ตอนที่ 2404: การส่งภารกิจระดับ S “ภูเขาคุมขังอยู่ในเขตอำนาจของสมาคมผู้คุมกฎ ผมพนันได้เลยว่าต้องมีใครบางคนในสมาคมฯ ไฟเขียวให้เขาสร้าง ‘อาณาจักร’ ขึ้นที่นั่น” ม่อฟานเอ่ยบอกเฟิงหลี “ช่วงนี้ฉันก็เริ่มได้กลิ่นอะไรแปลกๆ เหมือนกัน แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้ เป็นความผิดพลาดของฉันเอง” เฟิงหลีถอนหายใจ “ลู่คุนน่าจะมีโครงการอื่นๆ อีก ผมหวังว่าคุณจะช่วยจัดการส่วนที่เหลือด้วย” ม่อฟานกล่าวต่อ “วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง เรื่องนี้คงต้องขอแรงจากแม่สาวนักล่าตัวน้อยของคุณด้วย” เฟิงหลีพยักหน้า เฟิงหลีรวบรวมหลักฐานมาได้บ้างแล้ว แต่มันพิสูจน์ได้เพียงว่ามีหนอนบ่อนไส้ในสมาคมผู้คุมกฎคอยอำนวยความสะดวกและมอบสิทธิพิเศษต่างๆ ให้กับภูเขาคุมขัง มันเป็นเพียงเรื่องของการติดสินบน เฟิงหลีจึงไม่มีเบาะแสเลยว่าความจริงคืออะไร เขาเพิ่งจะรู้ว่าเรื่องราวมันร้ายแรงถึงเพียงนี้ก็ตอนที่ม่อฟานขุดรากถอนโคนความชั่วร้ายนี้ออกมา เฟิงหลีต้องยอมรับว่าการปลอมตัวเป็นมนุษย์ของลู่คุนนั้นไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็นบทบาทในตระกูลลู่หรือผลงานในหน้าที่การงาน ผลก็คือทั้งเหล่านักล่าและสมาคมผู้คุมกฎต่างก็ไม่มีใครระแคะระคายเขาเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลู่คุนอาจจะยังคงลอยนวลอยู่ หากไม่ใช่เพราะจดหมายภารกิจที่ทิ้งไว้โดยนักล่าอาวุโสเหลิ่ง! --- ม่อฟานอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ลู่เจิ้งซินและลู่ชิงเหยาฟังหลังจากเขากลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ ทั้งสองไม่ได้แสดงท่าทียินดีกับข่าวนี้เท่าไหร่นัก สาเหตุหลักเป็นเพราะในขณะที่ม่อฟานยุ่งอยู่กับการกำจัดลู่คุน พวกเขาก็ได้เข้าไปตรวจสอบสถานที่บางแห่งที่พวกเขาสงสัยมาตลอด พวกเขามุดเข้าไปในห้องใต้ดินลับในคฤหาสน์ส่วนตัวของลู่คุน และได้พบกับชายคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ชายคนนั้นถูกทรมานอย่างทารุณในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ใบหน้าของเขายังคงค้างอยู่ในท่าทางที่เจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัสในตอนที่ขาดใจตาย หลังจากตรวจสอบเปรียบเทียบดูแล้ว พวกเขาก็พบว่าชายที่ตายอยู่ในห้องใต้ดินนั้นคืออาแท้ๆ ของพวกเขา! กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ปีศาจแดงไม่ได้สวมรอยเข้าไปในร่างของลู่คุน แต่มันกักขังลู่คุนเอาไว้แล้วค่อยๆ สูบซึมความทรงจำและพฤติกรรมของเขาเป็นเวลานานเพื่อเข้ามาแทนที่ พวกเขาสามารถจินตนาการได้เลยว่าอาของพวกเขาต้องผ่านการถูกทรมานมาขนาดไหน