Chapter 396 Dream Imprisonment

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 07:45

**บทที่ 396: พันธนาการแห่งฝัน** [ติ๊ง!] [ภารกิจประจำวัน: ดูดซับปราณ 7,000 หน่วย] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: อัญมณีสีเขียว 70 ชิ้น ถูกส่งไปยังคลังเก็บของ] === จางเสี่ยวหลง [3] ขยายโสตประสาทรับรู้ทันทีที่เซนาย่าเยื้องย่างอย่างแผ่วเบาเข้ามาในห้อง ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังจุดยุทธศาสตร์กลางลำตัวของเขาพร้อมกับเลียริมฝีปากอย่างกระหาย 'ชิ! ข้าคิดว่าข้ามันพวกตัณหากลับแล้วนะ แต่ดูเหมือนยัยซัคคิวบัสหุ่นสะบึมคนนี้จะกามยิ่งกว่าข้าเสียอีก' เพียงชั่วอึดใจ เซนาย่าก็มายืนอยู่ข้างเตียง มือเรียวสวยเริ่มลูบไล้แก่นกายของจางเสี่ยวหลงผ่านเนื้อผ้ากางเกงอย่างรวดเร็ว หางของเธอสะบัดกวัดแกว่งไปมาอยู่เบื้องหลังสะโพกดินระเบิดด้วยความตื่นเต้น "คิกๆ! เท่าที่ข้าได้ยินมา แก่นกายของท่านเจ้าเมืองอินคิวบัสยังไม่ใหญ่โตเท่าของหนุ่มน้อยอินคิวบัสคนนี้เลยนะเนี่ย... ทั้งหนา ทั้งแข็ง ข้าอยากจะกินมันเข้าไปตอนนี้เลยจริงๆ" โดยไม่รั้งรอ เซนาย่าร่นกางเกงของจางเสี่ยวหลงลง เผยให้เห็น "มังกรยักษ์" ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีน้ำตาลทองของเธอเป็นประกายระยิบระยับด้วยความหลงใหล เธอใช้ปลายนิ้วชี้กรีดกรายสัมผัสตั้งแต่โคนจรดปลาย "คิกๆ! ถ้าได้สอดใส่สิ่งนี้เข้ามาในร่างกายของข้า มันต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ และข้าจะได้เพลิดเพลินกับแก่นแท้ปีศาจของเขาให้หนำใจ" ทันใดนั้น เซนาย่าก็หยิบผงประหลาดบางอย่างออกมาแล้วโปรยลงบนใบหน้าของจางเสี่ยวหลง ทว่าเขากลับโคจรปราณคุ้มกันตนเองไว้ได้ทันท่วงที ทำให้มันไม่มีผลใดๆ 'หึ! ยัยปีศาจแพศยา! กล้าดีอย่างไรมาใช้ของพรรค์นี้กับข้า! ข้าต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ!' แม้จะยังสวมชุดเมดอยู่ แต่เซนาย่าก็ปีนขึ้นไปบนเตียงและขึ้นคร่อมทับบนตัวของจางเสี่ยวหลง เธอเลิกกระโปรงตัวจิ๋วขึ้นก่อนจะกดกายสอดรับความเป็นชายของเขาเข้าสู่ถ้ำสวาททันที "อื้อหือ! อย่างที่คาดไว้เลย! ของเขามันยอดเยี่ยมจริงๆ!" "แต่น่าเสียดายที่ข้าเก็บเขาไว้ข้างกายตลอดไปไม่ได้ โดยเฉพาะถ้าท่านหญิงโอริธมาเห็นเข้า เธอต้องสนใจเขาแน่ๆ และคงจะยึดเขาไว้เป็นของตัวเองคนเดียว เพราะฉะนั้นข้าจะใช้เวลาที่มีตอนนี้ตักตวงความสุขกับเขาให้เต็มที่ก่อน" 'โอริธงั้นหรือ?' จางเสี่ยวหลงพึมพำในใจ แต่เขายังไม่เสียสติพอที่จะบุกเข้าไปหาหนึ่งในสามดัชเชสซัคคิวบัสในขณะที่ระดับยศปีศาจของเขายังต่ำต้อยเช่นนี้ เขาตัดสินใจที่จะรอจนกว่ายศปีศาจของเขาจะขึ้นถึงระดับมาร์ควิสเป็นอย่างน้อย ขณะที่แก่นกายของจางเสี่ยวหลงฝังลึกอยู่ในร่างของเซนาย่า