บทที่ 2427 - หลวนและหงส์ร่วมมือกัน มู่หนิงเสวี่ยรู้เรื่องความสามารถของมู่อิ่นเฟิงอยู่บ้าง น่าเสียดายที่ลูกธนูของเธอไม่ได้ปลิดชีพมู่อิ่นเฟิงในทันที มิเช่นนั้นอีกฝ่ายคงไม่มีโอกาสได้ทำพิธีเกิดใหม่ มู่หนิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอไม่ได้กังวลมากนัก หนทางยังอีกยาวไกล ตระกูลมู่คงไม่ถูกโค่นล้มง่ายๆ อย่างไรก็ตาม ถึงเวลาที่เธอต้องสะสางบัญชีแค้นกับคนบางคนแล้ว! หนานหรงนีมาที่นี่เพื่อดูมู่หนิงเสวี่ยหลั่งเลือด เธอหลงลืมไปว่าตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้ามู่หนิงเสวี่ย หากปราศจากการคุ้มครองของมู่อิ่นเฟิง เธอก็ไม่ต่างอะไรกับมู่ถิงอิง! “ในเมื่อเจ้าชอบธนูผลึกน้ำแข็งมากขนาดนี้ ในฐานะเพื่อนกันมาหลายปี ข้าจะขอมอบมันให้เจ้าด้วยตัวเองก็แล้วกัน” มู่หนิงเสวี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจ เธอน้าวสายธนูอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ใส่พลังทั้งหมดลงไป ลูกธนูธรรมดาพุ่งทะยานผ่านอากาศราวกับอุกกาบาตน้ำแข็งหลังจากที่มู่หนิงเสวี่ยปล่อยสาย มันดูงดงามเมื่อมองจากที่ไกลๆ แต่เมื่อมันพุ่งเข้ามาใกล้กลับน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด! ลูกธนูปักเข้าที่ท้องของหนานหรงนีและส่งร่างเธอปลิวไปกระแทกกับหน้าผาที่เป็นส่วนหนึ่งของยอดเขาที่พังทลาย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วร่างของหนานหรงนี รวมถึงใบหน้าที่ดูใสซื่อของเธอด้วย ลูกธนูที่ปักคาอยู่ที่ท้องของหนานหรงนีตรึงเธอไว้กับหน้าผา เธอถูกแขวนไว้บนหน้าผาราวกับผีเสื้อที่ถูกเข็มหมุดปักไว้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย รอยร้าวขนาดใหญ่แผ่กระจายไปทั่วหน้าผาเบื้องหลังเธอราวกับใยแมงมุมยักษ์ ใบหน้าของหนานหรงนีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ในที่สุดเธอก็กรีดร้องออกมาด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส ซึ่งดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา — หนานหรงนียังไม่ตาย มู่หนิงเสวี่ยเพียงแค่ตรึงเธอไว้กับหน้าผาด้วยลูกธนูเท่านั้น หน้าผานั้นหันไปทางอาคารหลัก สมาชิกทุกคนของตระกูลมู่ในอาคารหลักต่างมองเห็นเธอได้ ภาพที่น่าขนลุกนี้สร้างความหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลังของพวกเขา! ในเวลานี้คงไม่มีใครในตระกูลมู่ที่ไม่รู้จักมู่หนิงเสวี่ยอีกแล้ว ทว่าผู้คนส่วนใหญ่จำได้เพียงความงามอันตราตรึงของเธอ พวกเขาไม่เคยเห็นเธอทำเช่นนี้มาก่อน ทั้งโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีขณะที่เธอระบายโทสะใส่หญิงสาวที่ทรยศเธอ เธอคือเทพธิดาแห่งภูเขาน้ำแข็งที่แท้จริง! มู่หนิงเสวี่ยไม่ได้ไล่ตามมู่อิ่นเฟิงไป เธอรู้ดีว่ามู่อิ่นเฟิงกำลังไปหาใคร: ชายที่เป็นผู้รับผิดชอบในการส่งเธอลงสู่ขุมนรก! สำหรับหนานหรงนี มู่หนิงเสวี่ยสามารถปล่อยเธอแขวนไว้บนหน้าผาก่อนได้ พี่น้องคู่นั้นจะมาช่วยเธอลงไปก็ได้ถ้าต้องการ! — บาดแผลที่ท้องของหนานหรงนีเริ่มแข็งตัวและเลือดหยุดไหล ความเจ็บปวดกำลังจางหายไป แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นผู้คนในอาคารหลักกำลังจ้องมองเธอ ความเจ็บปวดในหัวใจของเธอก็รุนแรงกว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลร้อยเท่า เธอเต็มใจที่จะถูกฆ่าตายด้วยลูกธนูมากกว่าที่จะถูกแขวนไว้บนหน้าผาและถูกทำให้อับอายเช่นนี้ ในอดีตไม่มีใครกล้าเรียกเธอว่าคนทรยศ แต่ตอนนี้เธอได้ยินคนบางคนหัวเราะเยาะเธอ ทำไมมู่หนิงเสวี่ยถึงทิ้งมู่ถิงอิงไว้หลังจากสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้ แต่กลับตรึงเธอไว้บนหน้าผาให้ทุกคนเห็น? มันคือบทลงโทษสำหรับการเป็นคนทรยศ! — จอมเวทระดับซูเปอร์ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานในการข้ามเขาหนึ่งหรือสองลูก มู่อิ่นเฟิงไม่กล้าต่อสู้กับมู่หนิงเสวี่ยและธนูผลึกน้ำแข็งของเธอเพียงลำพัง เธอรีบกลับมาพร้อมกับกำลังเสริม มู่เฟยหลวนคือผู้ดูแลศิษย์ทุกคนในตระกูลมู่ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อเห็นคนที่เขาเลือกให้เป็นผู้สมัครสำหรับการประชุมตระกูลถูกตรึงไว้กับหน้าผา “มู่หนิงเสวี่ย!” มู่เฟยหลวนไม่คิดว่ามู่หนิงเสวี่ยจะกล้าทำถึงเพียงนี้! มู่อิ่นเฟิงเองก็กัดฟันแน่น มู่หนิงเสวี่ยไม่ได้เพียงแค่ทำให้หนานหรงนึอับอาย แต่เธอกำลังตบหน้าพวกเขาทั้งคู่ฉาดใหญ่! “ตอนแรกข้าคิดจะไว้ชีวิตเจ้า แต่หลังจากเห็นสิ่งที่เจ้าทำ ข้าเชื่อว่าแม้แต่การฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ ก็ยังไม่ถือว่ารุนแรงเกินไป!” มู่เฟยหลวนขู่คำราม มู่หนิงเสวี่ยไม่ได้มาเพื่อเจรจากับมู่เฟยหลวน พวกเขาลักพาตัวมู่จัวอวิ๋นบิดาของเธอไปอย่างหน้าไม่อาย มู่หนิงเสวี่ยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดคิดว่ามู่เฟยหลวนจะยอมปล่อยมู่จัวอวิ๋นและเธอไป แม้ว่าเธอจะเอ่ยขอร้องอย่างถ่อมตัวก็ตาม ทั้งสองฝ่ายกลายเป็นศัตรูที่ไม่สามารถประนีประนอมกันได้แล้ว เหตุใดมู่หนิงเสวี่ยต้องแสดงความเมตตาต่อศัตรูด้วย? “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าสามารถท้าทายตระกูลมู่ทั้งตระกูลได้เพียงเพราะเจ้าครอบครองธนูผลึกน้ำแข็ง? ข้า มู่เฟยหลวน ไม่เคยเกรงกลัวมัน ธนูเวทมนตร์เฮงซวยนั่นไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับหลวนน้ำแข็งของข้า!” มู่เฟยหลวนประกาศ พลังฝึกตนของมู่เฟยหลวนนั้นสูงกว่ามู่อิ่นเฟิงเสียอีก มิเช่นนั้นเหตุใดเขาถึงมีอำนาจมหาศาลในตระกูล และได้รับการฝึกฝนให้เป็นผู้สมัครที่มีศักยภาพในการเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป? ที่สำคัญที่สุด พรสวรรค์ติดตัวของหลวนน้ำแข็งและหงส์น้ำแข็งของพวกเขานั้นทรงพลังอย่างยิ่งอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับเมื่อพี่น้องร่วมมือกันและรวมพลังของหลวนน้ำแข็งกับหงส์น้ำแข็งเข้าด้วยกัน! นั่นคือเหตุผลที่ศาลพิพากษาพวกนอกรีตเชิญพวกเขาทั้งคู่ไปไล่ล่าฉินยวี่เอ๋อร์ ซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกรีต มู่เฟยหลวนไม่ได้กลัวธนูผลึกน้ำแข็ง อันที่จริง มู่หนิงเสวี่ยได้ช่วยเขาด้วยการซ่อมแซมธนูผลึกน้ำแข็ง หากเขาแย่งธนูผลึกน้ำแข็งมาได้และหาผู้สืบทอดที่เหมาะสม