บทที่ 1814 - ฟาร์มเพาะเลี้ยงที่ล้มเหลว มู่ฟานสวมกอดถังเยว่ทันทีที่พูดจบ ถังเยว่ตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธอ้อมกอดที่เป็นมิตรของมู่ฟาน ในขณะเดียวกัน จ้าวหมานเยี่ยนรู้สึกไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นสาวงามผู้สุขุมคนนี้ยอมให้มู่ฟานฉวยโอกาสจากเธอได้ง่ายๆ โดยเฉพาะตอนที่หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอเบียดชิดกับหน้าอกของมู่ฟานขนาดนั้น! ไอ้คนโง่นั่นไปหัดจีบสาวเก่งกว่าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!? "ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" ถังเยว่ถามด้วยความแปลกใจ เธอไม่ได้เจอมู่ฟานเลยหลังจากถูกย้ายมาที่ภูเขาหนานซี ทั้งสองอาจจะสัญญาว่าจะนัดเจอกันทุกครั้งที่โทรคุยกัน แต่ดูเหมือนว่าต่างฝ่ายต่างก็ยุ่งกับภารกิจของตัวเอง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถังเยว่ยุ่งมาก ภูเขาหนานซีมีความซับซ้อนกว่าภูเขาเป่ยอวี่มาก ถังจงกำลังมีปัญหาในการควบคุมสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายหนานซีในฐานะหัวหน้าสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายหลิงอิน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหน่วยผู้บังคับใช้กฎหมายหนานซีอยู่ภายใต้สังกัดสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายหลิงอินจริงๆ เขาจึงไม่คิดจะปล่อยให้ที่นี่จัดการกันเอง เขาจึงส่งถังเยว่มาที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นระเบียบเรียบร้อย จูหมินเป็นลูกชายของหัวหน้าสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายหนานซี ถังเยว่เอือมระอากับเขามาก เขาเพิ่งจะบรรลุระดับการบ่มเพาะในปัจจุบันหลังจากถูกป้อนทรัพยากรจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มาจากสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมาย ทรัพยากรของสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายควรจะถูกจัดสรรให้กับผู้บังคับใช้กฎหมายและผู้บังคับใช้กฎหมายฝึกหัดที่มีพรสวรรค์โดดเด่น คนอย่างจูหมินไม่สมควรได้รับอะไรเลย! "ฉันบังเอิญผ่านมาแถวเมืองนี้พอดี เราเลยแวะหาอะไรกินเพราะค่อนข้างหิว ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณถังเยว่มาปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่นี่" มู่ฟานกล่าว เขาไม่ได้เอ่ยถึงอสูรโทเท็มต่อหน้าคนนอก มู่ฟานยังคงแทบไม่เชื่อว่าเขาจะมาเจอถังเยว่ที่นี่ มันเหมือนกับการได้พบรักแรกในเมืองที่ไม่คุ้นเคย เหมือนกับว่าเขาคงจะทิ้งความเมตตาของสวรรค์ไปหากเขาไม่ใช้เวลาร่วมกับเธอหลังจากโชคชะตาชักพามาให้พบกันเช่นนี้ "อืม มีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้น... นั่นเพื่อนของเธอหรือเปล่า... โอ้ แม่หนูหลิงหลิงก็มาด้วย!" ถังเยว่หันกลับไปเห็นหลิงหลิงในทันที "พี่ถังเยว่" หลิงหลิงขานรับ ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของหนูน้อยปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างประหลาดใจ เลิ่งชิงกับถังเยว่สนิทกันมาโดยตลอด หลิงหลิงเองก็มักจะไปเยี่ยมเยียนสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายหลิงอินอยู่บ่อยครั้ง "โตขึ้นจนกลายเป็นสาวสวยขนาดนี้แล้วนะ" ถังเยว่เดินเข้าไปหาหลิงหลิงแล้วจูบที่หน้าผากของเธอ "พี่ถังเยว่ หยุดเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ" หลิงหลิงหน้าแดงด้วยความอาย จ้าวหมานเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะจิบแก้วของเขาเมื่อเห็นริมฝีปากแดงระเรื่อของถังเยว่จูบที่หน้าผากของหลิงหลิง เขาลดสายตาลงช้าๆ แล้วจ้องมองไปที่หน้าอกของถังเยว่ ช่างใหญ่ ช่างกลมกลึง ช่างเต่งตึง และช่างงดงามเหลือเกิน! มู่ฟานแนะนำถังเยว่ให้รู้จักกับเจียงเส้าซวี่และเจ้าคนลามกจ้าว ถังเยว่ยิ้มแสดงให้เห็นว่าเธอรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งคู่ก็อยู่ในทีมชาติที่คว้าแชมป์การแข่งขันมหาวิทยาลัยโลกให้กับประเทศ อย่างไรก็ตาม เธอจำจ้าวหมานเยี่ยนแทบไม่ได้เลย เพราะเขาไปศัลยกรรมใบหน้ามาเพื่อไม่ให้ตระกูลจ้าวรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่! "นี่คือผู้ช่วยของฉัน หลี่ตง ส่วนนี่คือเด็กฝึกงาน จูหมิน" ถังเยว่กล่าว "ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ ผมหลี่ตงจากตระกูลตาลี่ ขณะนี้กำลังช่วยงานรองหัวหน้าสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายภูเขาหนานซี ผมได้ยินคนของผมที่จุดตรวจบอกว่ามีจอมเวทกลุ่มหนึ่งเข้ามาในเมือง คงหมายถึงพวกคุณสินะ" หลี่ตงทักทายอย่างเป็นกันเอง "ใช่ มู่ฟานเป็นคนขี้แส่ เขาชอบไปทุกที่ที่มีปัญหา" เจียงเส้าซวี่เหลือบมองมู่ฟานด้วยสายตาดูแคลน มู่ฟานถูจมูกแล้วพูดว่า "ฉันเป็นงั้นเหรอ?" หลิงหลิงและจ้าวหมานเยี่ยนพยักหน้าพร้อมกัน "เขาเรียกว่าสัญชาตญาณนักล่า ฉันช่วยไม่ได้หรอก นักล่าจะกังวลที่สุดเวลาไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะนั่นหมายความว่าไม่มีงานสำหรับพวกเรา ไม่เห็นด้วยเหรอหลิงหลิง?" มู่ฟานยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ หลิงหลิงพยักหน้า มู่ฟานพูดไม่ผิดเรื่องนั้น นักล่าหลายคนมักจะติดตามสหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายไปไหนมาไหน เพราะนั่นมักหมายความว่าพวกเขาจะได้รับเควสต์ที่มีรางวัลสูงทันทีที่มีประกาศออกมา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" มู่ฟานถามถังเยว่ "มีสัตว์มีพิษชนิดหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ มีคนล้มป่วยมากกว่าร้อยคน เรายังหาวิธีรักษาหรือยาแก้พิษไม่ได้เลย นายกเทศมนตรีของเมืองติดต่อสมาคมจอมเวท ซึ่งตัดสินใจให้สหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายเข้ามาดูแลหลังจากประเมินสถานการณ์แล้ว" ถังเยว่อธิบาย "พิษที่ติดต่อได้เป็นสิ่งที่น่ารำคาญที่สุด มันสามารถกลายเป็นโรคระบาดได้ง่ายถ้าจัดการไม่ดี" หลิงหลิงพึมพำ "ใช่ สมาคมจอมเวทก็กังวลว่ามันอาจกลายเป็นโรคระบาดเช่นกัน ทุกคนต่างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้หลังจากเกิดโรคระบาดที่หางโจว" ถังเยว่เห็นด้วย "คุณเจอสัตว์ตัวที่เป็นต้นเหตุของพิษหรือยัง? ถ้าหาแหล่งที่มาของพิษเจอ คุณก็แก้ปัญหาไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว" มู่ฟานกล่าว "เฮ้อ เรามีโอกาสจะจับมันได้เย็นวันนี้ แต่เจ้าคนโง่คนหนึ่งปล่อยให้มันหนีไปเพราะความผิดพลาดงี่เง่า" ถังเยว่พูด มู่ฟานเหลือบมองผู้ชายที่ชื่อจูหมิน เขารู้สึกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นพวกหยิ่งยโส ปกติแล้วถังเยว่เป็นคนอารมณ์ดีและมีความอดทนกับนักเรียนสูงมาก เห็นได้ชัดว่าเธอคงเอือมระอากับจูหมินจริงๆ ถึงได้ผูกใจเจ็บกับเขาขนาดนี้ "ต้องการให้พวกเราช่วยไหม?" มู่ฟานถาม จ้าวหมานเยี่ยนกลอกตาในทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของมู่ฟาน ไม่ใช่ว่ามู่ฟานสัญญากว่าจะช่วยเขาหาอสูรโทเท็มหรอกเหรอ? ทำไมถึงเสนอตัวไปช่วยอดีตอาจารย์สาวสวยของเขาแทนล่ะเนี่ย? "สหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายต้องการความช่วยเหลือจากคนนอกอย่างพวกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?" จูหมินขัดขึ้นอย่างเย็นชาเมื่อเขาหาโอกาสพูดได้ สหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายมักจัดการกับเรื่องลับเฉพาะ จูหมินเชื่อว่าไม่เหมาะสมที่ถังเยว่จะเปิดเผยข้อมูลมากมายให้กับคนอื่น "ไม่ต้องไปสนใจเขา" ถังเยว่หักหน้าคำพูดของจูหมินทันที จูหมินโกรธจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีเดียวกับผักบนโต๊ะ "หลิงหลิง ช่วยฉันตามหาสัตว์มีพิษนั่นหน่อยสิ น่าจะไม่ใช้เวลานานหรอกนะ" ถังเยว่กล่าว "แน่นอนค่ะ!" —— ถังเยว่พาพวกเขาไปที่โรงน้ำชาใกล้ทะเลสาบหลังจากมื้อค่ำ เธอไม่ได้พาผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองมาด้วย เพื่อจะได้อธิบายทุกอย่างโดยละเอียดให้หลิงหลิงฟัง ทั้งหลิงหลิงและมู่ฟานต่างเป็นยอดนักล่าระดับเจ็ดดาว สหภาพผู้บังคับใช้กฎหมายเป็นองค์กรภายใต้รัฐบาล พวกเขามักจะลำบากในการจัดการกับสถานการณ์ที่คลุมเครือบางอย่าง ซึ่งนักล่าที่มีประสบการณ์มักจะทำได้ดีกว่า "พี่ถังเยว่ พี่บอกว่าสัตว์มีพิษอาจจะซ่อนตัวอยู่ในถ้ำบนเกาะรุ่งอรุณหรือคะ?" หลิงหลิงถาม "อืม มีชาวต่างชาติผู้ร่ำรวยคนหนึ่งซื้อเกาะนี้เมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน มันถูกเปลี่ยนเป็นฟาร์มเพาะเลี้ยงสำหรับนกไร้ขน ฝึกพวกมันให้กลายเป็นพาหนะสำหรับทหารรับจ้าง แต่แผนของเขาล้มเหลวและเขาก็ล้มละลายไปเมื่อสิบปีก่อน รัฐบาลไม่ได้เข้ามาดูแลเกาะ ฟาร์มแห่งนั้นจึงกลายเป็นพื้นที่รกร้าง นกไร้ขนเหล่านั้นก็กลายเป็นอสูรปีศาจป่าในที่สุดเมื่อไม่มีใครควบคุมพวกมัน ดังนั้นเกาะนี้จึงเป็นเหมือนรังขนาดใหญ่ของเหล่าอสูรปีศาจ เราพยายามไล่ล่าสัตว์มีพิษบนเกาะรุ่งอรุณแล้ว แต่นกไร้ขนพวกนั้นมีสัญชาตญาณในการปกป้องถิ่นที่อยู่สูงมาก..."