ปีศาจสาวก็พลันเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของเขาเพื่อใช้ความสามารถบางอย่าง ทว่าการกระทำนั้นกลับกระตุ้นให้ระบบทำงานทันที [ติ๊ง!] [ปีศาจราคะพยายามจองจำจิตสำนึกของโฮสต์] [เปิดใช้งานกลไกป้องกันเพื่อยับยั้งการโจมตี] 'บัดซบ! ยัยซัคคิวบัสคนนี้มันบ้าดีเดือดจริงๆ!' จางเสี่ยวหลงอุทานในใจ พลางครุ่นคิดหาวิธีสั่งสอนเซนาย่า มุมปากของเขาหยักลึกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อแผนการผุดขึ้นมาในหัว 'หึหึ! ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำตามใจไปก่อนเถอะ แต่อีกไม่นานข้าจะเป็นฝ่ายคุมเกมเอง' เซนาย่าซึ่งยังไม่รู้ตัวว่าแผนการถูกระบบทำลายสิ้นสิ้น ยังคงใช้ความสามารถอีกอย่างนั่นคือ ฟีโรโมนปีศาจ แน่นอนว่ามันย่อมไม่มีผลต่อจางเสี่ยวหลงที่เป็นอินคิวบัสเช่นกัน "หืม? ข้าอยากจะใช้ 'จุมพิตทาส' กับเขาจัง แต่ถ้าท่านหญิงโอริธรู้เข้าข้าต้องโดนทำโทษหนักแน่ๆ งั้นไม่ทำดีกว่า" 'จุมพิตทาสงั้นเรอะ?' จางเสี่ยวหลงดูจะสนใจอยากจะเลียนแบบมันขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะเขามี 'ตราประทับทาสปีศาจ' อยู่แล้ว จากนั้นเขาจึงกวาดสายตาอ่านความสามารถอื่นๆ ของเซนาย่า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนใจนัก เพราะเขามีความสามารถส่วนใหญ่อยู่แล้ว ส่วนที่เหลือก็ดูจะไร้ประโยชน์สำหรับเขา ทันใดนั้น จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ว่าเซนาย่ากำลังสูบสูบพลังปีศาจของเขาไป เขาจึงตอบโต้กลับด้วยทักษะ 'ดูดกลืนปีศาจ' ทันที การกระทำนี้ทำให้ซัคคิวบัสสาวถึงกับขวัญผวา "หา? เขาดูดพลังปีศาจของข้าคืนได้ยังไง? ข้าใช้ผงนิทราปีศาจกับเขาแล้วนะ แถมยังใช้ทักษะพันธนาการแห่งฝันไปแล้วด้วย เขาไม่น่าจะทำอะไรได้นี่นา!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเสี่ยวหลงก็ไม่รอช้า ใช้ทักษะ 'ลอกเลียนปีศาจ' กับเซนาย่า และก็อปปี้วิชาพันธนาการแห่งฝันของเธอมาทันที [ติ๊ง!] [คุณเลียนแบบทักษะ 'พันธนาการแห่งฝัน' จากซัคคิวบัสที่ชื่อเซนาย่าสำเร็จ] 'แสดงรายละเอียดให้ข้าดูหน่อย เม่ย' [รับทราบค่ะ นายท่าน] [พันธนาการแห่งฝัน: ผู้ใช้สามารถจองจำจิตใต้สำนึกของสิ่งมีชีวิตอื่น รวมถึงสร้างความฝันตามที่ผู้ใช้ปรารถนาให้แก่เป้าหมายได้] 'ไม่เลว! ข้าสามารถใช้ทักษะนี้กับพวกเชลย เพื่อให้พวกนางผลิตปราณหยินให้เร็วขึ้น' จางเสี่ยวหลงชำเลืองมองเซนาย่า 'เฮ้! เดี๋ยวข้าจะใช้มันกับเจ้าดูบ้าง จะได้ลิ้มรสยาของตัวเองดูหน่อยเป็นไง' แม้จะยังคงมึนงงและสับสน แต่เซนาย่าก็ไม่ได้หยุดการกระทำ เธอเริ่มขยับกายขึ้นลงอย่างเมามัน ปล่อยให้ความเป็นชายของจางเสี่ยวหลงสอดเสียบเข้าออกในกายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ความเสียดสีระหว่างจุดอ่อนไหวทำให้เธอเริ่มจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งราคะอย่างช้าๆ เซนาย่าคว้ามือของจางเสี่ยวหลงมาวางบนทรวงอกอวบหยัดขนาดมหึมาของเธอแล้วบีบเค้นมันเข้าหากัน เสียงครางกระเส่าดังกึกก้องไปทั่วห้อง จนผู้เข้าพักคนอื่นๆ ในโรงเตี๊ยมราคะ (Lust Inn) ต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ในขณะเดียวกัน จางเสี่ยวหลงกำลังรอให้เซนาย่าสูญเสียสติสัมปชัญญะไปกับกามารมณ์อย่างสมบูรณ์เพื่อที่เขาจะได้เริ่มลงมือโดยที่เธอไม่รู้ตัว เขาไม่ได้นิ่งเฉยแต่กลับใช้ทักษะ 'ดัดแปลงร่างกาย' ค่อยๆ ยืดความยาวของมังกรยักษ์ที่ยาว 11 นิ้วอยู่แล้วให้ยาวขึ้นไปอีก จางเสี่ยวหลงยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขายังขยายเส้นรอบวงของมันที่เดิมหนา 9 นิ้วให้ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก ทว่าเขาไม่ได้ทำมันในทีเดียว แต่ค่อยเป็นค่อยไปเพื่อไม่ให้เซนาย่าสังเกตเห็น เนื่องจากเธอมีระดับพลังที่แข็งแกร่งกว่าเขานัก ความพยายามของเขาเห็นผลอย่างรวดเร็ว เซนาย่าเริ่มเตลิดไปกับตัณหาของตนเอง เธอเร่งจังหวะโยกคลึงร่างกายให้เร็วขึ้น ทรวงอกคู่งามกระเด้งกระดอนไปมาตามแรงส่ง ขณะที่ถ้ำสวาทของเธอเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำเหนียวเหนอะหนะ [นายท่านจะใช้ตราประทับทาสปีศาจกับเซนาย่าไหมคะ?] เม่ยเอ่ยถามขึ้นทันควัน จางเสี่ยวหลงปฏิเสธความคิดนั้นทันที 'ไม่ล่ะ! ถึงนางจะแข็งแกร่งและน่าจะมีแก่นแท้สตรีอยู่มาก แต่นางบ้าเกินไป ข้าไม่อยากได้ทาสแบบนี้ อีกอย่างนางก็กระสันอยากจะร่วมรักกับข้าอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ตราประทับหรอก ข้าอยากได้ตัวสามดัชเชสซัคคิวบัสนั่นมากกว่า' [ก็นจริงค่ะ ความแข็งแกร่งของสามดัชเชสซัคคิวบัสน่าจะเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรในระดับกึ่งเทพ หรือแม้แต่ระดับเจ็ดเทวะ ปริมาณแก่นแท้สตรีของพวกนางย่อมมหาศาลกว่ามาก] เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อจางเสี่ยวหลงเห็นว่าเซนาย่าพ่ายแพ้ต่อกามราคะอย่างราบคาบ เขาก็เปิดใช้งานทักษะ 'พันธนาการแห่งฝัน' ใส่เธอทันที เขาสร้างฝันอันแสนสุขที่ช่วยทวีคูณความต้องการทางเพศของเธอให้พุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว 'หึ!' จางเสี่ยวหลงลืมตาขึ้นพร้อมกับแค่นเสียงในลำคอเมื่อเห็นเซนาย่าเริ่มคุ้มคลั่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาแทรกหางปีศาจเข้าไปในทวารหนักของเธอพร้อมกับกระแทกกระทั้นเข้าใส่ จนเสียงครางของเธอดังระงมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ [คุณได้รับแก่นแท้สตรี 50,000 หน่วยจากเซนาย่า] 'เช็ดเป็ด! แก่นแท้สตรีของนางมันเยอะมากจริงๆ!' จางเสี่ยวหลงตะโกนก้องในใจด้วยความตื่นเต้นสุดขีดเมื่อเห็นการแจ้งเตือน 