ในขณะที่ปีศาจตนหนึ่งคอยเลียนแบบและเรียนรู้พฤติกรรมของเขาเพียงเพื่อจะเข้ามาแทนที่ตัวเขา! “ไม่ว่าจะยังไง ก็ขอบคุณมากที่ช่วยกำจัดปีศาจตนนั้นให้เรา!” ลู่ชิงเหยายังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ เธอรู้สึกสยดสยองเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา คนรุ่นหลังของตระกูลลู่รอดมาได้ก็เพราะปีศาจแดงยังคงพึ่งพาการปลอมตัวของมันอยู่ แต่เมื่อใดที่มันแข็งแกร่งพอ ตระกูลลู่ทั้งตระกูลจะต้องพินาศย่อยยับอย่างแน่นอน! ม่อฟานเคยเห็นสิ่งมีชีวิตสุดโต่งไม่กี่ชนิดที่สามารถก่อภัยพิบัติร้ายแรงได้ และปีศาจแดงก็เป็นหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน! ม่อฟานรู้สึกโล่งอกที่เขาสามารถกำจัดปีศาจแดงได้ทันเวลาก่อนที่มันจะสายเกินไป “ฉันบอกพี่แล้วไงว่าลู่อี้หลินถูกฆ่าเพราะเขาพยายามจะใส่ร้ายม่อฟานก่อน แต่ไม่มีใครในตระกูลเชื่อฉันเลย ครั้งนี้เป็นม่อฟานที่ช่วยป้องกันภัยพิบัติครั้งใหญ่ให้เรา ทั้งที่มีเรื่องบาดหมางกันในอดีต!” ตอนนี้ลู่เจิ้งซินมีความเชื่อมั่นในตัวม่อฟานอย่างเต็มเปี่ยม ภูเขาคุมขังเป็นทรัพย์สินของตระกูลลู่ หากเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นที่นั่น พวกเขาต้องรับผิดชอบทั้งหมด ลู่คุนนั้นเลือดเย็น ในขณะที่ดยุกแห่งสยามก็ป่าเถื่อนและโหดร้าย ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรอีกหากความลับของภูเขาคุมขังถูกเปิดเผยออกมา? แล้วตระกูลลู่จะรักษาชื่อเสียงในสังคมเอาไว้ได้อย่างไร? “จริงที่ตอนแรกฉันมีอคติต่อคุณ ฉันขอโทษด้วยค่ะ” ลู่ชิงเหยากล่าวขอโทษม่อฟานทันที ม่อฟานโบกมือไปมา เขาไม่ได้ใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ม่อฟานยอมช่วยก็เพราะทั้งสองคนประพฤติตัวดี พวกเขาไม่ใช่พวกที่จะตามกัดเขาให้ตายเพียงเพราะความขัดแย้งเก่าๆ ที่เขามีกับตระกูล ม่อฟานระวังพวกที่ไร้เหตุผลซึ่งยังดึงดันว่าเขาฆาตกรรมลู่อี้หลินมากกว่า หากเป็นกรณีนั้น ม่อฟานก็คงไม่สนหรอกว่าตระกูลลู่จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร! “บอกเราได้เลยนะถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร ปู่ของเราไปต่างประเทศอยู่ในช่วงนี้ แต่เราก็ยังมีอำนาจตัดสินใจในบางเรื่องอยู่บ้าง” ลู่ชิงเหยาบอกเขา “งั้นผมก็ไม่เกรงใจละนะ ตระกูลของคุณเป็นเจ้าของตลาดคุนซานใช่ไหม?” ม่อฟานถามออกไปตรงๆ หลิวหรูเป็นเพียงเจ้าของที่ดินส่วนหนึ่งในตลาด แต่ตระกูลลู่คือเจ้าของที่แท้จริงของพื้นที่แถบนั้น “เราไม่ได้เป็นเจ้าของแค่ตลาดคุนซานหรอก ทุกตลาดตั้งแต่กวางโจวไปจนถึงเทียนจินตามแนวชายฝั่งล้วนบริหารจัดการโดยตระกูลลู่และรัฐบาล!” ลู่ชิงเหยากล่าวอย่างภาคภูมิใจ “โอ้โห...” ม่อฟานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พวกคนรวยนี่มันจะสุดยอดเกินไปแล้ว! “คือว่า