆสปอร์เหล่านั้น และเมฆก็หนาแน่นที่สุดรอบๆ ตัวของสัตว์ประหลาด แต่ถึงกระนั้นมันก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากเห็ดที่ดูดพลังงาน สัตว์ประหลาดเคลื่อนที่ขึ้นเกาะ มันกินเห็ดจำนวนมาก และงูประหลาดก็เคลื่อนที่ตามมัน เสือขาวไม่สามารถทำอะไรเพื่อหยุดพวกมันได้ เสือขาวยังคงปล่อยฝนเห็ด แต่การโจมตีนั้นดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่องูตัวเล็กๆ เท่านั้น มันไม่สามารถทำอะไรกับสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวตัวนั้นได้ ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ประหลาดก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลยจนกระทั่งมันเมินเฉยต่อเสือขาวโดยสิ้นเชิง มันเพียงแค่ลากร่างมหึมาของมันไปยังป่าเห็ด มันอ้าปากกว้างและเริ่มขบเคี้ยวเพื่อกัดและกลืนกิน มันสามารถกลืนป่าได้หลายเอเคอร์ในเวลาไม่นาน ไม่ว่าเกาะนี้จะมีเห็ดมากแค่ไหน มันก็คงไม่เพียงพอที่จะระงับความหิวของสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ เสือขาวรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนั้น เสือขาวมุดหัวลงไปในดินและหายไป “ไม่จริงน่า มันหนีไปเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ?” ฟางชิงอวี่และคนอื่นๆ ไม่ได้คาดคิดเช่นนั้น แต่ในวินาทีต่อมา เสือขาวก็โผล่ออกมาใต้สัตว์ประหลาด กรงเล็บของมันฉีกเข้าที่ท้องของสัตว์ประหลาด ชั่วพริบตา ทุกคนคิดว่าเสือขาวได้เปรียบอย่างชาญฉลาด จากนั้นหนวดนุ่มดุจแพรไหมของสัตว์ประหลาดก็เคลื่อนไหว มันเอื้อมลงมาและมัดเสือขาวไว้ราวกับจ้งจื้อ เสือขาวต่อสู้และคำราม แต่มันก็ไม่สามารถหลบหนีจากหนวดเหล่านั้นได้ หนวดเล็กๆ เหล่านั้นดูเหมือนจะมีชีวิต พวกมันเลื้อยไปตามปาก หู ตา และจมูกของเสือขาว จากนั้นสิ่งลามกเหล่านั้นก็เริ่มเจาะเข้าไปในทุกช่องเปิด เสือขาวเริ่มส่งเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังกึกก้อง ทุกคนรู้สึกหนาวสะท้านขณะที่เฝ้าดูอยู่ ร่างกายของพวกเขามีขนลุกซู่ พวกเขาเคยเห็นคนถูกฆ่ามามากมาย และแม้แต่การดูคนถูกแยกส่วนก็ไม่ทำให้พวกเขาผงะ แต่การเห็นหนวดคล้ายเส้นผมเหล่านั้นเจาะเข้าไปในปาก หู ตา และรูจมูกของเสือขาว ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสั่นอย่างแท้จริง เสือขาวยังคงต่อสู้ มันพยายามกัดและฉีกหนวดคล้ายไหมให้ขาด แต่เมื่อหนวดขาดออกจากกันแล้ว พวกมันก็ยังคงเคลื่อนไหวได้เองราวกับหนอน เจาะเข้าไปในร่างกายของสิ่งมีชีวิตนั้น ภาพที่เห็นทำให้ผู้คนรู้สึกคันคะเยอ “เสี่ยวหง ไปช่วยมัน!” ฮันเซิ่นพูดกับนกน้อยสีแดง นกน้อยสีแดงบินไปและเปลวไฟก็เบ่งบานรอบตัวมัน เมื่อมันออกจากวาฬขาว มันก็กลายเป็นฟีนิกซ์เพลิง ไม่ว่ามันจะบินไปที่ใด เปลวไฟสีแดงก็ลุกขึ้นรอบตัวมันและเผาผลาญงูที่อยู่ใกล้เคียง เปลวไฟสีทองพุ่งออกมาจากปากของนกน้อยสีแดง เปลวไฟตกลงบนหนวดคล้ายไหมและเผามันให้กลายเป็นธุลี เสือขาวได้รับการช่วยเหลือและปลดปล่อยจากการพันธนาการที่พันรอบตัวมัน สัตว์ประหลาดดูเหมือนจะหวาดกลัวเปลวไฟฟีนิกซ์ของนกน้อยสีแดง มันหยุดกินเห็ด หมุนตัวกลับ และใช้ดวงตาบนหน้าผากจ้องมองนกน้อยสีแดง นกน้อยสีแดงกรีดร้องเสียงดัง มันกระพือปีก ส่งเปลวไฟฟีนิกซ์โหมกระหน่ำเข้าใส่สัตว์ประหลาดราวกับพายุเพลิง หนวดนับไม่ถ้วนของสัตว์ประหลาดพันรอบตัวมันอย่างกะทันหัน ก่อตัวเป็นเกราะทรงกลม เปลวไฟฟีนิกซ์ตกลงบนเกราะที่ก่อตัวขึ้นใหม่และเริ่มเผาผลาญมัน แต่เปลวไฟทะลุผ่านได้เพียงชั้นนอกเท่านั้น ยังมีอีกหลายชั้นอยู่ข้างใน ไฟเผาไหม้ลึกลงไป แต่หนวดดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ดูเหมือนว่าจะไม่มีการเผาไหม้ใดๆ เพียงพอ ผ่าง! นกน้อยสีแดงกำลังเผาผลาญสัตว์ประหลาดอย่างมีความสุข เมื่อจู่ๆ หอกขนาดใหญ่ที่คล้ายภูเขาก็พุ่งออกมาจากใต้โขดหิน หอกพุ่งเข้าใส่นกน้อยสีแดงก่อนที่มันจะทันได้ตอบโต้ และส่งนกน้อยสีแดงปลิวกระเด็นไปท่ามกลางหมอกควันของการระเบิดเพลิง ฮันเซิ่นมองดูใกล้ๆ และพบว่าหอกยักษ์นั้นก่อตัวขึ้นจากหนวดที่เล็กกว่าของสัตว์ประหลาด หลังจากที่นกน้อยสีแดงโดนโจมตี เปลวไฟของมันก็ดูเหมือนจะอ่อนแอลง มันกรีดร้องด้วยความโกรธ และเมื่อมันกรีดร้อง พลังและความแข็งแกร่งของเปลวไฟก็กลับคืนมา มันพุ่งกลับเข้าสู่การต่อสู้กับสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดขยับหนวดไหมของมัน ปล่อยให้พวกมันเลื้อยพันกัน ปีกจำนวนมากก่อตัวขึ้นรอบตัวสัตว์ประหลาด และปีกเหล่านั้นก็เริ่มกระพือพร้อมกันเพื่อให้ร่างกายของสิ่งมีชีวิตนั้นบินได้เร็วมาก มันไม่ช้ากว่านกน้อยสีแดงเลย สัตว์ประหลาดและนกน้อยสีแดงไล่ล่ากันกลางอากาศ หนวดไหมบนตัวสัตว์ประหลาดดูเหมือนจะมีมากมายนับไม่ถ้วน และพวกมันสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ทุกรูปแบบ พวกมันสามารถสร้างเป็นโล่และอาวุธได้ตามที่ต้องการ ไฟของนกน้อยสีแดงสามารถผลักดันหนวดเหล่านั้นได้ชั่วคราว แต่ไม่เคยสร้างความเสียหายที่ยั่งยืนได้เลย งูประหลาดจำนวนมากยังคงมุ่งหน้ามายังเกาะ และเสือขาวก็ยังคงอยู่ที่นั่นเพื่อจัดการกับพวกมัน แต่พวกมันก็ยังมีจำนวนมากเกินไป และไม่ว่าจะมีกี่ตัวที่ถูกฆ่า ก็จะมีตัวใหม่ๆ ปรากฏขึ้นมาอีก พวกมันปฏิเสธที่จะถอยออกจากเกาะ “ใครก็ตามที่เป็นระดับราชาขึ้นไปควรออกไปช่วย” ฮันเซิ่นกล่าว จากนั้นเขาก็เรียกชุดคลุมวิญญาณราชาพยัคฆ์มาสวมและรีบออกจากวาฬขาว เปาเอ๋อร์กระโดดขึ้นบนบ่าของฮันเซิ่นเพื่อไปกับเขา กู่ชิงเฉิงและเอลิเซียน มูนก็ไปกับเขาด้วย อัศวินราชันย์สุดขีดและโจรสลัดก็ออกไปต่อสู้ด้วย พวกเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย และไม่มีใครคิดซ้ำสองเกี่ยวกับการออกไปต่อสู้ แต่ฮันเซิ่นไม่ได้ตามฝูงงู เขาตรงไปหานกน้อยสีแดงและสัตว์ประหลาดที่ยังคงต่อสู้กันอยู่กลางท้องฟ้า ร่างกายของเขาส่องแสงระยิบระยับราวกับรุ้งกินน้ำขณะที่เขากำลังบินเข้าหาสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดตอบสนองต่อการเข้าใกล้ของเขาอย่างรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ มันยังคงต่อสู้กับนกน้อยสีแดง แต่มันก็ยังสร้างหนวดเพิ่มขึ้นอีกมากมายที่ก่อตัวเป็นโล่เพื่อหยุดการกัดกร่อนที่เกิดจากแสงสีรุ้ง ขณะที่แสงสีรุ้งหลอมละลายโล่ชั่วคราวอย่างรวดเร็ว หนวดเหล่านั้นก็สามารถสร้างโล่ใหม่ได้ทันที มันจะทำเช่นนี้ต่อไปจนกว่าแสงสีรุ้งที่ฮันเซิ่นปล่อยออกมาจะหมดลง เมื่อฮันเซิ่นเข้าใกล้สัตว์ประหลาด หนวดเหล่านั้นก็ก่อตัวเป็นค้อนขนาดใหญ่ที่พยายามจะโจมตีเขา ฮันเซิ่นหมุนตัวกลางอากาศราวกับฟีนิกซ์เพื่อหลบหลีกค้อน เขาสาดแสงสีรุ้งไปทั่วร่างกาย แต่แสงสีรุ้งถูกบล็อกด้วยโล่หนวดอีกชั้นหนึ่ง แม้ว่าสัตว์ประหลาดจะต่อสู้กับศัตรูสองตัว แต่มันก็รับมือกับการโจมตีของฮันเซิ่นและนกน้อยสีแดงได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