'ฮ่าๆ! ถ้ายังกระแทกนางแบบนี้ไปทั้งวัน ยศปีศาจของข้าคงพุ่งขึ้นถึงระดับมาร์ควิสแน่!' เนื่องจากจิตใจถูกจองจำอยู่ในห่วงฝันที่จางเสี่ยวหลงสร้างขึ้น เซนาย่าจึงยังคงขยับกายต่อไปไม่หยุดยั้ง แม้เธอจะเพิ่งไปถึงฝั่งฝันแต่เธอกลับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเสียอีก จางเสี่ยวหลงนอนทอดกายอย่างผ่อนคลายพลางเพลิดเพลินกับการปรนนิบัติของเซนาย่า อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มแผ่จิตสัมผัสตรวจสอบคฤหาสน์ทางตอนเหนือของเมือง เพราะเขาต้องการพบเคน (Cain) ให้เร็วที่สุด 'หรือว่าเคนจะอยู่อีกเมืองหนึ่ง? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงข้าคงต้องรออยู่ที่นี่อีกสองสามวัน ซึ่งมันเสียเวลาเปล่าๆ... เฮ้อ!' 'หวังว่าเขาจะกลับมาเร็วๆ ข้าจะได้เข้าไปตีสนิทเพื่อหาคนหนุนหลัง จะได้เคลื่อนไหวในเมืองนี้ได้สะดวกขึ้น' . . . ณ ป่าเงาผี (Ghostveil Forest) อาเบโอลา (Arbeola) ยังคงซักถามปีศาจสาวๆ เกี่ยวกับโลกบ้านเกิดของพวกเธออย่างแดนตี้อวี้ (Diyu Realm) เพราะเขาไม่สามารถออกจากป่าแห่งนี้ได้ อย่าว่าแต่การข้ามไปยังโลกอื่นเลย เขาจึงสนใจฟังเรื่องราวของพวกเธอเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม อาเบโอลาถึงกับประหลาดใจเมื่อได้รับรู้เหตุผลที่เวอร์จิล (Virgil) ซึ่งเดิมทีเป็นสมาชิกของเผ่าปักษ์ (Winged Race) ตัดสินใจเข้าร่วมกับพวกปีศาจในแดนตี้อวี้ เพราะเผ่าปักษ์คือสิ่งมีชีวิตแห่งแสงที่มีธาตุแสงอันทรงพลัง อาเบโอลาจึงไม่อยากจะเชื่อว่านางจะยอมกลายเป็นปีศาจ "ฮ่าๆ" เวอร์จิลหัวเราะกับท่าทางของอาเบโอลา "บอกตามตรงนะตาเฒ่า การเป็นปีศาจทำให้ข้ารู้สึกถึงอิสรภาพ ในโลกเดิมของข้า การแข่งขันมันรุนแรงเกินไป ทุกคนจ้องแต่จะหักหลังและเอาชนะกันเพื่อให้ได้สถานะที่สูงขึ้น อีกอย่างผู้นำของเราก็มีความทะเยอทะยานที่จะปกครองทั้งสี่โลก ซึ่งมันมากเกินไป ข้าจึงเลือกที่จะมาเป็นปีศาจแทน" อาเบโอลาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "สถานการณ์ในโลกนี้ก็ไม่ต่างจากบ้านเกิดของเจ้าหรอก เพราะพวกปีศาจระดับสูงมักจะหาวิธีกำจัดกันเองอยู่เสมอ สถานการณ์มันถึงได้วุ่นวายซ้ำซากมานานหลายปี" "แต่เรื่องมันแย่ลงเมื่อพวกผู้บำเพ็ญเพียรลึกลับกลุ่มนั้นเข้ามา โดยเฉพาะการที่จักรพรรดิปีศาจสนับสนุนแผนการของพวกมันที่ยุยงให้พวกเราฆ่าฟันกันเอง" "ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้นล่ะตาเฒ่า? มันไม่เป็นการทำลายขุมกำลังของโลกนี้หรอกหรือถ้าปีศาจที่แข็งแกร่งต้องตายไปมากๆ?" แองเจล่า (Angela) เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใช่ เจ้าพูดถูก" อาเบโอลาพยักหน้าตอบ "ข้าได้ยินมาว่าพวกมันต้องการปีศาจที่เก่งที่สุดไปช่วยทำอะไรบางอย่าง แต่ข้าไม่มีข้อมูลเรื่องนั้นหรอก พวกมันเลยตั้งใจทำแบบนี้ ความจริงคือมีปีศาจที่แข็งแกร่งตายไปเยอะมาก แต่มันก็จะมีปีศาจหน้าใหม่ที่เก่งกาจโผล่ขึ้นมาแทนที่เสมอ อย่างเช่นสี่ปีศาจราคะที่ปกครองเมืองแห่งราคะ (Lust City) อยู่ตอนนี้" "นั่นหมายความว่าพวกเขาเพิ่งจะขึ้นมาเป็นผู้นำได้ไม่นานงั้นหรือ?" เออร์ซูลา (Ursula) เป็นฝ่ายถามบ้าง อาเบโอลาพยักหน้า "เยียเรอร์ (Yhrer) เพิ่งจะขึ้นเป็นเจ้าเมืองอินคิวบัสเมื่อประมาณห้าสิบปีก่อน เขาเคยเป็นที่ปรึกษาของเจ้าเมืองคนก่อน ตอนนั้นยศของเขายังอยู่ที่ระดับเอิร์ล (Earl) เท่านั้น แต่พวกผู้บำเพ็ญลึกลับนั่นช่วยให้เขาดูดกลืนพลังของเจ้าเมืองคนเก่าจนกลายเป็นผู้นำของเหล่าอินคิวบัสได้" "แล้วสามดัชเชสซัคคิวบัสล่ะ?" อาเบโอลาถอนหายใจเบาๆ "ก็เหมือนกับเยียเรอร์นั่นแหละ ปีศาจสาวทั้งสามก็ได้พลังมาจากการดูดกลืนบรรพบุรุษของพวกนาง ยิ่งไปกว่านั้นจักรพรรดิปีศาจยังโปรดปรานพวกนางมาก โดยเฉพาะทิช (Thish) เขาประทานของให้มากมาย แต่ผู้นำตัวจริงคืออิลซาท (Ilsath) เพราะนางฉลาดที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง และมักจะมีแผนการแยบยลเสมอ" "ส่วนโอริธน่ะหรือ... นางคือคนที่บ้ากามที่สุดในสามคน นางมักจะใช้เวลาอยู่กับพวกปีศาจตัวผู้ตลอดเวลา เพราะความต้องการทางเพศของนางมันสูงส่งจนกู่ไม่กลับเลยทีเดียว" หญิงสาวทั้งสามยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเรื่องของโอริธ ก่อนที่เออร์ซูลาจะเอ่ยขึ้น "ผู้หญิงคนนั้นคงไม่เคยเจอปีศาจตัวผู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ สินะ แต่ตอนนี้ร่างแยกของจางเฟย (Zhang Fei) อยู่ที่เมืองแห่งราคะแล้ว ถ้าโอริธได้เจอเขาและได้ลองทำเรื่องพรรค์นั้นดู ข้าเชื่อว่านางจะต้องยอมสยบให้เขาแน่ๆ เพราะเขาสามารถทำเรื่องแบบนั้นกับผู้หญิงจำนวนมากได้โดยไม่ต้องพักเลย" "นั่นก็จริง" เวอร์จิลพยักหน้าเห็นด้วย "เขาเคยพาพวกเราไปยังที่ส่วนตัวของเขา ผู้หญิงของเขามันเยอะจนนับไม่ถ้วน แถมเขายังบอกว่าเขาทำเรื่องแบบนั้นมาตลอดสองสัปดาห์แล้ว และตอนนี้ก็น่าจะยังทำกันอยู่" ต่างจากคนอื่น แองเจล่ากลับมีสีหน้าหม่นหมองเมื่อบทสนทนาวนไปถึงเรื่องจำนวนผู้หญิงของจางเฟย ดูเหมือนนางจะไม่ค่อยชอบใจนักที่เขามีผู้หญิงล้อมรอบตัวมากมายขนาดนั้น ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แสดงความผิดหวังออกมา และเก็บความรู้สึกไว้เพียงลำพัง อาเบโอลา ปีศาจเฒ่าที่ผ่านโลกมานับแสนปี ย่อมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของแองเจล่า "เจ้าชอบเขาหรือ?" "เอ๊ะ?" แองเจล่าเงยหน้ามองอาเบโอลาด้วยความตกใจก่อนจะยอมรับออกมา "ที่จริง... ข้าก็ชอบเขาค่ะ เพราะไม่ค่อยมีปีศาจตนไหนชอบฟังเพลงของข้า