เขาจะมีลูกน้องที่เชื่อใจได้เพิ่มขึ้นอีกคนภายใต้บังคับบัญชา! “ท่านพี่ ท่านต้องระวังธนูของนางให้ดี เมื่อกี้มันเกือบจะฆ่าข้าได้แล้ว หากข้าไม่มีการเกิดใหม่ของหงส์น้ำแข็ง ข้าคงเป็นคนที่ถูกตรึงไว้บนหน้าผาแทนแน่ๆ... ทำไมเราไม่ขอให้พวกผู้อาวุโสมาจัดการนางล่ะ ในเมื่อนางล้ำเส้นก่อน? คราวนี้นางจะหนีไปไม่ได้แน่” มู่อิ่นเฟิงแนะนำเขา ลูกธนูดอกนั้นฝังความกลัวอย่างมากไว้ในใจของเธอ ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย เพราะการเกิดใหม่ของหงส์น้ำแข็งของเธอไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป “ถ้าเราดึงพวกเขามาเกี่ยวด้วย พวกเขาจะไม่ชี้หน้าด่าข้าว่าไร้ประโยชน์ในการประชุมที่กำลังจะมาถึงหรือ?” มู่เฟยหลวนหึเสียงเย็น ธนูผลึกน้ำแข็งอาจจะทรงพลัง แต่มันก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะครอบงำในระดับซูเปอร์ได้ มู่เฟยหลวนและมู่อิ่นเฟิงแทบจะไร้เทียมทานเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาร่วมมือกัน มันน่าอับอายสำหรับมู่เฟยหลวนอยู่แล้วที่เขาต้องลงมาจัดการกับมู่หนิงเสวี่ยด้วยตัวเอง! หลังจากคิดดูแล้ว มู่อิ่นเฟิงก็ตระหนักว่าไม่มีเหตุผลที่เธอต้องกลัวธนูผลึกน้ำแข็ง มันเป็นเพียงอุปกรณ์เวทมนตร์ที่เสื่อมทรามซึ่งถูกพวกเขาทอดทิ้งไปแล้ว แล้วยังไงล่ะถ้ามู่หนิงเสวี่ยสามารถควบคุมมันได้? เมื่อมีมู่เฟยหลวนพี่ชายของเธออยู่ด้วย ความแข็งแกร่งของเธอจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก เป็นไปได้ยากที่เธอจะได้รับบาดเจ็บจากธนูนั้นอีก! นอกจากนี้ มู่หนิงเสวี่ยยังสามารถเอาชนะเธอได้ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เธอใช้เขตแดนสัมบูรณ์เพื่อกดดันให้เธอถอยร่นไปจนไม่อยู่ในระยะที่จะใช้เสียงคร่ำครวญแห่งสายลมได้ เสียงคร่ำครวญแห่งสายลมของเธอจะขัดขวางการควบคุมธนูผลึกน้ำแข็งของมู่หนิงเสวี่ยอย่างมาก เขตแดนสัมบูรณ์ยังคงอยู่ในช่วงพักการใช้งานอย่างเห็นได้ชัด มู่อิ่นเฟิงมั่นใจว่าเธอสามารถขัดขวางไม่ให้มู่หนิงเสวี่ยยิงธนูออกมาได้อีกดอก “หยุดนางด้วยกันเถอะ!” มู่อิ่นเฟิงประกาศ มู่เฟยหลวนพยักหน้า โดยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกันต่อสู้กับมู่หนิงเสวี่ย! — “คนเขามักจะพูดกันว่าตระกูลมู่นั้นไร้ยางอายขนาดไหน ในที่สุดข้าก็ได้เห็นมันกับตาตัวเองเสียที!” เสียงหนึ่งดังมาจากบริเวณใกล้เคียงกับอาคารหลัก ร่างที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจกำลังเดินตรงมาหาพวกเขา “ชายวัยกลางคนที่คลั่งไคล้ความสะอาด พร้อมใบหน้าของคนที่เป็นโรคไตวาย และผู้หญิงน่าเกลียดในช่วงวัยทอง... พี่น้องสถุลกำลังรังแกหญิงสาวผู้งดงาม... ตระกูลมู่จะไร้ยางอายไปมากกว่านี้ได้อีกไหม?” ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มันควรจะเป็นเสื้อเชิ้ตที่ดูทันสมัย แต่เขากลับดูเหมือนนักเลงเพราะกระดุมด้านบนถูกปลดออกหลายเม็ด ม่อฟานดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนั้น การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น ทำไมเขาถึงไม่ปลดกระดุมออกสักหน่อยล่ะ?