ผมกำลังตามหาดวงวิญญาณ กระดูก และสายเลือดที่เข้ากันได้สำหรับอสูรอัญเชิญหมาป่าตัวเก่าของผม ผมได้ขอให้พ่อค้าเก่าแก่ในตลาดช่วยรวบรวมให้แล้ว แต่ผมไม่ค่อยมั่นใจในประสิทธิภาพและแหล่งที่มาของเขาสักเท่าไหร่” ม่อฟานสารภาพ “ทำไมคุณไม่เขียนสิ่งที่คุณต้องการมาล่ะ ฉันจะให้ตลาดทั้งสามสิบหกเมืองช่วยรวบรวมให้คุณในราคาส่วนลด แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจเรื่องการเงินมากนัก ดังนั้นค่าใช้จ่าย...” ลู่ชิงเหยากล่าว “พี่ครับ เราจ่ายให้ได้อยู่แล้ว ว่าแต่ อสูรอัญเชิญของคุณอยู่ในระดับไหนเหรอ?” ลู่เจิ้งซินขัดจังหวะขึ้นมา “ระดับจอมราชันย์” ม่อฟานบอกเขา สีหน้าของลู่เจิ้งซินเปลี่ยนไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “ไม่เป็นไร ผมจะจ่ายค่าของเอง แค่พวกคุณช่วยรวบรวมวัตถุดิบให้ผมก็ถือว่าช่วยได้มากแล้ว” ม่อฟานยิ้มอย่างปลอบโยน ลู่ชิงเหยาค้อนใส่พี่ชายของเธอ เขาไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ม่อฟานอยู่ในระดับไหนแล้ว? มันชัดเจนอยู่แล้วว่าม่อฟานต้องต้องการทรัพยากรระดับจอมราชันย์! เขาโง่ขนาดที่คิดว่าม่อฟานจะตามหาแค่หนังสัตว์ระดับทาสรับใช้หรือกระดูกสัตว์ระดับนักรบงั้นเหรอ?! “ทรัพยากรระดับจอมราชันย์นั้นหายากมาก ต่อให้เราจะมีแหล่งหาของก็ตาม แต่มันก็คงต้องใช้เวลาสักพัก เมื่อเราได้ของครบแล้ว ฉันจะส่งไปที่ภูเขาฟานเสวี่ยให้ แบบนี้โอเคไหมคะ?” ลู่ชิงเหยาถามเขา “ได้สิ ขอบคุณมาก!” ม่อฟานพยักหน้า ม่อฟานสัญญาว่าจะช่วยให้เจ้าหมาป่าเฒ่าวิวัฒนาการ เขาไม่มีเจตนาจะผิดคำพูด ตอนนี้เขาสามารถรับประกันธาตุที่สี่ในระดับมหาเวทได้แล้ว เขาจึงไม่ต้องการเงินจำนวนมากในอนาคตอันใกล้ และสามารถนำเงินไปใช้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเจ้าหมาป่าเฒ่าได้ ท้ายที่สุดแล้ว อสูรพันธสัญญาตัวที่สองของเขาก็เป็นเพียงแม่นางงูน้อยที่วันๆ เอาแต่ทำตัวออดอ้อน... --- ม่อฟานเขียนรายการทรัพยากรลงไปมากมาย เผ่าพันธุ์หมาป่าอาจจะพบเห็นได้ทั่วไปในป่าและภูเขา แต่หมาป่าระดับจอมราชันย์นั้นยังถือว่าค่อนข้างหายาก เมื่อพิจารณาถึงความยากลำบากในการหาหยกวิญญาณที่เหมาะสมให้กับเจ้าหมาป่าเฒ่า ม่อฟานจึงมุ่งหน้าไปยังสมาคมนักล่าในเซี่ยงไฮ้เพื่อส่งภารกิจระดับ S มีส่วนประกอบสำคัญสามอย่างสำหรับอสูรอัญเชิญในการวิวัฒนาการ นั่นคือ ดวงวิญญาณ กระดูก และสายเลือด เขาอาจจะได้รับกระดูกและสายเลือดผ่านความช่วยเหลือของตระกูลลู่และเส้นสายของพ่อค้า แต่โอกาสที่จะซื้อหยกวิญญาณที่เหมาะสมได้นั้นแทบจะเป็นศูนย์ ภารกิจระดับ S ที่ม่อฟานส่งไปก็คือ "ล่าหมาป่าระดับจอมราชันย์และนำหยกวิญญาณที่สมบูรณ์ของมันมา"