พวกเขามักจะหลบหน้าเวลาข้าเริ่มร้องเพลง แต่เขากลับตั้งใจฟังมันเสมอ นั่นทำให้ข้ามีความสุข" "แต่ข้าก็รู้สึกผิดหวังที่เขากว่าบอกความจริงเรื่องตัวตนของเขาให้ข้าทราบ ข้าต้องไปได้ยินมาจากคนอื่น มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนโดนหลอก ถึงข้าจะยกโทษให้เขาไปแล้ว แต่พอรู้ว่าเขามีผู้หญิงเยอะขนาดนี้ ข้าก็เริ่มไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง" "ฮ่าๆๆ!" อาเบโอลาหัวเราะร่วน "ยัยหนูเอ๋ย ผู้ชายที่เจ้าชอบคือปีศาจราคะนะ และธรรมชาติของปีศาจราคะมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ขนาดเยียเรอร์ยังมีปีศาจสาวๆ อยู่ข้างกายนับพันตน และเขาก็ใช้เวลาหาความสุขกับพวกนางได้เป็นวันๆ" "ข้าทราบค่ะ" แองเจล่าตอบพลางก้มหน้าลง "แต่ว่า..." อาเบโอลาขัดจังหวะทันที "ยัยหนู ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่ถ้าเจ้าชอบเขาจริงๆ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับธรรมชาติของเขา ถ้าผู้หญิงพวกนั้นยอมอยู่กับเขาได้ในตอนนี้ นั่นหมายความว่าพวกนางไม่ได้ติดใจอะไรกับความสัมพันธ์แบบนี้ใช่ไหม? อีกอย่างเขาไม่ใช่คนธรรมดา เขามีถึงสามตัวตนในร่างเดียว เจ้าควรจะคิดทบทวนดูให้ดี" "ไม่อย่างนั้นเจ้าจะเสียใจภายหลัง และอาจจะสูญเสียเขาไปตลอดกาล" แองเจล่ายังคงก้มหน้านิ่งพลางกำหมัดแน่น นางย่อมเข้าใจในสิ่งที่อาเบโอลาพูด แต่มันก็ยังยากที่จะยอมรับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของจางเฟยได้ในทันที เมื่อเห็นนางยังเป็นเช่นนั้น เวอร์จิลก็โอบไหล่แองเจล่าเบาๆ "ตาเฒ่าพูดถูกนะรู้ไหม? เขาชอบเจ้าและต้องการเจ้าจริงๆ เจ้าควรจะลองยอมรับความสัมพันธ์ของเขาดู ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะเสียสามีดีๆ ไปคนหนึ่งเลยนะ และมันจะสายเกินไปถ้าจะมารู้สึกเสียดายตอนที่เขาเดินจากไปแล้ว" "เฮ้! อย่าดื้อดึงไปหน่อยเลย!" เออร์ซูลากล่าวเสริม "เจ้าเคยได้ยินเรื่องผู้บำเพ็ญเพียรมาก่อนไหม? เคยได้ยินเรื่องโลกเบื้องบนบ้างหรือเปล่า? แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ที่นี่ และต้องขอบคุณเขาที่ทำให้เจ้ากลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียร เด็กคนนั้นคือผู้ชายที่ดีที่สุดที่จะมาเป็นสามีของเจ้าแล้ว อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปเชียว" หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง แองเจล่าก็พยักหน้าให้พวกนาง "ค่ะ ทุกคนพูดถูก ข้าจะเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน เพราะข้าไม่อยากสูญเสียเขาไป และข้าอยากให้เขาอยู่เคียงข้างเพื่อฟังข้าร้องเพลงตลอดไป" **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**

React

พูดคุย